Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

In discussie met het consultatiebureau

, door

Mijn dochter Nadia is ruim een week oud. En hoewel ze haar bedje nog nauwelijks is uit geweest, vinden haar persoonsgegevens al een weg in de vele databanken die haar leven zullen boekstaven. Deze week komt een moment waar ik al een tijdje tegenop zie: Nadia krijgt een Elektronisch Kind Dossier, of zoals die tegenwoordig heet, een Digitaal Dossier Jeugdgezondheidszorg. In gedachten heb ik al een aantal keren het intake-gesprek met de verpleegkundige gevoerd, laten we haar Marga noemen om haar een gezicht te geven. Dat gesprek gaat ongeveer zo.

Marga – Zoals u weet mijnheer Tokmetzis maken we voor Nadia een digitaal dossier aan, geeft u hier toestemming voor?

Ik – Kunt u toelichten wat in dat dossier staat en hoe het werkt?

Marga – Het dossier is niets meer dan een digitale versie van het oude papieren dossier. Uw privacy is uiteraard gewaarborgd. Zonder uw toestemming worden er geen gegevens verwerkt.

Ik – Wat u zegt, is maar ten dele waar. Ja het dossier is een digitale versie van het oude dossier, maar ook veel meer dan dat. Het is in de eerste plaats een risicoprofileringssyteem. En daar heb ik wel moeite mee. Daar wil ik eerst meer van weten.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Mededeling

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De vonken springen, maar slaan niet aan

, door

Er is een belangrijk verschil tussen Anders Breivik en Mohammed Merah, betoogt schrijver Said el Haji, in een bijdrage die eerder verscheen op zijn eigen site.

‘Er is een katalysator nodig. Een vonk geslagen uit een vuursteen, geleverd door een eenling met een messiascomplex. De geschiedenis staat bol van dat soort eenzame wolven, zelfverklaarde martelaars, solitiaire kamikazepiloten. Dat is toch de les van 1914? Eén kogel in Sarajevo, één dode Franz Ferdinand in een cabriolet, en de Eerste Wereldoorlog barstte los.’ Deze passage is afkomstig uit het Boekenweekgeschenk Heldere hemel van Tom Lanoye. Historisch klopt hij niet, omdat de moordenaar van Franz Ferdinand geen eenling met een messiascomplex of zelfverklaarde martelaar was maar onderdeel van in totaal zes geoefende moordenaars die in opdracht handelden van het Servische leger; maar de woorden die Tom Lanoye in de mond van zijn fictieve generaal Van Buren legt, zijn actueel. Ja, het verschijnsel ‘lone-wolf terrorisme’ is weer een beetje in de aandacht, nu de Frans-Algerijnse Mohammed Merah in Toulouse zijn gruweldaden heeft gepleegd, per scooter.

Het verhaal van Heldere hemel gaat trouwens over een echte gebeurtenis die plaatsvond op 4 juli 1989, vlak voor het einde van de Koude Oorlog, toen een Russische MiG-23 zomaar het Westerse luchtruim betrad en de autoriteiten met de handen in het haar zaten over hoe te handelen. Een van de fictieve personages in het verhaal, Chief of Staff Clark Rogers, snapt niet waarom de Sovjet-Unie aanvalt met maar één vliegtuig. Waarop generaal Van Buren, een ander fictief personage, de eergenoemde les van 1914 aanhaalt. ‘Eén kogel in Sarajevo, één dode Franz Ferdinand in een cabriolet, en de Eerste Wereldoorlog barstte los. Twintig miljoen doden.’ Uiteindelijk stort het vliegtuig neer op een huis in België: één dode. Het was een ongeluk; het ging helemaal niet om een aanslag om een ramp van wereldformaat uit te lokken, de Russische piloot had gewoon omwille van technische problemen het toestel verlaten.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Raapsteeltjes met knapperige noedels en champignons

, door

copyright foto Andrei Tchernikov, recept en foodstyling Fiona Ivanov

De Flexitariër gelooft dat je met groenten, granen, kruiden, vruchten, bloemen, wieren, noten en zaden heel fijne maaltijden kunt samenstellen. Smaakt een gerecht echter beter met wat bouillon, vis of een eitje erbij dan doet de Flexitariër daar niet moeilijk over. De Flexitariër houdt niet van dogma’s in het eten.
De Flexitariër is een samenwerking tussen fotograaf Andrei Tchernikov en receptschrijver Fiona Ivanov.

