Hoe mensen winnen bij AI in het onderwijs

Het komt niet vaak voor dat ik jaloers ben op mensen die in een commissie zitten, maar dat geldt wel voor de Ad Hoc Committee on AI Use in Teaching, Learning, and Research van het Massachusetts Institute of Technology. Zij schreven een rapport over AI in het onderwijs. Voor zover commissies ooit de goede toon kunnen aanslaan is dat deze commissie volgens mij gelukt. Het is een kwestie waar iedereen in het onderwijs mee worstelt. Op de basisscholen is het geloof ik nog niet heel urgent, maar daarna is toch de vraag: wat moeten we met kunstmatige intelligentie? Wat staan we studenten toe, maar ook wat staan we docenten toe? Hoe gaan we om met het feit dat hier een technologie nu al een paar jaar lang tot steeds verbazingwekkender zaken in staat lijkt die tot een paar jaar geleden nog exclusief aan mensen was voorbehouden? Je met een druk op de knop resultaten krijgt die wij altijd hebben gepretendeerd aan te leren en die we nu ook nog steeds als toetsing gebruiken. Hét antwoord hebben de collega’s van het MIT niet. Hét antwoord kan ook niet gegeven worden zolang er minstens ieder kwartaal wel weer een doorbraak komt – die machines bijvoorbeeld zelfstandig een wiskundig bewijs kunnen vinden, of er juist blijkt dat de grote bedrijven onder druk van de EU allemaal watermerken in hun teksten zetten, zodat kan worden aangetoond dat ze kunstmatig gegenereerd zijn. Je kunt geen vaste koers zetten op een schip in de storm. De eerste twee meta-aanbevelingen die de commissie doet zijn dan ook: wees nederig en wees stoutmoedig. Nederig, omdat we zo weinig weten; stoutmoedig, omdat we ondanks die geringe kennis wel dringend actie moeten ondernemen en niet kunnen doen alsof er niets aan de hand is. Al het onderwijs, in ieder geval al het onderwijs aan een universiteit als MIT, moet herzien worden. Dat geldt niet alleen over de toetsing waar het nu vaak over gaat (kun je nog wel thuis een werkstuk laten schrijven), maar ook over de inhoud. Wat is het soort kennis dat jongeren nodig hebben waarin AI hoogstwaarschijnlijk een belangrijke rol speelt – of dat nu ten goede of ten kwade is? Daaruit volgen twee andere meta-aanbevelingen voort. De eerste is om alle focus te leggen op het menselijke. Het is ten bijvoorbeeld, schrijft de commissie, aantrekkelijk om als docent werk dat je vroeger door een student-assistent liet doen, nu te laten doen door een bot, die nooit brak is, meteen werk levert, en dat vaak ook nog van hogere kwaliteit. Maar student-assistentschap is ook een vorm van leren, van zien hoe onderzoek in elkaar zit. Hoe kan de komende generatie het onderwijs van binnenuit leren als het allemaal moet komen door een kunstmatig filter van bots? De tweede meta-aanbeveling is om het leren centraal te stellen, het menselijke leren, het leren om een mens te zijn. De mooiste zinnen van het rapport zijn misschien wel deze: Leaning into learning means creating a new “social contract” between teachers and students. All of us who teach at MIT will need to be prepared to help students understand both that the process of education is necessarily a productive struggle, and that the most important product of their education is not a GPA or a diploma but themselves: their personal growth and intellectual maturity and the development of their own imagination, insight, and judgment. Het zijn eeuwige waarheden, we wisten het allang: leren op een school of universiteit is misschien vooral wel leren om te leren: ervaren hoe het is om je lastige kennis eigen te maken; en het gaat niet om het diploma, het gaat erom dat je als mens gegroeid bent. Maar die waarheden verdwijnen altijd onder het stof, omdat het zo handig is om puntenlijsten met elkaar te vergelijken, en niet te bezien of iemand de juiste antwoorden heeft gegeven op het fonologie-examen en niet of die heeft geleerd om zelf nieuwe dingen te leren. Kunstmatige intelligentie zorgt ervoor dat we dat stof echt weg moeten blazen. De oude criteria zijn waardeloos als je mobiele telefoon een masterdiploma cum laude kan halen. Het kan dan echt alleen nog maar om het belangrijkste gaan. Om mensen.

