Kunst op Zondag | Bericht van Mila

Bericht van Mila, de afwezigheidsassistente van Michiel ‘Ik ben de afwezigheidsassistente van Michiel. Michiel kan nu even geen gedicht leveren op dit blog, vandaar dat u het nu even moet doen met mij. Michiel vaart op dit moment op de Kager Plassen in een roeibootje. Tenminste, dat bericht liet hij achter voor mij: ’Mila, als je dit leest, dan vaar ik op de Kager Plassen in een roeibootje. Met mijn vader en onze hond Barra, een langharige Schotse Collie.’ ‘Hij weet niet wanneer, o, sorry, dit ben ik weer, Mila, de afwezigheidsassistente van Michiels blog, hij weet niet wanneer hij weer terug is en een gedicht levert. Hij heeft nog wel een appje gestuurd. Ik citeer het: ’Mila! De roeispanen maken wakken in het kroos. En Barra zag een stel eenden binnen zijn jachtbereik, zag de groene vlakte, berekende zijn kansen, of juist niet, dat heb je met instinct, en had kennelijk de kroosvlakte voor vast grasland aangezien- en was daarop gesprongen. Hij ging kopje onder. Waarschijnlijk tot zijn eigen onbegrip en  verbijstering. Daarna moest het dier weer aan boord gehesen, vol van druipende natte vacht en kroos.’ ‘Dus, Mila,’ besloot het appje, je begrijpt, tot gedicht leidt het niet, maar ik vermoed dat het beeld van die hond, die, poten op de rand, naar eenden blaft, die uit de boot, op dat kroos stapt, mij wel een tijdje bij zal blijven.’ [caption id="attachment_331289" align="alignleft" width="449"] Foto Maria Willems (c.c.)[/caption]

Door: Foto: Maria Willems (cc)

Closing Time | Total Recall met Burton

, door

Wat?! Zei iemand daar “tweeluik“? Ik verhoog de inzet en maak er een drieluik van, zo! En nee, muzikaal is dit niet het meest hoogstaande wat ik hier ooit op Sargasso heb geplempt, maar kijk eens hoe mooi: een lokaal Australisch bandje (Total Recall) staat in de dorpskroeg te spelen voor 3 man en een paardekop, en als ze Replica van Fear Factory inzetten komt rockgod Burton C. Bell zelf het podium op om een potje mee te brullen. En ja, zijn heldere zang was live nooit de forte van de band, niet zeuren mensen. Dit is gewoon mooi, ook zonder dat het zuiver is.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Floyd Stewart (cc)

Kunst op Zondag | Draaimolen

, door

De zon komt op, de zon gaat onder. Je reinste nepinformatie. Niet het jojoën van de zon bepaalt onze dagindeling, maar het draaien van de aarde. En omdat die een bol is, wordt de zogenaamde opkomst en ondergang van de zon niet overal ter wereld op hetzelfde tijdstip beleefd.

Het is een geschiedenis die zich herhaalt. We denken dat we voortgaan, anderen menen dat we stilstaan, er zijn zelfs mensen die denken dat we achteruitgaan, maar we draaien natuurlijk in een cirkeltje rond.

Tot zover het idee van het leven als mallemolen. Daar schreven we acht jaar geleden al over, maar het kan geen kwaad om er, kringloopindachtig, weer op terug te komen.

Er was twee jaar geleden nog een stroomloze draaimolen in Nederland te zien. Ik vermoed dat zoiets niet meer kan.

Bij ‘draaimolen’ denken we meteen aan het plezier op kermissen en zomerfestivals. Even er lekker uit en lol maken om weer opgeladen naar het werk te gaan. Een rare scheiding, goed voor de economie van burn out-coaches. Joana Vasconcelos zette directiestoelen eens op een andere manier bij elkaar en jawel, dat werd een vrolijk stukje teambuilding. Zonder de anderen valt er immers geen lol te maken.

Foto: André-Pierre du Plessis (cc)

Kunnen we in de literatuur ontsnappen aan morele conventies?

, door

In het stukje in de Volkskrant waarin de columnist Max Pam zich afzet tegen de gedachte dat je literatuur ook kunt bestuderen, staat een zin die voor mij ineens veel duidelijk maakte.

Pam is natuurlijk niet de enige. Waar komt die weerzin tegen de studie van literatuur toch vandaan? heb ik me vraag afgevraagd. Analyse van deze zin geeft denk ik een belangrijk deel van het antwoord:

Het fascinerende, en het bevrijdende, van literatuur is voor mij altijd geweest dat het [sic] juist ontsnapt aan allerlei morele conventies.

