Obscura

21 Artikelen
18 Waanlinks
636 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Eric Heupel (cc)

NOS verliest wéér van RTL

Frits Wester in 2007. (Wikimedia Commons/Mieke Bonsang)

Balkenende IV viel eerder bij de nieuwsredactie van RTL dan bij de redactie van het NOS Journaal. Zoals GeenCommentaar eerder al vaststelde, was Frits Wester de eerste brenger van het grote nieuws. De NOS had kennelijk grote moeite dit belangrijke bericht te verifiëren. Pas toen Balkenende sprak, durfde deze met zekerheid te melden dat er nieuwe verkiezingen komen. Bijna een kwartier later dan RTL en tot ergernis van heel veel kijkers.

RTL slaagt er herhaaldelijk in om politieke scoops te brengen, terwijl de met onze belastingcenten betaalde journalisten van de NOS zelden met een belangwekkende primeur komen. Zo zwaait RTL al meerdere jaren op rij met de Miljoenennota in beeld op het moment dat ze bij de NOS nog braafjes wachten tot de stukken onder embargo naar de redactie worden gebracht. En RTL kon ons ook als eerste vertellen dat Willem-Alexander zich ging verloven met Maxima Zorreguieta.

Hoe dat komt? Eenvoudig. De commerciële zender heeft met 25 miljoen ongeveer de helft van het budget van de nieuwsvoorziening van de NOS, maar beschikt wel al jaren over één vaste waarde die bovendien zelden de plank misslaat: Frits Wester. Bij het journaal van de publieke zenders zagen wij in negen jaar tijd drie verschillende gezichten: Job Frieszo, Bram Schilham en nu Dominique van der Heyde.

Foto: Eric Heupel (cc)

Gezocht: een kinderombudsman

Sinterklaas, de grootste kindervriend (Foto: Flickr/wester)

Nederland heeft geen ombudsman voor kinderen, en dat moet veranderen. Vindt PvdA’er Khadija Arib, en met haar een meerderheid in de Tweede Kamer en minister Rouvoet (CU, Jeugd en Gezin). U zegt: een kinderombudsman? Dat is iemand die kinderen, jongeren en volwassenen helpt bij vragen over kinderrechten. Die oplet of iedereen kinderrechten respecteert. En die regelmatig advies over kinderrechten geeft aan de regering.

Europa telt inmiddels 35 instituten voor kinderombudsmannen in 25 landen. Nederland loopt dus achter, en dat is al jaren een bron van ergenis voor Unicef en het kinderrechtencomité van de Verenigde Naties.

Om te begrijpen waarom citeer ik graag het jaarverslag van 2007 van de gewone, nationale Ombudsman: “Op 21 januari 2008 presenteerden UNICEF Nederland en Defence for Children International Nederland de resultaten van hun gezamenlijke onderzoek naar kinderrechten in Nederland. De conclusie was dat Nederland de rechten van kinderen onvoldoende naleeft. Vooral in het vreemdelingenbeleid, de gezondheidszorg en de jeugdzorg schiet de naleving van de rechten tekort. De onderzoekers bepleiten daarom de aanstelling van een kinderombudsman.”

Maar goed, het is nu dus bijna zover. PvdA, SP, PVV, GroenLinks en D66 zijn in ieder geval vóór de komst van de kinderombudsman. Maar nu doet zich de vraag voor: wie? Want wie oh wie moet de belangen van kinderen gaan behartigen? Moeten we dan denken aan iemand als Ron Boszhard? Bram van der Vlugt? Of de burgemeester van Pluk van de Petteflet?

Foto: Eric Heupel (cc)

Namens uw huisarts: maak bezwaar tegen het EPD!

Bij de doktor (Foto: Flickr/j.reed)

Het was een opmerkelijk gesprek, aan het bureau van mijn huisarts. Ik verwachtte een enthousiaste man die het op zou nemen voor het electronisch patiëntendossier (EPD), een systeem dat er voor moet zorgen dat artsen bij onbekende patienten kunnen kijken of ze wel de juiste medicijnen aan het voorschrijven zijn. Maar in plaats daarvan zei mijn huisarts: “Ik adviseer je om bezwaar te maken tegen het EPD. Dat ga ik zelf ook doen.”

Mijn huisarts staat niet alleen. Zowel de Landelijke Huisartsen Vereniging (.pdf) als de Stichting De Vrije Huisarts zijn fel gekant tegen de huidige opzet van het EPD. Dat komt deels door het onveilige karakter van het systeem, hoewel het met diezelfde privacy zonder EPD ook niet best gesteld is. “De privacy van de patienten is onvoldoende gewaarborgd,” zegt ook mijn huisarts. Opmerkelijk genoeg verwijt de Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie deze kritische houding: de artsen zouden onnodig paniek zaaien.

