Kinderporno beperkt ieders vrijheid

Eergisteren schreef ik al negatief over de plannen van Plasterk in de emancipatienota, zoals een campagne tegen de sexuele beeldvorming van vrouwen. Ik krijg bijval van Femke Halsema. In de Volkskrant zegt ze dat Plasterk niet moet moraliseren.

Volgens haar laat de sexuele moraal zich niet of nauwelijks door de overheid reguleren.

Ze mist dan ook concrete maatregelen, die de positie van vrouwen verbetert zoals inkomensmaatregelen. Dat laatste vindt ze belangrijker dan een nieuwe soort preutsheid te bepleiten.

Een opvallende afsluiter is dat Halsema vindt dat het beeld van vrouwen in de media en in reclame voor een groot deel door vrouwen zelf wordt bepaald.

Vooral met dat laatste ben ik het erg eens. Het is niet zo dat alle vrouwen willoze slachtoffers zijn! De meeste, zo niet alle, vrouwen werken er gewoon aan mee. Het is wat al te makkelijk om de schuld aan “de man” te geven en te suggereren dat vrouwen dit zonder druk niet zouden doen.

Diederik Samson stuurde gisteren een mail waarin hij toegaf dat de PvdA het referendum heeft geruild tegen het ontslagrecht. Er werd al langer over gespeculeerd, maar het opduiken van de mail in Elsevier op het weblog van Jan Marijnissen bevestigde de vermoedens. In die mail ventileert Samson zijn frustratie en wimpelt de verantwoordelijkheid af op ons, de kiezers.

“Leg mij nu eens uit waar dat kiezersbedrog zit: Ja, wij wilden graag een referendum en onze kiezers ook. Maar alle kiezers samen […] hebben ervoor gezorgd dat er geen meerderheid is in beide Kamers van de Staten Generaal […] om het referendum er via een initiatiefwet erdoor te slepen. Dus was de enige mogelijkheid om vanuit het Kabinet een referendum te organiseren, maar dezelfde kiezers […], hebben er ook voor gezorgd dat een combinatie van partijen vóór een referendum geen Kabinet konden vormen […]. Dat heet democratie. Welke kiezers zijn er nou bedrogen? Konden wij het Kabinet opblazen over deze kwestie? Jazeker. Was er dan een referendum gekomen? Nee, want het demissionaire kabinet had nog steeds dezelfde samenstelling en de peilingen wijzen op van alles, maar niet op een mogelijk Kabinet dat ná verkiezingen wél een referendum organiseert.”

Hij heeft in alles gelijk, maar het is wel een beetje flauw. Een politieke partij draagt natuurlijk ook verantwoordelijkheid. Hij gaat verder:

De Partij van de Arbeid boekte bij de gemeenteraads- verkiezingen van 2006 een historische overwinning. Maar niet alleen in de haarvaten van de maatschappij, ook in de Tweede Kamer leken jaren van harde oppositie tegen het beleid van de Balkenende-trilogie hun vruchten af te gaan werpen: peilingen repten over meer dan 60 zetels en Wouter Bos verklaarde dat hij wel onze premier wilde zijn.

Maar er werden wel meer boude uitspraken gedaan. In het land dat zoveel beter kon was een parlementair onderzoek naar de Irak-oorlog noodzakelijk, zou Wouter Bos geen minister worden in een kabinet geleid door Balkenende, hoorde de partijleider van de PvdA thuis in het parlement, moest er opnieuw een referendum over de EU komen en was een belasting voor rijke gepensioneerden rechtvaardig.

“U draait en u bent oneerlijk”, wierp Balkenende Bos toe. Balkenende bleek het bij het juiste eind te hebben.

Jaren van oppositie
De verkiezingen van 2002 waren desastreus. De traditionele partijen hadden hun achterban jarenlang verwaarloosd. Vooral financieel-economische onderwerpen waren in de acht jaren Paars geagendeerd geweest, terwijl het groeiende ongenoegen in de samenleving -over onderwerpen die meer gericht waren op inrichting van de maatschappij- was genegeerd.

Na het LPF-echec kon de PvdA opvallen als oppositieleider tegenover een tamelijk rechts geörienteerd kabinet, een rol waarin op relatief eenvoudige wijze kon worden aangehaakt aan het brede verzet tegen de grote reorganisaties van het kabinet. Bos’ gang naar de stembus leek geplaveid met rode rozen.