Raapsteeltjes met knapperige noedels en champignons
veganistisch hoofdgerecht, 4 personen

olie om te frituren en om te bakken
2 knollen venkel, fijngesneden
250 g champignons, in plakken
200 g eiernoedels
3 el tamari of sojasaus
2 bossen raapstelen, gewassen en gedroogd
150 g ongepelde pinda´s, geroosterd
enkele el zaadjes (lijn/,sesam, pompoenzaad)

Verhit de frituurolie tot 180 °C. Verhit 2/3 el olie in een wok en roerbak hierin de stukken venkel. Voeg na 3/4 minuten de champignons toe en bak enkele minuten mee. Doe in gedeelten de eiernoedels in de frituurolie tot de noedels krokant worden en boven komen drijven, laat uitlekken op keukenpapier. Breng de groenten op smaak met tamari, draai het vuur uit en schep de raapsteeltjes erdoor. Verdeel de groentemix over vier borden, leg op elk bord een pluk gefrituurde noedels en bestrooi met pinda´s en zaadjes.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Film: De perken te buiten

, door

Ruud Bakker maakte drie films voor architectuurcentrum Aorta, en zette die voor Sargasso op Vimeo. Hieronder volgt de derde, met een korte introductie.

De wereld is samen te ballen in Kanaleneiland. Het werd gebouwd in de wederopbouw periode, maar toen de welvaart voor de eerste generatie bewoners toenam vertrokken die en werd de buurt overstroomd door gastarbeiders. En toen kwam ook de verloedering.

Mag je dat schrijven? Eigenlijk niet: maar de criminaliteit groeide, inbraken, geweld, verloedering openbare ruimte. Je kunt ook zeggen: elke aandacht voor de samenlevingsopbouw verdween in de jaren zeventig en tachtig en mensen bemoeien zich niet uit zichzelf met de openbare ruimte.

In de jaren tachtig werkte ik bij VROM en had de hand in een project “Post War public housing in trouble”. We hadden internationaal gezelschap en trokken daarmee langs de pijnprojecten in ons land. Geconfronteerd met de roestvrijstalen belborden in de Bijlmer, de tralies en al het prikkeldraad, wist de Amerikaan Spence het wel: “jullie doen het verkeerd, je moet geen gevangenissen maken, maar de mensen juist bezitter maken van hun omgeving. Prikkeldraad, tralies, betere materialen, hekken, het zijn allemaal manieren om het openbaar domein prijs te geven aan de verziekers.”

Die herinnering kwam onweerstaanbaar op, toen ik dit documentje over Kanaleneiland zag: sympathiek, geploeter in het klein, maar hoe scheppen we nu een stabiele verhouding tussen de bewoners en de openbare ruimte waarin hun huis zich bevindt? Ja hoe? Het antwoord komt niet, niet in dit filmpje. In de Bijlmermeer is er een vermogen uitgegeven aan het veranderen van die omgeving en dat heeft wel geholpen.

Fascinerende lokale politiek

, door

De VPRO heeft met de reeks “De Slag om Nederland” een thema van betekenis te pakken. De slogan van het programma is een beetje populistisch: “Nederland teruggeven aan de Nederlanders”. Maar de kritische analyse van de verhoudingen die daaronder zit is prima.

In de laatste aflevering zien we een grondspeculant, in krijtstreep-pak en een behoorlijk overgewicht, zich boos maken over de gemeenten, ongeveer zeggend: “Speculeren met grond is een vak en ik kan geen gemeente besturen. Dus verbied gemeenten handel te drijven met grond, dan bemoei ik me niet met het gemeentebestuur.” Mooi, de speculant afgebeeld als een oude cartoon. Het was een stuk minder leuk geweest als de speculant een jonge, sexy dame was geweest.