Het belangrijkste woord in die zin lijkt me ontsnappen. De critici van de literatuurwetenschap hebben het daar welbeschouwd vaak over, over zulk ‘ontsnappen’. Je moet de literatuur niet vast willen leggen, in literatuur kan alles, het is het domein van de verbeelding, dan moet je niet proberen daar uitspraken over te doen, want dat legt dingen alleen maar vast die je niet vast moet willen leggen. De literatuur wordt ervaren als het domein van de ultieme vrijheid, en de wetenschap; kennis, kennelijk, als een inperking van die vrijheid.

Vandaar de klachten over de studie Nederlands, waar je niet lekker Couperus of Lucebert kunt lezen, maar godbetert moet proberen iets van die schrijvers te begrijpen. Vandaar de spot voor de literatuurwetenschappers die proberen eigenschappen van de literatuur in kaart te brengen.

Closing Time | Where Is The Blood

, door

Als je iets moois hebt, waarom er dan niet gelijk een tweeluik van maken? Burton C. Bell kwam gister al langs, Delain hadden we ook al eerder – klik dus vooral door als je dit mooi vindt. Hier doen ze het samen in het liedje Where Is The Blood, in een heel verdienstelijke duet met de mooie heldere zang van Chalotte Wessels (inmiddels vertrokken bij Delain) en Burton’s gebrul.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Mededeling

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Closing Time | Ascension Of The Watchers

, door

De zanger Burton C. Bell is een ontzettend belangrijke invloed geweest op heel veel metal uit de jaren 90 en later. Hij was één van de eerste, zo niet de eerste, die als zanger van de band Fear Factory een brute death grunt afwisselde met heldere, ‘normale’ zang (daar schreef ik hier eerder al wat over), wat sindsdien eindeloos is geïmiteerd (en . Inmiddels is Bell, na 10 studie-albums en een hoop ruzie, rechtszaken, gerommel, definitief(?) vertrokken en wat nieuws begonnen.

Closing Time | Towl

, door

 Wie kent het gedicht Howl van beat-poet Allen Ginsberg niet? Wie kent de eerste regels niet:

I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked,

dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix,

angelheaded hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night

Het gedicht is in de afgelopen zes decennia legendarisch geworden. Vooral de beginregels zijn nogal eens geciteerd of geparafraseerd. Ook bijvoorbeeld door Menno Wigman in zijn gedicht Jeunesse Dorée. Die beginregels typeerden een tijdsbeeld voor Ginsberg, in zijn scene dan, denk ik. Het gedicht was gemaakt om voorgedragen te worden voor publiek.

Closing Time | Ani Kuni

, door

Ik zou het niet bedacht hebben, maar er loopt een lijn van de Franse dj’s en danceproducers Polo & Pan naar een van de oorspronkelijke volken van Amerika: de Arapaho. De Arapaho leven op de vlaktes van Colorado en Wyoming. Eén van hun traditionele songs is Ani Kuri. En het werd door de Arapaho gebruikt als slaapliedje en als gebed. Polo & Pan hebben er een dansbare beat onder gezet.

Closing Time | Thee Thee

, door

A.R. Rahman (Allah Rakkha Rahman) componist van filmmuziek, onder andere voor de film ‘Thiruda Thiruda’ (Dief, dief – 1993) werd door het Berklee College of Music in het zonnetje gezet. Studenten en diverse gasten speelden ‘Thee Thee’(de Tamil-vertaling van ‘Thiruda Thiruda’).

Aanstekelijk stukje muziek met R. Prasana op gitaar en Mohini Dey op bas. Wat verder in het stuk ziet en hoort u ook fluitist Yazhi Guo. Kan zonder meer toegevoegd worden aan  Sargasso’s lijst Beste Filmmuziek.

https://www.youtube.com/watch?v=7Khxpvq1-O4

Closing Time | Draaimolen

, door

Vanmorgen haalden we de draaimolen van stal als metafoor voor het leven als ‘altijd hetzelfde liedje’.  En als iets klinkt als ‘altijd hetzelfde liedje’, is dat wel de blues zoals in ‘Merry go round’ (jawel, draaimolen) van Fleetwood Mac.

Het stamt uit de tijd dat het bandje eigenlijk Peter Greens Fleetwood Mac heette en iedere witte bluesgitarist klonk als Eric Clapton. Misschien is het beter te stellen dat Eric Clapton klonk als iedere bluesgitarist.

Closing Time | The Four Mills Brothers

, door

Ik maakte kennis met de muziek van het fenomeen Van Dyke Parks in 1984, in de ochtend na een groot feest. Ik was blijven overnachten en hielp dus mee met opruimen: de flesjes in de kratten, stofzuigen, dweilen en afwassen. En iemand had bedacht dat het een goed idee was om die activiteiten muzikaal te begeleiden met de elpee Jump van Van Dyke Parks, die toen net uit was. Ik vond er toen niet veel aan, iets teveel opgeklopte vrolijkheid voor mijn kater. En het klonk wat ouderwets ook, vond ik.

Vorige Volgende