het Saillant | Dutch Bloggies stoppen
Stichting #DutchBloggies vindt inderdaad dat bloggen zich heeft bewezen en dat het momentum is verschoven naar social media.
@JeroenMirck, jurylid bij de Dutch Bloggies verdedigt op de Twitters de opheffing van de Dutch Bloggies. Na tien jaar prijzen uitreiken voor de beste weblogs van Nederland stoppen de Dutch Bloggies ermee. Naar eigen zegge omdat het momentum is verschoven naar Twitter en andere social media. Dat laatste kan ik opzich beamen, we krijgen bij Sargasso immers steeds meer hits vanaf Twitter binnen. Sommigen mensen schijnen toch nog behoefte te hebben aan (burger)communicatie die de limiet van 140 karakters overstijgt?
Met het verdwijnen van de Dutch Bloggies verdwijnt een instituut in de Nederlandse blogosfeer. Want zo verguisd als dat ze bij vlagen waren, zo veel postjes zijn er door vriend en vijand gewijd aan het jaarlijkse evenement met duistere sponsoren en dito animeermeisjes. In 2006 mocht Sargasso cashen op dit jaarlijkse blogfeest met de prijzen voor beste collectieve weblog en beste weblog van Nederland. Het jaar daarop werd vanwege een omstreden jurylid voor velen een sof. De Dutch Bloggies waren altijd erg creatief in het bedenken van prijscategorieën: beste nieuwkomer, beste thema, beste link, beste BN-er… alleen de Salon Bloggies (foto) konden de Dutch Bloggies nog overtreffen in illustere prijscategorieën: klikken en scrollen. Maar dat is nu allemaal voorbij. Tijdens de bloggersborrel in januari 2011 kiezen de Dutch Bloggies de ‘blogger van het decennium’ en daarna kunnen we met z’n allen voorgoed overstappen op Hyves ..of valt er op bovenstaand saillant nog wat af te dingen?
Nu het neoliberalisme in ons land leidend is geworden vraag ik mij af hoe je in deze tijd een kind het beste kunt voorbereiden op de toekomst. De kans is groot dat onze kinderen niet langer kunnen vertrouwen op de vangnetten van de verzorgingsstaat. Moeten we daarom onze kinderen daarom extra stimuleren om sociaal en solidair met zwakkeren te zijn? Of moeten we ze leren om juist voor hun eigen hachje te zorgen?
Dat blijkt volgens mij uit het net gepubliceerde
Via WWNorton Sociology on
Het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg heeft zich de afgelopen jaren ontpopt tot een allesverslindend monster dat zonder enige legitimiteit talloze nationale wetten en regelingen buiten werking stelt. Democratisch tot stand gekomen asiel- en immigratiebeleid, de reikwijdte van de vrijheid van godsdienst, eventuele grenzen aan de vrijheid van meningsuiting, maar ook regels over huiszoeking en politieverhoor en de inrichting van het openbaar onderwijs: dit alles kan in laatste instantie niet meer door de Tweede Kamer – en daarmee door de Nederlandse bevolking – worden bepaald. Het Hof in Straatsburg beslist.
Op korte tijd verschenen twee boeken over de sport in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eén populair en onvolledig van Ad van Liempt en Jan Luitzen,
Swijtink vertelt ook over de sportbetrekkingen tussen Nederland en Duitsland voor, tijdens en na de oorlog: er werden vraagtekens gezet bij de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn, maar uiteindelijk gingen bijna alle sporters ernaar toe. Tinus Osendarp, toen de snelste blanke sprinter, werd twee keer 3e, op de 100 en de 200 m, telkens achter twee zwarte Amerikanen. Op het podium stond hij dus naast Jesse Owens, die vier medailles won. Hitler feliciteerde hem niet, maar hij deed dat bij bijna geen enkele winnaar, nadat het I.O.C. hem verplicht had iedereen of niemand te feliciteren.