Waarom verliezen gemeenten miljoenen aan de grond? Dat blijft natuurlijk een spannende vraag: naar verluidt zitten rond de zestig gemeenten met teveel bouwgrond, waarop miljoenen aan renteverliezen worden gelopen. De VPRO onthult ons een verklaring in Lansingerland: de schuld ligt bij het Vinex-beleid van het Rijk. Dat werkt natuurlijk lekker: elkaar de schuld geven. Maar er zit wat in. Toevallig weet ik vrij goed waarover het gaat: ik was betrokken bij het Vinex-beleid, want ik werkte toen bij VROM. De gemeenten waren destijds al niet blij met het beleid: het werd door Vinex helder waar de speculanten moesten toeslaan, om hun miljoenen te kunnen opstrijken. Overigens: ook voor Vinex werd er vlijtig gespeculeerd met grond.

De Vierde Nota Extra was de visie van een kabinet voor de periode van Paars, op de volkshuisvesting en de ruimtelijke ordening. De onderzoeken op de woningmarkt wezen op een nog forse woningbehoefte, niet zozeer door bevolkingsgroei of immigratie, maar vooral door individualisering en toenemende welvaart, waardoor we ons meer woonruimte konden veroorloven. Die groeiende behoefte zou zich snel tonen, dus er was haast met de woningbouw. Voor gemeenten is dat lastig, want een grote wijk bouw je pas na aanzienlijke aanpassingen aan grond, openbaar vervoer, waterlopen, ontsluitingen en overige verbindingen (bruggen, tunnels).

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Film: Het wilde dromen

, door

Ruud Bakker maakte drie films voor architectuurcentrum Aorta, en zette die voor Sargasso op Vimeo. Hieronder volgt de tweede, met een korte introductie.

Het Stimuleringsfonds voor de Architectuur vindt dat er meer opdrachten naar ontwerpers moeten. Dat is geen verrassing, want daarvoor bestaat zo’n fonds. De opdrachtgever moet een “verhalende wens” hebben over hoe hij de plek wil inrichten waar hij wil leven.

Enkele opdrachtgevende echtparen laten dit redelijk overtuigend zien: de verhalen leiden tot redelijk tevreden opdrachtgevers en architecten, die weer tevreden zijn over hun opdrachtgevers. Het is tenslotte een betrekkelijk lastige relatie: architecten moeten vorm geven aan de wensen van de opdrachtgevers. Maar de beste architect krijgt de opdrachtgever wel mee in een uitwerking die mooi is en functioneel. Daar heeft de opdrachtgever vaak minder notie van.

Niet veel aan de hand, met dit filmpje? Toch wel. Er wordt eeen beetje gemakkelijk gehakt op de massale woningbouw: “corporaties en ontwikkelaars die onze dromen hebben ingericht”. Ik snap wel dat je de handel van de architect moet verkopen, maar je zo gemakzuchtig afzetten tegen het collectief opdrachtgeverschap en de sociale woningbouw, gaat mij te ver.

Na de oorlog was er een grote woningnood, werd op zolder gehokt bij schoonouders, werd gezinsvorming jaren uitgesteld, omdat er geen woning was. Daar heeft het beleid van de wederopbouw iets voor gedaan, door woningen te produceren in een betaalbare prijsklasse. We zien rijdende camera’s eindeloze gevels met rijenwoningen langs rijden: och, hoe verschrikkelijk… Daar ben ik het niet mee eens. Het is goed dat die woningen gemaakt zijn en ze zijn nog steeds zeer in tel.

De herontdekking van het collectief

, door

Ten gevolge van de forse overheidsbezuinigingen ontstaan er tal van initiatieven waarbij de burger zelf het heft in handen neemt. De middeleeuwse en vroegmoderne geschiedenis leert dat de burgers heel goed in staat zijn om zelf hun instituties op te richten en te beheren, zonder al te veel bemoeienis van bovenaf, meent Tine de Moor.

Tot begin 19e eeuw organiseerden de burgers bij ontstentenis van een krachtige overheid hun eigen instituties. In de steden verenigden zij zich in ambachts- en buurtgilden; op het platteland maakten ze collectief gebruik van gemeenschappelijke weidegronden (meenten en markegenootschappen) en werden collectieve afspraken gemaakt over het beheer van de waterhuishouding. In het Engelstalige jargon verwijst de term commons naar allerlei vormen van gedeeld gebruik en verantwoordelijkheid over diensten en goederen.

