WasHetMaarWat

38 Artikelen
42 Waanlinks
292 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Foto: Eric Heupel (cc)

Zo tevreden?

Aad VeenmanDat is nog eens aardig: als de klanten van de NS tevreden genoeg zijn, krijgen alle conducteurs aan het eind van het jaar 250 euro bonus.

Dat kost natuurlijk wat moeite: als je ?s ochtends op een winderig perron staat te wachten op een trein die weer eens vertraagd is, ben je niet in je beste humeur. Als je dan bedenkt wat een treinkaartje kost en dat de NS ook nog gemeenschapsgeld mag beuren, wordt dat er niet beter op.

En zo sta je daar te wachten op je vertraagde trein, in de hoop dat je toch nog op tijd op je werk komt. Goede kans van wel, want de trein is zo vaak vertraagd dat je een half uur eerder opstaat om speling te hebben.

Met dat werk verdien je overigens je brood, en misschien heb je het al zo goed voor elkaar dat je 50 mille per jaar verdient. In dat geval ben je wellicht toch niet zó chagrijnig.

Totdat je bedenkt dat meneer Veenman, opperhoofd van de spoorwegen, dat in 2006 per maand verdiende. Inderdaad, pauper, van jouw belastingcenten. Én van het geld dat jij voor je kaartje hebt betaald. Daar gaat je goede humeur.

Foto: Eric Heupel (cc)

Theoretisch

Uruzgan. Boer Mohammed heeft maanden moeten ploeteren, maar het resultaat is er dan ook naar: zijn akker gaat hem binnenkort een prachtige oogst opleveren. Glimmend van trots kijkt Mohammed naar de vrucht van zijn noeste arbeid.

Aan de horizon verschijnt een kleine stoet Hummers. Ze komen steeds dichterbij, tot ze stoppen naast Mohammed. Een militair stapt uit, en de boer herkent hem als Majoor Bonkjes.

“Salaam, majoor Bonkjes. Kijkt u eens naar de tevreden wuivende gewassen op mijn akker. Insh?allah, dit wordt de beste oogst in tijden.”
“Salaam, Mohammed. Inderdaad, ze staan er mooi bij.”
“Mag ik u nogmaals bedanken voor de school die u en uw mannen onlangs hebben voltooid? Mijn kinderen leren eindelijk lezen! En dankzij de brug die u hebt laten bouwen, hoef ik niet meer vier uur om te rijden als ik naar de markt ga. U hebt werkelijk mijn hart en geest gewonnen, majoor Bonkjes.”
“Dat is fijn om te horen, Mohammed. Maar we moeten even praten.”
“Ehm, majoor, mag ik zo brutaal zijn op te merken dat enkele van uw mannen in de weer zijn met jerrycans? En dat het er bijna op lijkt dat ze van plan zijn om één of andere vloeistof over mijn akker te laten vloeien?”
“Eh, ja, Mohammed. Dat was eigenlijk waar ik het over wilde hebben.”
“Ik ruik benzine, majoor Bonkjes. Misschien dat één van uw wagens een lekke tank heeft?”
“Onze wagens zijn prima in orde, Mohammed. Je ruikt benzine omdat dat is wat mijn mannen over je akker gieten.”
“Oh. Mag ik zo brutaal zijn om?”
“Omdat we je akker in de hens gaan zetten, Mohammed. Alle papavervelden moeten vernietigd worden.”
“Wat? Maar?”
“We voeren niet alleen een oorlog tegen het terrorisme, maar ook tegen drugs. Vandaar.”
“Oh. Maar, met uw permissie, is het niet zo dat terrorisme en drugs welig blijven tieren, terwijl ik nu, als het aan u ligt, de hongerdood sterf?”
“Sorry Mohammed, maar de tijd dringt. We hebben geen tijd voor dat soort theoretische discussies.”

Foto: Eric Heupel (cc)

Steun?

Regels zijn regels
De kiezer heeft gesproken; 620.555 stemmen van mensen die op de VVD hebben gestemd, maar daarbinnen een keus hebben uitgebracht op mij. Ik zie dat ook als een steun voor mijn beleid.” Rita Verdonk zag het ook als reden voor haar couppoging.

Tegen zo’n net jongetje als Rutte is het natuurlijk makkelijk schoppen, en tien bijeen gesprokkelde zetels is niet niks, maar hier laat Verdonk zich iets teveel voorstaan op iets dat geen verdienste is. Ze heeft tien zetels verdiend, maar hoeveel heeft ze er verloren?

Eén van de redenen dat ze na dat gekut met Hirsi Ali niet de partij uit is geschopt, is dat ze kiezers weg moest vangen bij de partijen ten rechterzijde van de VVD. Dat is maar gedeeltelijk gelukt. Van de mensen die een extreemrechtsdoorzee beleid voorstaan, vinden bijna evenveel mensen Geert Wilders een beter idee dan Verdonk.

