DDoS’en is de nieuwe sit-in
Wederom een bijdrage van Petra Kramer.
Het is niet verwonderlijk dat de internetbende Anonymous zoveel bijval krijgt met zijn vrij kinderachtige Operation Payback. Waar WikiLeaks bevestigt dat de wereld nog krankzinniger in elkaar zit dan velen al dachten moeten overheden niet raar opkijken dat burgers zich gaan roeren. Te meer omdat burgerlijke ongehoorzaamheid tegenwoordig zo simpel is als klikken op een link. Toch reageert met name de Nederlandse overheid weer op de slechtst denkbare manier. Oppakken en in de cel met die handel. De woordvoerder van het High Tech Crime Team heb ik al meerdere keren op TV zien verkondigen dat er maar liefst 6 jaar celstraf op een simpele muisklik kan staan.
Waarom die heksenjacht op script kitties zoals ze minachtend liefkozend genoemd worden op 4chan, de thuisbasis van Anonymous? Is dat nou de daadkracht die we mogen verwachten van Bruin I dat in het regeerakkoord claimt te strijden voor een open en vrij internet? Waar blijft dan de veroordeling en het het aanpakken van de DDoS-aanvallen op WikiLeaks zelf? En wanneer gaat premier Rutte weer pleiten voor de absolute vrijheid van meningsuiting zoals hij in het verleden gedaan heeft?
In het Noordhollands Dagblad stond enkele dagen geleden een bericht dat mij nu pas bereikt heeft, maar dat ik u niet wil onthouden. Het is, in meerdere betekenissen van dat woord, adembenemend.
In een digitaal onbegrensde wereld is identiteit eens temeer een kernopgave van staten, gemeenschappen, instituties en individuen. De ‘power of identity’ valt moeilijk te overschatten. Een saillant voorbeeld daarvan betreft een uitspraak van prinses Maxima in 2008 dat ze de Nederlandse identiteit had gezocht, maar niet had gevonden. Ze deed die bij de presentatie van een rapport dat, subtiel,
It is “interesting” how discussions of crime and punishment vary based on the social classes of offenders.
Waarom is men zoveel kwader op WikiLeaks dan op elkaar? Om dat te begrijpen moeten we twee soorten waarheid van elkaar onderscheiden. De ene is draaglijk en de andere niet.
Met het krijgen van kinderen komt ook de goede raad. Familie en vrienden vertellen wat je moet doen en laten, waarna je al dat advies beleefd laat verstoffen. Voor de onzekere ouder staat ook een online leger klaar om op alle boertjes-, voeding- en slaapvragen antwoord te verschaffen. Populair zijn ook de hulpboeken, meestal geschreven in een quasi-grappig toontje. Ik heb me ook aan een paar gewaagd, maar na adviezen als ‘vader, zorg dat je genoeg eten in de vriezer hebt, want mama kan voorlopig niet koken’ haakte ik snel af. Uiteraard hebben wij ook het min of meer verplichte