My Purse is een band uit Amsterdam. Ze worden nogal eens ingedeeld bij de postpunk, maar zijn het daar zelf niet zo mee eens. Ze kiezen voor een opener geluid dan gebruikelijk is in de punk of postpunk. Geen van beide gitaristen neemt de rol van ritmegitarist in, en dus wordt het geluid niet gevuld met powerchords, of volle akkoorden. In plaats daarvan maken ze een weefsel van gitaarlijntjes, bovenop het fundament van de bas, die zo vanzelf meer ruimte krijgt.
Zangeres Una Jongenelis heeft in de tekst haar ervaringen met een stalker verwerkt. Niet door de rol van het slachtoffer op zich te nemen, maar door zich te verplaatsen in de dader. Dat iemand zich verplaatst in een dader komt natuurlijk wel vaker voor in de muziek. In duistere hoeken, waar zich vooral in het zwart geklede manen ophouden, zoals Nick Cave of Johnny Cash. Maar Every Breath You Take van The Police gaat ook over zo’n toxische obsessie, al zullen paren die het op hun bruiloft willen horen zich daar meestal niet van bewust zijn. En in So Long van Fischer Z zou je het makkelijk kunnen horen, maar voor zover ik weet is dat niet zo bedoeld. Je zou er je vragen bij kunnen stellen.
De stalker in Objects stelt zichzelf geen vragen. Die wordt alleen maar aangemoedigd door de “Yeahs” die regelmatig voorbijkomen. Je hoort niet direct aan af dat we te maken hebben met een getormenteerde ziel. En ondertussen kun je ook gewoon een lekker liedje horen als je niet op de tekst let. Een bijzonder contrast dat misschien wel goed past bij de leefwereld van deze stalker.