Afgelopen week zijn er in diverse peilingen vijf politici tot politicus van het jaar uitgeroepen. Bas van der Vlies (SGP), Geert Wilders, Rita Verdonk, Alexander Pechtold (D66) en Jan Peter Balkenende waren allemaal op de één of andere manier de beste. Om een beetje een beter beeld te krijgen van de échte verhoudingen gaan we schrappen.
Jan Peter Balkenende strepen we weg, aangezien hij als ‘beste’ werd aangewezen door de kamerleden zelf en het CDA de grootste partij is. Dit stemvee stemt namelijk over het algemeen gewoon op de eigen baas. Ook Bas van der Vlies mogen we negeren, aangezien hij het ‘slachtoffer’ werd van een dwingend stemadvies van de SGP-jongeren (die hiermee en passant aangaven tegen GeenStijl op te kunnen).
Blijven over Pechtold, Verdonk en Wilders. Het mag geen verrassing zijn dat de laatste twee het vooral in de publiekspeilingen goed deden, gezien het huidige politieke klimaat. Pechtold werd door de parlementaire pers tot winnaar uitgeroepen, voorwaar geen slechte prestatie voor een in de afgelopen verkiezingen gemarginaliseerde partij. Opvallend is echter wel dat Wilders in beide categorieën goed scoorde, omdat hij, aldus de pers, “het debat weet te domineren“.
En dat laatste valt me een beetje tegen van de pers. Is ‘het debat domineren’ een graadmeting voor kwaliteit? Ik zou zeggen van niet, zeker niet gezien de manier waarop Wilders wist te domineren. Niet door sterk debatteren, een goede dossierkennis of het mobiliseren van meerdere fracties voor zijn eigen denkbeelden, nee door het zichzelf en anderen steeds maar weer overschreeuwen. Met het beledigen van medepolitici, ze uit te maken voor landverraders.