Je gaat je toch afvragen hoe het mogelijk is dat het ministerie van VWS voorstander is van een EPD, de bevolking van Nederland daarover al schrijvend op de kast jaagt en adviseert om voor verdere vragen naar de huisarts te gaan. Die dus tegen is. Terwijl de Tweede Kamer nog moet beslissen over het gebruik van het EPD.

Foto: Eric Heupel (cc)

Geen Gezinsdag, aub!

Zoals het hoort (Foto: Flickr/SuziJane)

Minister Rouvoet (Jeugd en Gezin) doet een oproep aan de samenleving: krijg veel eerder kinderen. Zijn ministerie werkt aan een plan van aanpak om deze kentering in Nederland teweeg te brengen. Want: wie op latere leeftijd kinderen krijgt, loopt verhoogd risico op borstkanker, depressies bij de geboren kinderen en ander ongemak (.doc). Hoe dit actieplan eruit ziet, vermeldt zijn website nog niet: het rapport verschijnt vandaag officieel.

RTL wist al beslag te leggen op het rapport en las dat Rouvoet nog meer wil: gezinnen moeten vaker intact blijven en daarom zouden ouders minder snel moeten scheiden. Hij wil hiervoor relatiebureaus inzetten. Om het belang van een hecht gezin te onderstrepen, pleit hij bovendien voor op een nationale Gezinsdag: op 15 mei, precies tussen Moeder- en Vaderdag in.

Mijn tenen begonnen te krullen bij het lezen van dit bericht. Enerzijds wil Rouvoet stellen sneller aan elkaar verbinden door ze eerder kinderen te laten nemen. Anderzijds vindt hij dat die stellen daarna verantwoordelijkheid moeten tonen en bij elkaar blijven. Nog afgezien van deze ogenschijnlijke tegenstelling komt de overheid nu wel erg ver achter de voordeur. We gaan toch niet terug naar de jaren vijftig, of naar een kind-politiek als in China?

Foto: Eric Heupel (cc)

Rouwen om Kenia

Brand Kenia (Foto: Julius Mwelu)Ik ben er weleens geweest, in Uhuru Park. Een weinig verheffend park aan de rand van Nairobi, met platgelopen grasvelden, scheefhangende, kaalgeplukte struiken en omgevallen bomen. Een aftands monument herinnert aan de dag van de onafhankelijkheid, en aan Uhuru: swahili voor ?vrijheid?.

Tien keer ben ik in Kenia geweest. De langste reis duurde bijna een half jaar. En de laatste keer is nu vijf jaar geleden. Dat laatste bezoek was veruit het meest vrolijk van allemaal: zojuist was de zittende macht, al decennialang in het zadel, van de troon gestoten door een vriendelijk ogende oppositieleider: Mwai Kibaki. Toen ik de uitzinnige vreugde van het volk zag, pakte ik het eerste de beste vliegtuig en vierde de overwinning mee met de bevolking.

Ik weet het nog zo goed, die eerste dagen van Kibaki. Het land was vol van hoop; euforisch is het beste woord om de sfeer van toen te omschrijven. Maar er heerste ook een groot gevoel van trots: in Kenia slaagde een oppositieleider erin na eerlijke verkiezingen vreedzaam de macht over te nemen van een vastgeroeste, oude partij. Onvergetelijk was de nieuwslezer, die jaar in jaar uit al ?ik herhaal: al- zijn uitzendingen was begonnen met de woorden: ?Rai Daniel arap Moi leo?? Oftewel: President Daniel Arap Moi heeft vandaag?? Enzovoort. Zo was hij gewend aan dit begin van zijn uitzending dat hij op de dag dat ik arriveerde, en Kibaki zojuist was gekroond tot nieuwe president, opnieuw aanving met ?Rai Daniel arap?? Om zich daarna te herstellen met: ?Rai Mwai Kibaki leo?? De kroeg waar ik het nieuws bij keek, barstte los in een krankzinnige lachbui. Historische televisie.

Foto: Eric Heupel (cc)

Komrij of niet, dat is de vraag

Bijna twintig jaar geleden verscheen in NRC Handelsblad een pamflet met de titel ?De Ondergang van Nederland?, geschreven door iemand met het pseudoniem Mohammed Rasoel. Het pamflet behandelde een thema dat nog altijd actueel is: de volgens de schrijver te slappe houding ten opzichte van de islam. Hij betoogt dat het Nederlandse cultuurgoed in de toekomst zal verdwijnen door de invloed van de religie, zonder dat Nederlanders ingrijpen. De ondertitel van het boek luidt dan ook: Land der Naieve Dwazen.