De verschillende vormen van do-it-yourself-governance boden eeuwenlang een alternatief voor regulering van bovenaf of door de vrije markt. Omdat steeds duidelijker wordt dat de overheid niet bij machte is om alle sociale problemen op te lossen, bieden ze ook nu een wenkend perspectief. De onvrede van de samenleving over de ‘onmacht’ van de overheid uit zich in een groeiend populisme, maar tegenwoordig ook steeds meer in de herontdekking van collectieve instituties.

Er zijn inmiddels tal van voorbeelden van collaborative consumption (initiatieven zoals autodelen of samenaankoop van energie) en collaborative production (de coöperatie als bedrijfsmodel). Daarbij zij aangetekend dat ze economisch een nog vrij marginale betekenis hebben. De grote vraag is dan ook of het collectief de kracht van een echt maatschappelijk alternatief kan krijgen.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Help mijn man heeft een hobby (NSFW)

, door

Wederom een bijdrage van Luna. Lees ook haar blog Climaximaal.

Soms kun je als vrouw behoorlijk last hebben van de uit de hand gelopen hobby’s van je man. Als hij je hele huis heeft omgetoverd tot een soort bedevaartsoort voor Bob Marley en de hele dag ‘No Woman No Cry’ op repeat draait. Of omdat hij nooit meer thuis is vanwege zijn vogelspot-verslaving. Soms ben je echter al lang blij dat je man zo vaak mogelijk van huis is, zodat je zo min mogelijk met elkaar te maken hebt. Maar heb je wél last van de hobby van je man, dan is daar John Williams! En John Williams helpt mannen om hun hobby op de tweede plaats te zetten en hun vrouw weer op nummer 1!

Een leuke aflevering zou zijn; Help, mijn man bouwt neukmachines. Dat is toch weer eens iets anders dan modelvliegtuigjes, John! Een paar jaar terug schreef ik voor FOXY een artikel over neukmachines en kwam toe de meest bizarre en freaky machines tegen (wat te denken van een roulettetafel met daarop 4 dildo’s gemonteerd en als je aan het wieltje draait, dan bewegen die dildo’s, rien ne va plus). Ik was helemaal gefascineerd, in de eerste plaats natuurlijk door die machines (wat te denken van een fiets, met in het zadel een gat waarin een dildo op en neer beweegt tijdens het fietsen), maar ook door de makers van die machines, want het waren allemaal one of a kind goed in elkaar gezette apparaten. Ook Timothy Archibald was blijkbaar gefascineerd door deze subcultuur, want in zijn boek Sex Machines: Photographs and Interviewsgaat hij op zoek naar de uitvinders van de inmiddels legendarische Sybian, maar hij ontmoet ook huis-, tuin- en keukenmannen van wie je niet zou verwachten dat ze ‘s nachts tot in de late uurtjes van oude keukenmachines, klopboormachines en fietswielen de meest inventieve neukmachines in elkaar solderen (wat te denken van een neukmachine met de naam Fuck-o-saurus).

Film: De Staatsliedenbuurt

, door

Ruud Bakker maakte drie films voor architectuurcentrum Aorta, en zette die voor Sargasso op Vimeo. Hieronder volgt de eerste, met een korte introductie.

Het filmpje over de Staatsliedenbuurt is mooi. Het geeft op een prima manier inzicht in de spanningsvelden, die je tegenkomt als je iets wilt met bestaande bebouwing. Je komt bewoners tegen, je gaat snijden in bestaande sociale structuren.

Die sociale verbanden zijn van grote betekenis voor de manier waarop mensen elkaar zien en benaderen, hoe zij met de gebouwen en de ruimten omgaan. We hebben eigenlijk geen idee hoe die sociale verbanden tot stand komen en of we ze kunnen bevorderen.