Door: Foto: De Great Dome van het Massachusetts Institute of Technology. Foto Mys 721tx, CC BY-SA 3.0, via Wikimedia Commons.

De genocide went bij de NPO, maar niet bij de omroepen

(Bewerk) Een maand geleden schreef ik Alles went, ook een genocide, naar aanleiding van het besluit van de NPO om Nederland toch weer aan het Songfestival te laten deelnemen. De genocide in Gaza, de vermoorde journalisten en de politieke inmenging van Israël waren voor AVROTROS reden om zich terug te trekken. De NPO vond wat aangepaste spelregels kennelijk voldoende om weer over “verbinding” te kunnen praten, met een kaakzakkende verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog, waarvoor de organisatie gemakshalve dan wel die genocide even opzij moest schuiven.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: cottonbro studio on Pexels

Hoe staat het met de ‘vierde macht’?

(Bewerk) COLUMN - van Prof.Mr. Roel Bekker

In 1969 trok Crince le Roy veel aandacht met zijn inaugurele rede als lector waarin hij de ambtelijke dienst beschreef als ‘de vierde macht’, naast de gebruikelijke drie machten van Montesquieu. Het betoog sloot aan op de al bestaande kritiek op ambtenaren. De ambtelijke dienst was bureaucratisch, wat niet meer de positieve klank had van Weber maar stond voor langzaam en inefficiënt werken, met veronachtzaming van de burger. De ambtelijke dienst was ook conservatief, eigengereid en op zichzelf gericht, waardoor politici het gevoel hadden voortdurend tegengewerkt te worden in hun ambitieuze plannen. Ambtenaren waren een bedreiging voor het politieke primaat.

De lijst van bezwaren tegen de vierde macht was nog veel langer en ging er zeker bij de politiek in als koek. De reactie was duidelijk: de politici vonden dat de ambtelijke macht moest worden verminderd en dat die meer bij hen moest liggen. Dat werd daarna steeds meer de lijn, vanaf de jaren 90 onderstreept met maatregelen als de Oekaze-Kok [1] waarbij ambtenaren nog eens werd ingeprent dat niet zij maar politici het gezicht van de overheid waren. Of de Balkenendenorm [2], inhoudende dat de minister in het publieke domein het hoogste salaris moest hebben. Met als onvermijdelijk gevolg dat voor toptalent geen marktconforme salarissen meer konden worden geboden. In wervingsadvertenties werd meer en meer gezocht naar ambtenaren met politieke gevoeligheid. Alsof dat niet vooral een eigenschap is die politici zélf moeten hebben. Topambtenaren werden bovendien in hun functie op termijn gezet. Maximaal zeven jaar en liefst korter, dan konden ze de zaken niet meer naar hun hand zetten, zo was het idee. De politiek ging op haar beurt zichzelf gaandeweg versterken. Er kwamen meer bewindslieden en die kregen bovendien een groeiende ‘bontkraag’ [3], met door henzelf benoemde politieke assistenten voor ondersteuning van hun steeds meer actiegerichte politieke werk. [4]

Foto: Lust tot onderzoek. Anonieme spotprent, ca. 1800–1805. Rijksmuseum, Amsterdam (RP-T-00-1269). Via Wikimedia Commons.

Voor het recht op wetenschap

Soms publiceert de KNAW (Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen) een belangrijk rapport, en 14 oktober publiceerde de Academie er maar liefst twee tegelijk: een over de academische vrijheid en een over de vrijheid van meningsuiting voor wetenschappers. Beide rapporten zijn sterke verdedigingen van de wetenschap en waar de wetenschapper voor staat. Het rapport over academische vrijheid is vooral een pleidooi om deze vrijheid te verankeren in de wet en dan nog liever in de grondwet, als een belangrijke vrijheid die aparte bescherming verdient. Dat over de vrijheid van meningsuiting is een krachtig pleidooi dat wetenschappers moeten kunnen deelnemen aan het wetenschappelijke debat, ook over onderwerpen die buiten de grenzen van hun specifieke expertise liggen, zolang ze duidelijk blijven maken waar die grenzen precies liggen.

Het zijn allebei heldere en verstandige documenten en ik hoop van harte dat de aanbevelingen die erin gegeven worden opgevolgd worden.

