Volodymyr Zelensky bewijst dat niet alleen dat iedereen president kan worden, maar het ook kan zíjn. Zijn carrière als komiek en acteur wordt bij herhaling van stal gehaald om te illustreren wat een bijzondere carrièreswitch hij heeft gemaakt. Met als pikante toevalligheid dat hij al eerder president was in televisieserie (en film) ‘Dienaar van het volk’. https://www.youtube.com/watch?v=JinkCAN6Bx0 De gelijknamige politieke partij (‘Sluha narodu’ in het Oekraïens) presenteerde in 2018 Zelensky als presidentskandidaat. In 2019 won hij de verkiezingen en de rest is inmiddels een korte maar hevige geschiedenis. Het is geen bijzonderheid dat filmacteurs de politiek ingaan. Maar een komiek die het tot president schopt? Ook dat is geen unicum. Komiek Dick Gregory (1932 - 2017) deed in 1968 een gooi naar het presidentschap in Amerika. Als inschrijfkandidaat voor de Freedom and Peace Party. Een inschrijfkandidaat is iemand wiens naam niet op de stembiljetten staat, maar die door kiezers op het biljet kan worden bijgeschreven. Gregory kreeg zo nog 47.097 stemmen Hier een button die bij zijn campagne werd gebruikt en hieronder een kort fragment uit de David Frost-show (1968). https://www.youtube.com/watch?v=QZjZ1VbhgvM Als komiek heeft hij het lang volgehouden. Hieronder een fragment uit het tv-programma ‘1st Amendment Stand Up’, waarin we Gregory op 77-jarige leeftijd nog actief zien. https://www.youtube.com/watch?v=ej5FwzhUDcM In 2016 haalde de Servische komiek Luka Maksimović ook het presidentschap niet. Hij werd derde. Komieken die wel president werden: Jimmy Morales, van de conservatief-nationalistische rechtse partij FCN/Nation, was van 2016 tot 2020 president van Guatemala. Marjan Šarec werd minister-president van Slovenië van 2018 tot 2020. Eerder was hij al eens gekozen tot burgemeester van Kamnik, een plaats in Noord-Slovenië. (2010–2018). Er zijn / waren meer komieken met politieke ambities. Niet altijd voor het hoogste ambt. In IJsland werd Jón Gnarr in 2009 burgemeester van de hoofdstad Reykjavik. Zijn de satirische politieke partij ‘Beste Partij’ haalde zes van de vijftien zetels in de gemeenteraad. In 2018 werd Hayk Marutyan burgemeester van de Armeense hoofdstad Yerevan. Vorig jaar stapte hij op na een motie van wantrouwen die door een meerderheid van de gemeenteraad werd gesteund. Een en ander gevolg van politieke onenigheid tussen hem en de regerende Civil Contract-partij, waar Marutyan in 2020 uit was vetrokken. Op het niveau van parlementariër (Kamerlid) kwamen we tegen: Al Franken, die in 2009 in de Amerikaanse Senaat kwam. Hier zien we hem er nog op terugblikken in de Tonight Show. https://www.youtube.com/watch?v=A64YDApbFck Komiek Tiririca (pseudoniem voor Francisco Everardo Oliveira Silva) werd in 2010 gedeputeerde in het Nationaal Congres van Brazilië. Hier zien we dat comedy beslist geen linkse hobby hoeft te zijn, want hij vertegenwoordigd de conservatief-liberale Republikeinse partij. Maar hebben we in Nederland dan geen enkele humorist in de politiek? (verzoeke hier geen gebruik te maken van de open deur). Jawel! Van 2010 tot 2014 was cabaretier Patrick Nederkoorn gemeenteraadslid voor D66 in Amersfoort. Cabaretier George van Houts was in 2018 lijstduwer voor de Piratenpartij bij de gemeenteraadsverkiezingen in Amsterdam. Dit jaar nogmaals, nu voor de gecombineerde lijst Groenen Basis Piraten. Van Houts kunnen we reken bij de groep complotdenkers met politieke ambities. En wel hierom… Bij de laatste gemeenteraadsverkieingen kwamen we nog een komieke lijstduwer tegen. In Amsterdam trad voor D66 Greg Shapiro als zodanig op. De Amerikaanse Nederlander is onder andere bekend van Boom Chigago. Kijk en luister naar Greg Shapiro die uitlegt hoe onder het Nederlands voorzitterschap van de Europese Unie (2016) de vergaderingen anders zullen verlopen. https://www.youtube.com/watch?v=BWPnjp12W5o Rest ons nog één obligate vraag: welke Nederlandse komiek ziet u graag als opvolger van Rutte?
Jazz, spoken word, soul, rap, een lome beat, hiphop, heerlijke blazers, een koortje en een retroclip met grootsteedse beelden.
De wieg van Goya Gumbana (Engels/Jamaicaanse moeder, Guyanese vader), stond in New York, maar hij woont nu in Londen.
De zangeres is Pearl de Luna, en zij schildert.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Cyro Baptista is een percussionist die zo’n beetje alle percussie-instrumenten uit alle landen ter wereld bespeelt. En hij heeft muziek gemaakt met meer dan 90 andere muzikanten.