In het Nederland van 1990 was dit uitgangspunt een groot taboe. Een jaar ervoor nog had Hans Janmaat tot afgrijzen van de hele landelijke politiek een zetel weten binnen te slepen met zijn extreem-rechtse Centrum Democraten. Bij zijn beëdiging tot kamerlid stond het Binnenhof vol met demonstranten die vonden dat zo?n partij verboden moest zijn. En in dit klimaat was een boek met negatieve uitspraken over de islam zeer ongewenst, al ziet de schrijver zelf het boek als een reactie op de fatwa voor Salman Rushdie.

De Anne Frank Stichting doet na verschijning van het boek aangifte bij justitie, en in 1992 wordt de schrijver bij verstek veroordeeld tot 2.000 gulden boete wegens ?aanzetten tot haat op grond van ras of geloofsovertuiging?. De schrijver komt dus niet naar de rechtszaal, volgens een verklaring omdat hij bang is dat hem hetzelfde lot wacht als Salman Rushdie. Wel is hij dan al verschillende keren te gast geweest in talkshows om zijn boek toe te lichten, maar altijd vermomd en zonder zijn identiteit prijs te geven aan de pers. Op internet staat beschreven hoe sommige interviewers pogen zijn paspoort af te nemen, en hoe imams zijn glas met vingerafdrukken afgeven aan de politie.

Foto: Eric Heupel (cc)

Een aanfluiting voor Eindhoven

Dweil (foto:flickr/kokjebalder)Ontslaan die hap, denk je als je hoort wat de gemeenteraad van Eindhoven heeft gepresteerd. Maar een gemeenteraad, jammer jammer, kun je niet op staande voet ontslaan. Alleen bij verkiezingen, al haalt dat in dit geval geen ene sikkepit uit. Want: alle raadsleden zijn even schuldig, hun prestatie leverden ze unaniem. En waar moet je dan op stemmen?

Vanwaar deze opwinding?

Slechts 72 dagen na de turbulente en rampzalig verlopen burgemeestersverkiezing in Utrecht komt Eindhoven met: twee burgemeesterskandidaten van de PvdA. Exact de reden waarom Utrechters niet kwamen stemmen tijdens hun referendum, want kiezen uit twee partijgenoten is geen echte keuze.

Eerst denk je: dit kan niet waar zijn. Dan ga je het checken op internet. Het staat er echt, maar je kan het nog steeds niet geloven. Vervolgens zie je zo?n dweil van een voorzitster van de vertrouwenscommissie op tv en dan weet je het zeker: Dit Is Echt Waar.

On-ge-loof-lijk!

Dit is de arrogantie van de macht ten top. Een aanfluiting, een belediging, een klap in het gezicht van de inwoners van Eindhoven. Ik zou, had ik de euvele moed ooit de politiek in te gaan, de raadszaal niet uit durven komen. Wegkruipen in een hoekje. Desnoods onder een steen. En ik zou nooit, echt NOOIT, verantwoordelijk willen zijn voor zo?n besluit.

Foto: Eric Heupel (cc)

Boer Zoekt Vrouw blijft kijkcijferkanon

Spruitjes (Foto: Flickr/FotoosVanRobin)Ruim 2,7 miljoen mensen zagen gisteravond de eerste aflevering van het derde seizoen Boer Zoekt Vrouw. Yvon Jaspers versloeg daarmee Linda De Mol met dubbele kijkercijfers (haar Miljoenen Jacht trok 1,3 miljoen kijkers op RTL-4). Een prestatie die staat als een huis: veel succesnummers scoren op herhaling beduidend minder.

Goed, Boer Zoekt Vrouw is nog geen voetbalwedstrijd. Een gemiddelde wedstrijd van Oranje trekt meer kijkers, en de verloren wedstrijd tegen Portugal op het WK zelfs 11,5 miljoen. Maar zetten we het dating-programma tegenover de finale van Op Zoek Naar Evita (2,4 miljoen kijkers) of de eerste aflevering van het 4e Idols seizoen (1,4 miljoen kijkers) dan is het duidelijk dat de KRO ook dit seizoen weer op rozen zit.

De vraag is natuurlijk: waar ligt dat aan?

Misschien valt dat het best uit te leggen aan de hand van het eerder genoemde Idols. Deze wedstrijd tussen zangtalenten trok alleen in het eerste seizoen, in 2003, gigantische kijkcijfers, gemiddeld 2 tot 2,5 miljoen kijkers. Nog altijd minder dan Boer Zoekt Vrouw. Van de finale zagen zeker 3,5 miljoen kijkers een stukje, leert kijk- en luisteronderzoek. Jamai won het van Jim.

