Midas Dekkers schrijft boek over sport

Begin 2003 werden de prijzen van sterke drank verhoogd. Volgens de politiek om alcoholmisbruik tegen te gaan. Het plan werkte goed. Te goed. De maatregel kostte geld. Blijkbaar had het Rijk het voor elkaar gekregen de prijs van alcohol boven de kritische waarde te tillen. De extra inkomsten die men verwacht had uit de accijnzen verdampten als alcohol voor de zon. Sterker nog, de inkomsten liepen terug.

En toen kwam de aap uit de mouw. Het gaat helemaal niet om de volksgezondheid, het gaat om het geld. Op één januari 2006 werden de accijnzen op sterke drank namelijk weer teruggebracht naar het niveau van eind 2002.

Goed, iedereen vermoedde dit natuurlijk al, maar zelden werd het zo duidelijk geïllustreerd.

Je kan deze redenatie doortrekken naar een bericht dat eergisteren in het nieuws verscheen. De stad Utrecht gaat de parkeertarieven verhogen, soms met 100%. Dit alles om het autoverkeer en de luchtvervuiling in de stad terug te dringen. Maar, het levert wel 5 miljoen euro op. Heerlijk als een bestuurder in één zin zegt dat ze iets willen bereiken, maar daarbij indirect aangeeft dat hij verwacht dat de opzet zal mislukken. Maar gelukkig houd je er dan wel wat geld aan over…

Mattheus 25:
31 Wanneer de Mensenzoon komt, omstraald door luister en in gezelschap van alle engelen, zal hij plaatsnemen op zijn glorierijke troon.
32 Dan zullen alle volken voor hem worden samengebracht en zal hij de mensen van elkaar scheiden zoals een herder de schapen van de bokken scheidt;
33 de schapen zal hij rechts van zich plaatsen, de bokken links.
34 Dan zal de koning tegen de groep rechts van zich zeggen: ?Jullie zijn door mijn Vader gezegend, kom en neem deel aan het koninkrijk dat al sinds de grondvesting van de wereld voor jullie bestemd is.
35 Want ik had honger en jullie gaven mij te eten, ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling, en jullie namen mij op,
36 ik was naakt, en jullie kleedden mij. Ik was ziek en jullie bezochten mij, ik zat gevangen en jullie kwamen naar mij toe.?
37 Dan zullen de rechtvaardigen hem antwoorden: ?Heer, wanneer hebben wij u hongerig gezien en te eten gegeven, of dorstig en u te drinken gegeven?
38 Wanneer hebben wij u als vreemdeling gezien en opgenomen, u naakt gezien en gekleed?
39 Wanneer hebben wij gezien dat u ziek was of in de gevangenis zat en zijn we naar u toe gekomen??
40 En de koning zal hun antwoorden: ?Ik verzeker jullie: alles wat jullie gedaan hebben voor een van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan.?

In België is de taalstrijd weer opgelaait na uitlatingen van de Vlaamse minister-president Yves Leterme.

Enkele weken geleden zei deze minister, zelf wél tweetalig, te twijfelen aan de geestelijke capaciteiten van Waalse politici die wél het Belgische model (Een verenigd België, met een Vlaamse en Waalse deelstaat) in stand willen houden, maar tegelijkertijd geen Nederlands spreken. Hij vroeg zich af of ze er misschien te dom voor waren.

De Belgische (franstalige) minister van Justitie, Laurette Onkelinx, zei hierop het volgende: “Leterme moet zich excuseren voor de minachting waarmee hij alle Franstaligen beledigd heeft. Hij is een man met twee gezichten. Hij zou je met het grootste gemak én met de glimlach een dolk in de rug steken”.

Dit was niet het enige protest, zijn uitspraken resulteerden in een complete storm en zelfs beschuldigingen van racisme. Gisteren verduidelijkte hij zijn uitspraak als volgt:

“Franstalige politici die steeds weer het Belgische model verdedigen tegen ‘gevaarlijke’ Vlaamse collega’s, en er intussen niet in slagen om behoorlijk Nederlands te spreken, zijn ongeloofwaardig. Nederlands wordt door sommige Franstaligen nog altijd bekeken als een soort dialect, maar het is wel de landstaal van de meerderheid van de Belgen. Ik ben er helemaal niet op uit om België op te blazen, maar als de Vlamingen vragen dat men hun taal spreekt, is dat een zaak van respect. Ik spreek zelf vlot drie talen. Ik mag me toch afvragen of het gebrek aan kennis van het Nederlands een kwestie is van niet willen of niet kunnen”

Het zat eraan te komen: na de remakes van McGyver, the Dukes of Hazard en Miami Vice, gaan nou ook de tekenfilmseries van de jaren tachtig op de schop. De thundercats zijn volwassen geworden. De Transformers zullen niet lang op zich laten wachten: volgens hun verhaallijn zouden ze in 2005 op aarde verschijnen.

Het is natuurlijk makkelijk schoppen naar productiebedrijven die kapitaliseren op jeugdsentiment in plaats van iets nieuws te bedenken. Er heerst creatieve armoede in Hollywood – zie ook de eindeloze stroom zuigende superheldenfilms.

Er zit echter nog een groter gevaar aan het eindeloos uitmelken van de goeie ouwe tijd. Bijna alles wat ik keek in de jaren tachtig – Turtles, He-man, Dungeons & Dragons – bleek, toen ik erop terugkeek, ernstig slecht. Maar ik was nog klein, en het kleine beetje magie dat erin zat, wist mij te betoveren.

Wat al die remakes doen is dit: ze nemen het product, en ze laten zien naar wat een verschrikkelijke troep je eigenlijk keek in je jeugd. Aan de Thundercats valt, eerlijk is eerlijk, weinig te verpesten. Maar aan mijn jeugdherinneringen wel.