Ik heb er ook veel van geleerd. Mij was in de Nederlandse discussie over academische vrijheid nooit zo duidelijk waarom die vrijheid beperkt zou blijven tot medewerkers van de universiteiten en de instituten van KNAW en NWO (Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek). Zijn er niet veel meer onderzoekers, en moet hun vrijheid niet net zo goed worden gewaarborgd? Dit rapport maakt duidelijk dat de vrijheid van alle onderzoekers ‘wetenschappelijke vrijheid’ heet – die wordt bijvoorbeeld in Duitsland wettelijk gewaarborgd voor iedereen. De belangrijkste reden waarom de KNAW-rapporten er niet over gaan is kennelijk dat dit niet de opdracht was die de politiek gaf.

Closing Time | Verval

(Bewerk) Verval, met het nummer Ruis, van hun EP ‘Hersenpuin’. Het klinkt allemaal heel vrolijk, en de muziek klinkt navenant. Volgende deze site luisteren we qua stijl naar een combo van black metal en crust (als in crust punk denk ik???), en daar kan ik me dan weer weinig bij voorstellen, maar ach. Nadeel van een nummer van bijna 12 minuten is overigen dat YouTube het dan nodig vindt het 2x te onderbreken met reclame, wat dodelijk is voor muziek als deze – maar ik hoop dat jullie dat bespaard blijft als het clipje embedded is op onze mooie site.

Foto: Pourya Gohari on Unsplash

TU Delft: samenwerking met Israël ‘ingewikkeld’, maar beetje stroomgebruik strafbaar

(Bewerk) Het tentenkampje bij de Aula van de TU Delft is inmiddels verdwenen. Op de plek waar studenten twee weken lang protesteerden tegen de Israëlische samenwerkingen van hun universiteit, verschenen maandag symbolische graven, ter nagedachtenis aan gedode Palestijnse wetenschappers. Maar ook de overige symbolen van het protest waren geen lang leven beschoren. Nog geen 24 uur nadat de studenten hun tenten hadden opgebroken, waren het Palestijnse huisje en de geplante olijfboom alweer verwijderd. Volgens de actievoerders heeft de universiteit bovendien het spandoek weggehaald waarop haar medeplichtigheid aan de genocide werd aangeklaagd.

Sinds 5 oktober protesteerde Delft Student Intifada op de campus. De studenten hadden zelfs een klein Palestijns huis gebouwd, als symbool voor de huizen die Israël dag in dag uit in de bezette Palestijnse gebieden verwoest. Hun eis: verbreek de academische banden met Israëlische instellingen die bijdragen aan genocide, bezetting en apartheid.

De universiteit heeft inmiddels een afweging gemaakt. De conclusie is opmerkelijk: met de huidige kennis zou de TU nooit aan bepaalde samenwerkingen zijn begonnen. Toch mogen de meeste gewoon doorlopen, omdat stoppen te veel impact heeft op de eigen universiteit en medewerkers. Bij twee projecten waaraan ook een Israëlisch defensiebedrijf deelneemt, wil de universiteit de samenwerking wél beëindigen. Die projecten lopen binnenkort toch al af, dus dat was een stap zonder al te veel gevolgen.

Foto: Matt Palmer on Unsplash

Indonesië brandt

(Bewerk) Indonesiërs gaan massaal de straat op om de regering te dwingen de noodtoestand af te kondigen vanwege de voortdurende bosbranden. Ze zien het als een falen van hun regering om branden in regenwouden te stoppen, die hun land in een misselijkmakende nevel hebben gehuld. Het is deze week twee jaar geleden dat Prabowo Subianto geïnstalleerd werd als president. Toen hij nog in de oppositie zat stelde hij dezelfde eisen aan zijn voorgangers. Nu is hij vooral druk met de onderwaardering van de economie van zijn land door de Amerikaanse financiële dienstverlener voor beleggers MSCI (Morgan Stanley Capital International).