Hier blaast hij een Aziatisch mondorgel, waarna Tim Keiper demonstreert dat een tamboerijn helemaal niet zo’n kinderachtig instrument is.
Het originele ‘O Trenzinho do Caipira’ (Het boemeltje van Capira) is het vierde deel uit de Bachianas brasileiras No. 2, een compositie van Heitor Villa-Lobos. Dat deeltje is gebaseerd op een gedicht van Ferreira Gullar. Een uitvoering van dat origineel is hier te beluisteren.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Het is niet ongebruikelijk dat als ik een Closing Time doe, dat ik dan af & toe het internet induik om de tekst van een song te zoeken, en daarna te lezen. Maar het gebeurt niet vaak dat ik gedurende het schrijven, een dichtbundel naast het toetsenbord heb liggen. De bundel die hier nu op tafel ligt heet: William Shakespeare Sonnetten, uitgeverij Van Oorschot, en de omslag is een witte tekst op een zwart omslag (Gerrit Noordzij). Het is een tweetalige uitgave, Engels– Nederlands, Peter Verstegen zorgde voor het juiste metrum en rijm.
Je kunt het nieuwe album Holotropica van Sofie Birch laten kabbelen op de achtergrond, maar het zou zonde zijn als je je oren tijdens het luisteren niet open zette voor alle details. Want we hoeven ons natuurlijk niet te laten afschrikken als een artiest zegt haar muziek te zien als een helende kracht – de titel verwijst naar de betekenis van holotropisch: “moving toward wholeness” – als de muziek daadwerkelijk een genot voor het oor is, en daarmee voor de ziel – of hoe zeg je dat op een manier die niet zweverig klinkt. De saxofoon die je hoort op het openingsnummer ‘Observatory’, en die later op het album weer terugkomt, is van Nana Pi.
Weer zo’n artiest uit de stal van Low End Theory, die clubavonden in Los Angeles waar experimentele elektronische muziek en ondergrondse hiphop elkaar ontmoette en vermengde. Mono/Poly, een alias van Charles Dickerson, was al vroeg onderdeel van die L.A. beat scene. Golden Skies (2014) is een afwisselend album, meer neigend naar de elektronische kant van het spectrum.
Telkens Weer wordt gezongen door Willeke Alberti en is geschreven door Friso Wiegersma en Ruud Bos voor de titelrol die Willeke Alberti speelde in de film Rooie Sien uit 1975.
En nu kun je natuurlijk zeggen: get-ver-demme, wat een draak, wat een kitsch, wat een f*ck*ng smartlap, was er niets beters, had Nick Cave niet nog een B-kantje op de plank liggen ofzo, was er niet nog ergens een leuke techno-dreun, een moppie metal misschien, dit is wel Sargasso hiero, beetje met die muts van Willeke Alberti aan komen zetten, gast.
Een band met een energiek ritme dat ik niet bij kan benen.
Aptijt is een kaseko/kaskawi-groep uit Suriname, die de traditionele Surinaamse stijlen mixt met Caribische stijlen als zouk. En is één van de populairste Surinaamse acts. Ze hebben opgetreden bij festivals als De Antiliaanse feesten in Antwerpen en het Zomercarnaval in Rotterdam. Ze hebben in Suriname een koosnaam: A lostoe foe a natie (troetelkind van de natie). Tekstueel is Boeke interessant omdat er, als ik dat zo zie, drie talen in voorkomen.
Tangerine Dream maakt, op dit album in ieder geval, vage, instrumentale, psychedelische rock/elektronische muziek. Het album Force Majeure komt uit de late jaren 70, klinkt relaxed en heeft heel lekkere gitaar leads. De eerste minuut of 5 zijn een wel héél relaxed intro, dus als u ongeduldig bent kunt u dat wellicht beter overslaan.
Het ligt een beetje buiten mijn comfort zone, maar ik kwam dit tegen toen de fantastische Arjen Anthony Lucassen (van Ayreon) werd geïnterviewd door de even fantastische Elizabeth Zharoff. Lucassen noemde dit als invloed. Voor muziekliefhebbers en muziek-nerds is dit ook de moeite waard:
De rap, de song als geheel is mij iets te pamflettistisch en te activistisch, en ook iets te veel eer (of blaam) voor de televisie, maar ik moet altijd wel lachen om het fragment: .. why most people think, Central America, means Kansas.
De rap/song van The Disposable Heroes is uit 1991. En er is sindsdien wel wat veranderd. Naast de televisie is nu internet, de smartphone, sociale media etc. Maar of dat de kennis nu vergroot bij de Amerikanen (en burgers in andere landen natuurlijk), of dat het eenvoudigweg nog meer drugs voor de Nation zijn?
Los Bitchos. Dat klinkt Spaans, maar de band komt uit Londen. Psychedelische surfrock, de soundtrack van een Quinten Tarantino-film, retromuziek, Zuid-Amerikaans feestgevoel, vintage en futuristisch in één song. En Los Bitchos doen het zonder woorden, alles instrumentaal dus.
Drum Therapy is het debuutalbum van Tor. Fijne triphop met invloeden en samples van Italiaanse filmmuziek, Turkse psychedelische muziek, Keltische volksmuziek en Amerikaanse gospel.