Het tweede seizoen stortte het aantal kijkers dramatisch in: Idols haalde met moeite een miljoen kijkers per uitzending, en moest het in de finale (Boris versloeg Maud) stellen met een schamele 1,5 miljoen kijkers. Ook editie 3 (gemiddeld 1 miljoen kijkers) en de huidige editie vielen in het niet bij die allereerste serie. Nederland lijdt aan spreekwoordelijke Idols-moeheid: ieder jaar weer dezelfde harde noten van de jury, dezelfde emoties bij ouders en aanhang, en de voortdurende oproep tot sms?en maakt dat de kijkers bij herhaling afhaken.

Foto: Eric Heupel (cc)

Quote van de Dag: Verwende politiekerels

“Ik zou de verantwoordelijke minister Ter Horst willen adviseren deze verwende kerels van de politie geen cent extra te geven.”

Aldus een woedende Henk Kessler, directeur Betaald Voetbal van de KNVB, in een reactie op politiestakingen die de topduels Feyenoord – AZ en Ajax – PSV onmogelijk maken.

Fijne uitspraak. Zal voetbal de komende weken mikpunt blijven van politieacties, nu Kessler ZO hard uithaalt?

Foto: Eric Heupel (cc)

Waarom Geert de beste is

Oscar Backstage (Foto: Flickr/NMCIL ortiz domney)Zojuist is Geert Wilders gekozen tot Politicus van het Jaar. Publiek én pers zette hem op nummer twee, toch niet echt de plek die hij zelf zou ambiëren. Maar toen alle punten bij elkaar werden opgeteld stak hij er wel met kop en schouders bovenuit.

Volgens publiek en jury verdient Wilders de prijs voor het feit dat hij altijd het nieuws haalt met goed getimede oneliners. In 2007, het jaar waarvoor hij zijn onderscheiding krijgt, bestond zijn bijdrage uit oneliners als: “Alles waar we trots op zijn, verkopen we aan de duivel“, “knettergek”, ‘ en, tijdens deze week van de verkiezing tot Politicus van het Jaar, “Ik wil een nieuw artikel 1 in de grondwet”.

Vanzelfsprekend is dit een selectie, want Wilders slaagde erin om zo vaak het nieuws te halen dat Alexander Pechtold, door journalisten gekozen als beste politicus van 2007, begin deze maand verzuchtte: “Ik zou wel eens een Wilders-vrije week willen.” Waarschijnlijk vonden de journalisten dat ook wel een mooie oneliner.

Publiek en jury prees Wilders verder om het feit dat hij ?iedereen een stap voor is?. Dat klopt. Nog geen jaar geleden zou niemand het in het hoofd halen in de politiek om de profeet Mohammed te vergelijken met Hitler. Inmiddels heeft hij al een enkeling buiten eigen kring zover gekregen, nota bene een, inmiddels oud-, PvdA?er, om deze stelling te onderschrijven.

Foto: Eric Heupel (cc)

Over bijtjes, vlekjes en De Dood

Kan ik je verleiden tot veilige sex? (Foto: Erwin Olaf, met toestemming)De allereerste anti-aids-campagne, in 1986, bestond uit een bijtje dat verschillende bloemetjes langsstruint, en na afloop dood neervalt. Boodschap: onbeschermde seks met meerdere mensen is onveilig. Gebracht in een bijna vrolijke setting van bloemetjes en bijtjes, zoals sommigen het op de basisschool nog hadden geleerd.

Die eerste anti-Aids-campagne staat symbool voor de aanpak van het eerste uur: omzichting, niet te hard, ronduit voorzichtig. Maar als de epidimie toeneemt en de risico?s groter worden besluiten beleidsmakers persoonlijker en dus harder uit te pakken. De bijgevoegde, door Erwin Olaf gefotografeerde poster uit 1995, met het gevlekte, aan het Kaposi Sarcoom lijdende model Martin, laat wat dat betreft niets aan de twijfel over: al kun je het niet aan iedereen zien, onveilig vrijen is gevaarlijk. Voor je het weet heb je, net als Martin, kanker in je huid. En staat De Dood op de stoep.

Eind jaren ?90 volgt een nieuwe kentering in het denken over campagnes. Bij een te harde boodschap zapt men weg, wordt de doelgroep niet bereikt. De Universiteit Maastricht onderbouwt deze aanname wetenschappelijk.

Een jonge homo verwoordt het in klare taal, in NRC Handelsblad: ?Dat wij ons minder druk maken om Aids zegt iets over de tijdgeest. We gaan weer terug naar de hippietijd, zonder die permanente moraal die men ons predikt. Want een overkill aan voorlichting maakt nonchalanter. Er is soms zelfs irritatie als het woord ?Aids? valt. Het is te vergelijken met beelden van oorlog en honger op de televisie: alles went en na verloop van tijd zapt iedereen vermoeid en zuchtend door. Dan denk je: ja, erg sneu voor die hongerige kindertjes, maar ik zit nu even te eten, ja.?

Volgende