„Ik heb het recht om te ademen”, stond er op een spandoek tijdens een demonstratie in de Indonesische hoofdstad Jakarta. „Blus de branden onmiddellijk!” De bosbranden zijn de ergste in jaren. Eerder dit jaar viel er minder regen tijdens de doorgaans natte maanden die aan april voorafgaan; volgens experts is dit te wijten aan zowel de opwarming van de aarde als het klimaatverschijnsel El Niño. Volgens het ministerie van Volksgezondheid hebben meer dan 306.309 inwoners van de zeven Indonesische provincies die het zwaarst door de rook zijn getroffen, de afgelopen twee maanden acute luchtwegaandoeningen opgelopen. Bijna de helft daarvan – 146.037 gevallen – betrof kinderen onder de 10 jaar. De smog veroorzaakt ook overlast in de buurlanden Singapore en Maleisië. Prabowo zegt dat het bluswerk een topprioriteit is voor zijn regering. Hij doet nog geen beroep op hulp van zijn buren. Uiteindelijk kan volgens hem alleen regen soelaas bieden. Het afzien van ingrijpender maatregelen onder het regime van de noodtoestand zou te maken hebben met de keuze van de regering om lastige vragen over de verantwoordelijkheid te vermijden. 

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Closing Time | Silkroad Ensemble

(Bewerk) Het Silkroad Ensemble is in 1998 opgericht door cellist en componist Yo-Yo Ma. Sinds enkele jaren is zangeres, songschrijver, banjospeler en violiste Rhiannon Giddens er artistiek leider. Het ensemble brengt muzikanten uit de hele wereld en uit een diversiteit aan muzikale culturen bij elkaar. Wereldmuziek dus, in de meest letterlijke zin van het woord. En het werkt prima, terwijl dat ook weer niet zo vanzelfsprekend is. Combineren van invloeden uit uiteenlopende culturen tot een goed klinkend geheel is niet altijd makkelijk. Het resultaat kan wel eens tamelijk geforceerd of gekunsteld klinken. Daar is hier geen sprake van. Hier klinkt de muziek als een wereldtaal, die alle leden van het ensemble vloeiend spreken.

Closing Time | Altın Gün

(Bewerk) Ik heb hier al vaker video’s geplaatst van sessies van KEXP. Een goede liveopname vind ik vaak interessanter dan een videoclip. Bij KEXP spelen veel goede bands, en het klinkt altijd uitstekend. KEXP zal dus nog wel wat vaker langskomen in mijn CT’s.

Vorige week verscheen op het YouTube-kanaal van KEXP een sessie van Altın Gün, uit Amsterdam. Opgenomen tijdens hun Amerikaanse tour van afgelopen september, die ze ook naar Seattle bracht. Een goede aanleiding voor een Closing Time, zou ik denken.

Closing Time | Indonesië beschadigd vernietigd

(Bewerk) In het aritkel dat vanochtend hier bij Sargassso verscheen, ging het over de verstikkende gevolgen van landbouwbeleid in Indonesië: het ‘branden en kappen’ van regenwoud ten behoeve van de landbouw, waarbij gewassen voor de commerciële markt – zoals oliepalmen – worden verbouwd of hout wordt gewonnen.

Daar hebben onder andere miljoenen mensen in West-Kalimantan (Borneo) behoorlijk last van. Ze leven al maanden onder een verstikkende deken van smog.

Quote van de Dag: Had hij maar duidelijker moeten ontkennen dat hij terrorist was

(Bewerk) “Vooropgesteld: hij heeft het zelf online gegooid, en dan gaat het rond en zien we het. We schrijven er duidelijk bij: áls dit waar is, moet het onderzocht worden. We zijn niet verantwoordelijk voor wat media en politici ermee doen. Wij slaan net als 99 procent van de mensen die het horen aan op ’this is me’. Ik betreur dat hij last heeft gehad van deze situatie en dat hij bedreigd is, maar hij had beter moeten uitleggen wat zijn boodschap was.”

Closing Time | The Unanswered Question

(Bewerk) Op de vraag wat de zin is van “dit alles”, valt alleen wat te mijmeren. Een klip en klaar antwoord blijft uit. Daar was Charles Ives (1874 – 1954) wel van overtuigd en zeker wetend dat bij zulke grote levensvragen de dood een gewisse rol speelt, maakte hij carrière als levensverzekeraar.

Samen met zijn compagnon Julian Myrick verdiende hij daar een heel aardige boterham mee. Een bijzonder levenspad voor een componist van eigenzinnige klassieke muziek.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Volgende