Thaddeus Muller heeft de research gedaan en verbindt de scenes, door zijn vertelling; hij is socioloog, gepromoveerd op een boek dat “De Warme Stad” heet. Dat is bijzonder: hij kijkt niet naar de hardheid en jachtigheid, maar heeft oog voor warmte tussen mensen. Dat oog gebruikt hij ook in deze productie: “de multiculturele samenleving is geniaal, geweldig”, zegt een geïnterviewde. Wie durft het nog uit te spreken, in deze PVV tijd?

Het doet denken aan de sociale filosofie aan het begin van de vorige eeuw: het dominante denken was dat van Darwin: de natuur is een gevecht van allen tegen allen en alleen de sterkste overleeft. Neen, zei Kropotkin, de anarchistische Rus, die de favoriete filosoof van Roel van Duyn zou worden: het is andersom, de natuur heeft juist opmerkelijke vormen van samenleven en die zijn misschien wel betekenisvoller dan de strijd.

KSTn | Evaluatie onderbouw voortgezet onderwijs

, door

In 2006 is een wet ingevoerd die “bestuurlijke vernieuwing” in de onderbouw van het voortgezet onderwijs mogelijk maakte. De lessen geleerd hebbende wilde de overheid dit keer niet inhoudelijk bepalen hoe het onderwijs moest veranderen, maar gaf ze alleen maar de bestuurlijke “ruimte” en wat “kerndoelen”. Spannend!

Maar wat is er van terecht gekomen tot nu toe? Deze week lag daarover een dik evaluatierapport tussen de stapel kamerstukken. En, hoe zeg je dat netjes, het is prut. Samenvattend, de prestaties zijn niet toegenomen (zelfs op paar punten afgenomen), de kerndoelen worden niet echt gebruikt en de werkdruk is ook niet veel lager.

Lees gerust hoofdstuk 5 van het rapport, daar staat het met veel woorden in. Men probeert het nog te verbloemen door te praten over verschuivingen in profielen die een goede vergelijking moeilijk maken en door te wijzen op het toegenomen enthousiasme van leerlingen en docenten. Maar uiteindelijk is het oordeel toch gewoon negatief.

Wat maakt dat “vernieuwingen” in het onderwijs steevast uitdraaien op “verslechteringen”? En als dit een wetmatigheid is, waarom gaan we dan niet eens wat “verouderingen” doorvoeren.
Ja, ja, ik weet het, als overtuigd progressief is dat vloeken in de kerk. Maar soms…..

Vreemd genoeg kon ik nog niets vinden over dit rapport in de media. Wel over ballonnetje zoveel over “excellente scholen“.
 
 
En ik ga weer over tot de orde van de dag.
KSTn = Selectie uit recente KamerSTukken.

Paspoortzaken

, door

Vandaag is het de 25ste keer dat jullie hier een stukje van mij kunnen lezen, naast twee eerdere bijdragen in de reeks van Kyra over kleine literaire musea. Voor deze gelegenheid nu een stuk van voor mijn Sargasso-tijd. Het gaat over een bezoek aan de Duitse ambassade in Amsterdam. Ook al leef ik al vele jaren in Nederland, zo heb ik toch nog steeds een Duits paspoort. Ik had ooit al een keer gekeken naar wat het zou kosten om Nederlander te worden, maar dat vond ik toen te duur.

Hoe dan ook, in verband met mijn paspoort moest ik afgelopen jaar een keer naar de Duitse ambassade en wat ik daar heb meegemaakt was nogal bizar, zo bizar dat het volgende Duitse woord met de figuurlijke betekenis van ‘een slechte zaak’ op deze instelling van toepassing is:

Saftladen

Mijn identiteitskaart was verlopen en zoals altijd kwam ik er op het meest ongunstige moment achter, want over drie weken zou ik met vakantie gaan en daarvoor had ik hem nodig. Wat te doen? Nou, verlengen natuurlijk. Maar zo makkelijk is dat niet, ik ben geen Nederlander. Het stadhuis dat mijn paspoortzaken in Duitsland regelt, ligt honderden kilometers hier vandaan en wie weet moet ik er twee keer heen of zo en dan zijn mijn vakantiedagen straks op nog voordat mijn echte vakantie is begonnen.

Vorige Volgende