In het aritkel dat vanochtend hier bij Sargassso verscheen, ging het over de verstikkende gevolgen van landbouwbeleid in Indonesië: het ‘branden en kappen’ van regenwoud ten behoeve van de landbouw, waarbij gewassen voor de commerciële markt – zoals oliepalmen – worden verbouwd of hout wordt gewonnen.
Daar hebben onder andere miljoenen mensen in West-Kalimantan (Borneo) behoorlijk last van. Ze leven al maanden onder een verstikkende deken van smog.
Ondanks de vele protesten tegen de vernietiging van de natuur, is er niet veel veranderd. De Indonesische hardrock band Slank zong er in het nummer ‘Rusak ankur’ (afkomstig van hun album Republik Fufufafa al over:
Het ecosysteem raakt beschadigd,
dieren schreeuwen het uit.
Men zegt dat de natuurlijke rijkdommen
door de staat worden gecontroleerd,
maar in plaats daarvan
worden overal mijnbouwvergunningen uitgedeeld.
In het refrein roepen ze: ‘Rusak ankur’ wat zoveel betekent als ‘beschadigd, vernietigd’.
Het houdt meer Indonesische artiesten bezig. Abe Abraham, Ferry Hakim, Rio Permadi en Leonard Stefanus zingen hier ‘Save KotimKu’, dat online en op sociale media vaak gebruikt wordt als hashtag of oproep om aandacht te vragen voor het district Kotawaringin Timur (afgekort als Kotim) in Midden-Kalimantan
Ze schrijven:
“Misschien zijn wij niet degenen die het vuur kunnen blussen, we zijn slechts muzikanten die zichzelf kunnen uiten via de teksten van onze liedjes, en we dragen dit nummer op aan onze geliefde geboortestad, die onlangs is getroffen door een smogramp die ons echt heeft gekweld. Hopelijk gaat alles snel voorbij”
Verder zijn er nogal wat studioproducties waaronder deze, waarin wordt opgeroepen de aanstichters van al die ellende aan te pakken want (in het tweede couplet): “Het bos behoort niet toe aan de brandstichtersmaffia! Onze lucht is geen handelswaar!” En in het refrein klinkt het:
“Pak ze! Pak ze! Pak de brandstichters! Blus! Blus het vuur nu. Vecht! Vecht tegen de rook!”