Respect voor Rechte Ruggen Rechters
Dankzij krakers en de rechte ruggen van de Nederlandse rechters is dit land nog steeds een rechtsstaat, ook vandaag nog. Donner zegt terecht; “Een rechter doet wat hij moet doen. Die kijkt of de wetgever iets heeft verboden of niet”.
Andere mensen hebben dit minder goed begrepen. Rita Verdonk bijvoorbeeld. Toen Theo van Gogh over Paul Rosenmuller schreef “Mogen de cellen in zijn hoofd zich tot een juichende tumor vormen. Laat ons pissen op zijn graf” moest dat kunnen. In haar toespraak op de dam zei Verdonk: “Theo ging flink tekeer tegen alles wat hij zag als misstanden in de samenleving. Hij nam geen blad voor de mond en soms zocht hij het randje op. Maar in dit land mag dat” . Bij anti Rita spandoekjes denkt ze er opeens heel anders over. Dan heet het opeens “smaad”; oftewel vrijheid van meningsuiting volgens de Verdonk doctrine. De uitspraak van de rechter over deze smaad zaak laat zich alvast raden.
Andere politici begrijpen er ook niet veel van; zij verstrekken het liefst een enkeltje Goelag aan iemand die blijk geeft sympathie te hebben voor terroristische daden. Dit verklaart ook dat rare idee van Donner om het verheerlijken van terrorisme strafbaar te stellen. Immers, dan staat het in de wet en kunnen rechters ook mensen veroordelen die durven te zeggen dat Osama Bin Laden wel een punt heeft. Voor dit voorstel bestaat alleen steun bij CDA, LPF, Groep Wilders en SGP. Deze partijen willen dus de vrijheid van meningsuiting afschaffen. Deze politici doen dit onder druk van ronkende onderbuikers; het deel van het volk dat graag alleen vrijheid van meningsuiting ziet wanneer je er minderheidsgroepen of linkse mensen mee kan beledigen. Van deze mensen moeten we het dus ook niet hebben.
Jawel, weer vier. Dat lijkt toch wel het favoriete aantal te worden.
Kwalitijtskrant de 
Het door kamerlid 
Op het eiland 
In het kader van 
Het gebeurt niet vaak, maar soms staat er nieuws over het Koninkrijkje Tonga in de krant. De Volkskrant berichtte onlangs (in een miniberichtje) over een staking van zes weken in Tonga die geendigd was met een klinkende overwinning voor de actievoerende ambtenaren (op 8 september). Er werd besloten tot salarisverhogingen van 60 tot 80 procent, een ontslagplan ging van de baan, en, belangrijk, de actievoerders werden niet gestraft. De FNV nam het berichtje zelfs over in haar ‘FNV Bouw Magazine’ van afgelopen Oktober. De Volkskrant berichtte ook nog “Tijdens de staking bleven scholen en ziekenhuizen gesloten en werd geen vuilnis opgehaald.” Inderdaad. Dat klopt. En het is bemoedigend nieuws. Maar het bericht is eigenlijk niet helemaal volledig. Ja, er was een staking van zes weken die werd afgesloten met een klinkende overwinning voor de ambtenaren. Maar er was en is daar veel meer aan de hand: in feite is er een stille revolutie gaande in Tonga.