Bij onze zuiderburen tekent zich inmiddels nog een politiek drama van formaat af. Katholieke kerken in België bemoeien zich met de opvang van asielzoekers. Met de instemming van de bisschoppen, en sinds gisteren zelfs het Vaticaan, voeren zij actie en eisen een verblijfsvergunning. Soms zelfs onder druk van een hongerstaking. Het leidt tot een onvervalst dilemma: komen kerken terecht op voor de zwakkeren in de samenleving of dwarsbomen zij democratische besluitvorming?
Het herbergen van asielzoekers onder het etiket van het ‘kerkasiel’ komt ons uiteraard niet onbekend voor. In 1978 nemen 100 Marokkaanse gastarbeiders hun intrek in ‘De Duif’, een katholieke kerk in Amsterdam. Zij ‘verdienen‘ er een verblijfsvergunning mee. In 1989 pakken een aantal Syriërs het op een vergelijkbare manier aan.
Al eerder werd ook België geconfronteerd met ‘Sanspapier’ die de Sint-Bonifaciuskerk in Elsene bezetten, in hongerstaking gingen en, tot woede van Vlaamsbelang, door de Belgische minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael stilletjes werden geregulariseerd.
Zoals te verwachten, reageren de meeste politici in het openbaar afwijzend. Jaap de Hoop Schreffer wijst in 1989 het kerkasiel de deur: “Het is een eis van rechtvaardigheid, ook naar andere afgewezen asielzoekers toe, om regels die wij met zijn allen hebben afgesproken te respecteren en mensen niet blijvend aan justitie te onttrekken. Ook niet via verblijf in een kerk”.
