Een maand geleden schreef ik Alles went, ook een genocide, naar aanleiding van het besluit van de NPO om Nederland toch weer aan het Songfestival te laten deelnemen. De genocide in Gaza, de vermoorde journalisten en de politieke inmenging van Israël waren voor AVROTROS reden om zich terug te trekken. De NPO vond wat aangepaste spelregels kennelijk voldoende om weer over “verbinding” te kunnen praten, met een kaakzakkende verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog, waarvoor de organisatie gemakshalve dan wel die genocide even opzij moest schuiven.
Vandaag blijkt dat Nederland alsnog thuisblijft. Geen enkele omroep wil de Nederlandse inzending verzorgen. Een opmerkelijke afgang voor de NPO, die met veel bombarie had aangekondigd de organisatie zelf ter hand te nemen. Alsof je principiële bezwaren kunt oplossen met een andere organisatiestructuur.
Honderden omroepmedewerkers kwamen in verzet en zeven omroepen eisten opheldering. Kennelijk had de NPO bij al haar gepreek over verbinding vergeten te informeren of haar eigen omroepen eigenlijk wel mee wilden doen.
In mijn eerdere stuk constateerde ik hoe gemakkelijk morele grenzen verschuiven zodra een misstand lang genoeg voortduurt. Het ongemak slijt, de aandacht verslapt en uiteindelijk kan alles weer gewoon doorgaan. Gelukkig blijkt dat in dit geval minder onvermijdelijk dan gevreesd. De omroepen hebben laten zien dat je ook eenvoudigweg kunt weigeren mee te werken.
De NPO wilde iedereen verbinden. Het was alleen vergeten eerst zelf de verbinding te zoeken.