Zelf ben ik helaas niet muzikaal genoeg om de subtiele verschillen in alle versies van ‘Voodoo Child’ te herkennen. Vijf jaar geleden belichtte ik de Jimi Hendrix-cover door Gary Clark Jr.
Hier gooit gitaarvirtuoos Stevie Ray Vaughan (1954 – 1990) zijn hoed in de ring. Nou ja, spreekwoordelijk dan.
_
St Paul & The Broken Bones is een soulband uit Alabama die sinds 2012 aan de weg timmert. Ze hebben vijf albums en twee elpees op hun naam staan, en traden op in tal van internationale tv-shows.
Pixel Grip is een band uit Chicago die ergens zwerft tussen gothic synthpop en electronic body music.
Het meeste weet mij eerlijk gezegd niet te bekoren, maar dit nummer van de plaat ‘Heavy Handed’ uit 2019 is behoorlijk catchy.
Er zullen mensen zijn die dit ‘woke’ comedy noemen (en dus per definitie niet grappig). Maar daarvoor zijn de grappen veel te hard en politiek-incorrect.
Wokies hebben doorgaans ook geen zelfspot (daarvoor nemen ze alles veel te serieus) en dat heeft Jaye McBride duidelijk wel.
Het jaar was 1971 en Isaac Hayes bracht zijn opvolger uit van zijn succesvolle thema-album van de blaxploitation film Shaft.
Hoofdzakelijk een cover-album, ‘Black Mozes‘ bezong het verdriet dat Hayes onderging gedurende zijn mislukte huwelijk. “A wondrously crafted, intense evocation of the vagaries of love gone bad”, aldus muziekchroniqueur Rob Bowman
Nog maar eentje van Tori Amos dan. Nu niet uit haar vroege periode, maar een van vorig jaar. Kennelijk ook verkrijgbaar als prentenboek.
Een van de wetten van de muziek is dat een overtuigend stuk een spanningsboog opbouwt, die toewerkt naar een climax, een apotheose, waarna de spanning wegzakt. Je merkt aan haar late werk duidelijk dat de inmiddels 62-jarige Amos dat besef met de jaren is kwijtgeraakt.
Ik heb er nog eens verscheidene lijstjes met Beste Albums van de jaren ’90 op nageslagen, maar op de een of andere manier lijkt Tori Amos’ Under The Pink vergeten, terwijl dat volgens mij dus wel gewoon het beste album uit haar carrière is.
Werkelijk elk nummer op die plaat is de moeite waard.
Merkwaardig genoeg wordt haar debuut-CD Little Earthquakes dan wel weer genoemd (Pitchfork, Classic Rock History). Ook niet slecht, maar wat mij betreft staat die toch echt op nummer 2.
‘Akhnaten’ is een opera van Philip Glass uit 1983. Hier met countertenor Anthony Roth Costanzo in de hoofdrol als de farao die monotheïsme tot staatsgodsdienst in Egypte probeerde te maken.
De tekst is ontleend aan een werkelijk bestaande hymne aan de (goddelijke) zon waar Achnaton opdracht toe gaf.
Glass was vooral geïnteresseerd in het religieuze genie van een man die zijn stempel op de wereld drukte, zoals Einstein dat deed in de wetenschap en Gandhi in de politiek. Ook over de laatste twee maakte de componist opera’s.
–
In een tijd van heropkomend fascisme is het toepasselijk dat de Sloveense muziekgroep Laibach terugkeert naar hun werk uit de jaren ’80.
De band maakte furore met covers die vrolijke popnummers (zoals Queens ‘One Vision’ en Opus’ ‘Life is life’) omvormen tot sinistere marsmuziek, waardoor de teksten ineens een ronduit nazistische klank krijgen.
Op de valreep dan nog even. Vandaag (zondag) werd bekend dat Brigitte Bardot is overleden. Het voormalige Franse sekssymbool werd 91-jaar oud. Eerder dit jaar reageerde ze nog spottend op haar vermeende overlijden: “Ik heb de laatste buiging nog niet gemaakt.”
Het doek is nu dan toch echt gevallen. Het einde van een tijdperk.
Niemand minder dan Iggy Pop leende zijn stem aan deze vertolking van de ode die Serge Gainsbourg in 1968 aan Bardot maakte. Alleen de initialen B.B. waren genoeg om te weten waar hij het over had.
Het is Frans, maar muzikaal en esthetisch onmiskenbaar geïnspireerd door Americana. ‘Wees dapper, Josephine’, neemt de minnares en later echtgenote van Napoleon Bonaparte als uitgangspunt voor een oproep om authentiek in het leven te staan, zonder beslommeringen.
Les Rita Mitsouko is een Franse band rond het duo Catherine Ringer en Fred Chichin, opgericht in 1979. Aanvankelijk traden ze op in kraakpanden, onder de naam Les Spratz.
‘C’est comme ça’, van hun tweede album The No Comprendo (1986), is waarschijnlijk hun bekendste liedje.
Na het overlijden van echtgenoot Chichin treed Ringer als solo-artiest op.