Daarnaast joeg ze ook kiezers weg. Het is al eens gezegd: je kunt niet én de partij van Rutte, en de partij van Verdonk zijn. Ik, bijvoorbeeld, wil best op een rechts-liberale partij stemmen, maar niet op de VVD zoals zij nu is. Als Rutte slim is, zoekt hij eens uit hoeveel mensen nog meer terugdeinsden voor Verdonk. Geen poging om haar te wippen, maar een commissie die moet bekijken hoe er met de uitslag moet worden omgegaan. Daar kan Rita nooit tegen zijn.

Foto: Eric Heupel (cc)

Biertap

vissenNee! Doe het niet! Dat onzalige plan om de visstand te bevorderen door fosfaat in zee te dumpen.

Het gaat natuurlijk wel gebeuren, want vissers geloven niet in biologen. Als jullie zo door gaan, zeiden de biologen, dan raakt de vis op. Men luisterde niet, en nu zijn er ineens Canadese vissers die zeehondjes moeten doodknuppelen om aan hun brood te komen. Buiten het zeehondenseizoen reist er af en toe eentje naar Nederland om te vertellen dat er misschien toch wel wat inzit, zo’n vangstbeperking. In Nieuw-Zeeland zijn ze inmiddels overgestapt op diepzeevissen, omdat de gewone vissen op zijn.

Ook nu moeten we niet minder vangen; we moeten meer vervuilen! Onder klimatologen leefde dat idee ook een tijdje: we gooien mest in de zee, en daar groeien algen van en die halen zo CO2 uit de lucht. De vondst van de eeuw, op één nadeel na: het werkt voor geen reet. Op de ene plek werkt het een beetje, op de andere plek krijg je juist meer CO2 in de lucht, en op de derde plek krijg je een kwallenplaag.

De natuur is simpelweg geen biertap die je naar believen aan en uit kan gooien. Je krijgt onvoorziene gevolgen, dingen die je nooit had verwacht ? en die je bijna altijd ook niet had gewild. De enige zinnige conclusie die uit die test kan komen, is dat de test onvoldoende is, en dat er nog vele jaren op allerlei plekken soortgelijk onderzoek gedaan moet worden.

Foto: Eric Heupel (cc)

Recensie: Maltus

Martin Maltus is een nazaat van de grote Thomas Malthus. Hij is bioloog, en opgegroeid tussen de boerderijdieren. In een Nederland waar dieren steeds meer rechten, emoties en belang wordt toegeschreven, staat hij steeds meer alleen. Zijn dierproeven voert hij dan ook in het geheim uit. Maltus? opvattingen en experimenten overschaduwen ook steeds meer zijn relatie met een studente.

Maltus is het derde boek van Hans den Hartog Jager. Hij is zelf geen bioloog, en daarom staat er af en toe een misser in het boek. Een bioloog die geïnteresseerd is in de gevolgen van overbevolking op mensen, zou geen oerang oetangs als proefdier gebruiken, omdat dat solitair levende dieren zijn. Op één punt heeft de schrijver echter groot gelijk: dierenwelzijn is een steeds belangrijker thema geworden, maar hoe we daar als soort en als samenleving mee om moeten gaan is onduidelijk.

De hysterie rond de dominomus komt aan bod, net als de Partij voor de Dieren. Als er in het boek wolven gesignaleerd worden in Nederland, zijn de vaderlandse dierenvrienden vervuld van vreugde. Totdat er eentje hondsdol blijkt te zijn.

Vergeleken met de vorige twee boeken moet Maltus het minder hebben van de mooie schrijfstijl, en meer van de bespiegelingen over de problematiek van de dierenrechten. Het boek is daarom vooral interessant voor degenen die zich daar mee bezig houden.

Foto: Eric Heupel (cc)

Recensie: Het ware leven, een roman

Alleen voor de liefhebbers Ilja Leonard Pfeijffer is dichter en schrijver. Wie wel eens in het Leidse café Burgerzaken komt, kan zien hoe hij zich laaft aan LaChouffe (zo’n twintig per dag, volgens Vrij Nederland), en af en toe iets opschrijft in een moleskin boekje.

Om de zoveel tijd scheidt hij een boek of een gedichtenbundel uit. Het ware leven, een roman is, zoals de naam al zegt, een roman. Veel meer valt er niet met zekerheid over te zeggen.

Er is een verhaallijn over een leger te paard dat Rusland binnenvalt. De luitenant schrijft brieven aan een Leidse vrouw die per vliegtuig naar Napels vlucht om het ware leven mee te maken en er een roman over te schrijven. Er is een subplot over pauselijke bemoeienis, schrijvers in de jaren vijftig, een Elvis-lookalike, en niet te vergeten een karakter met de onwaarschijnlijke naam Ilja Leonard Pfeijffer, dat in café Burgerzaken werkt aan een roman.

Thematisch handelt het boek over hoe het schrijven de werkelijkheid tot fictie maakt, en andersom. Dat zullen we weten ook: een soldaat richt het woord tot de lezer en klaagt over de slechte behandeling die zij als figurant krijgen. Een serveerster weigert zich naar Pfeijffers lotsbestemmingen te schikken en neemt ontslag. De schrijver stelt dat elke recensent die het woord ‘poep’ niet in de mond neemt, hoofdstukken heeft overgeslagen. Uiteindelijk wordt de ontknoping van het boek per vergadering vastgesteld.

Volgende