In Amerika wordt de roep om terugtrekking uit Irak steeds sterker. Bush is daar tegen, en voor de verandering ben ik het eens een keer met hem eens. ?There are a lot of people in the Democrat Party who believe that the best course of action is to leave Iraq before the job is done, period, and they?re wrong.? Goed, niet de beste argumentatie, maar ik ben er van overtuigd dat een terugtrekking van Amerikaanse troepen de stabiliteit in de regio niet ten goede komt. Irak zal verscheurd worden door de nu al aan de gang zijnde burgeroorlog, waarvan een land als Iran dankbaar gebruik zal maken om haar invloed uit te breiden. Blijft de vraag hoe verder te gaan, want het is duidelijk dat het ook nu verre van goed gaat. Is er nog redding mogelijk of kijken we hier naar een operatie die alleen maar bedoeld is om verdere schade te voorkomen? In hetzelfde artikel van de New York Times stond nog een opmerkelijke uitspraak van Bush: Saddam Hoessein had niets te maken met Al Qaida. When Mr. Bush referred to the Sept. 11 terrorist attacks on Monday in reference to a question about Iraq, a reporter pressed him, ?What did Iraq have to do with that?? ?Nothing,? Mr. Bush responded somewhat testily, adding, ?Nobody has ever suggested in this administration that Saddam Hussein ordered the attack.?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
In een wederom slechte column (want boos, lasterlijk en slecht argumenterend) van Leon de Winter vind ik toch iets wat hout snijdt en waar ik me nu zorgen om maak. De Winter geeft het volgende citaat van David Pryce-Jones, columnist bij the National Review:
I have often wondered what it would have been like to live through the Thirties. How would I have reacted to the annual Nuremberg Party rallies, the rants against the Jews, and Hitler?s foreign adventures which the democracies did nothing to oppose, the occupation of the Rhineland and Austria, Nazi support for Franco in the Spanish civil war, and the rest of it. Appeasement was then considered wise, and has only become a dirty word with hindsight.
Now Iran is embarked on foreign adventures in Iraq and Syria and Lebanon. It is engaged on all-out armament programs, and is evidently hard at work developing the nuclear weapon that will give it a dimension of power that Hitler did not have. The latest unpleasant revelation on that front is that some months ago a huge shipment of uranium 238 from the Congo was due to be smuggled to the Iranian port of Bandar Abbas, but was intercepted in Tanzania. Appeasement is again considered wise. Israel?s attempt to get Iranian Hezbollah off its back is widely criticised as ?disproportionate.? A clamour rises for hostilities to cease even though that means entrenching Hezbollah and allowing it to dictate the future course of events. In Malaysia, President Ahmedinejad informs a gathering of heads of Muslim states that the extermination of Israel is the solution to the crisis. Apparently nobody objected or even demurred: It might have been Goebbels addressing a group of gauleiters. Propaganda videos show Hezbollah columns goose-stepping in the streets, or else on parade in black uniforms, right arms raised in the Nazi salute. At least I know now what it was like to live through the Thirties.
Goed, gisteren was de derde Zomergast van dit jaar, Leon de Winter, aan de beurt om door Joris Luyendijk bevraagd te worden aan de hand van zelfgekozen TV-fragmenten. 
Vorige week gaf ik de presentator een vijfeneenhalfje en sprak ik de hoop uit op een ontketende presentator bij de Winter.
Helaas bleef dit gisteren uit. Ik had graag mijn rapportcijfer voor de presentator naar boven of beneden bij willen stellen, maar weer zag ik een gesprek waarbij de twee deelnemers langs elkaar heen bleven praten.
Aan de Winter lag het niet. Hij had een goede set fragmenten uitgekozen die het een en ander over de schrijver/filmer/opiniemaker vertelden. Naast een aantal leuke maar weinig-prikkelende fragment-keuzes (The Soprano’s, Medium, Blof, etc.) gaf de Winter zelf de voorzet tot een goed gesprek aan Luyendijk door een aantal fragmenten over de problematiek in het Midden-Oosten te kiezen. Ondanks dat dit een belangrijk onderwerp is voor beide heren (voor Luyendijk als correspondent en voor de Winter als columnist) en ondanks dat de mening van de Winter over het gedrag van Israel nogal uigesproken controversieel is, kwam het toch niet tot een echte confrontatie die de kijker nieuwe inzichten leverde.
Luyendijks aanpak om zachtjes te blijven praten tegen het dramatische geschmier van de Winter (‘De Jungle! De Jungle!’) leek veelbelovend. Helaas trok deze zich daar niks van aan en bleef zijn bombastische retoriek het hele programma door onbeantwoord.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Gisteren is er een foto naar buiten gebracht waarop Castro staat met de krant van die dag. Van oudsher worden zulke beelden gebruikt om te bewijzen dat de foto echt op die dag genomen is en de persoon in kwestie daadwerkelijk nog in leven. Dat ze hem juist met deze krant in de hand op de foto zetten is opmerkelijk. De voorpagina bevat namelijk alleen maar een artikel over Castro zelf. Dat artikel kan al jaren geleden geschreven zijn.
Maar zelfs al was het de New York Times die hij vast had, dan nog is het de vraag hoe moeilijk het is Castro de krant van vandaag in zijn handen te photoshoppen. Niet zo heel erg moeilijk, lijkt me. Maar hoe kan Cuba dan bewijzen dat Fidel nog in het land der levenden is? Met film? Moeilijker te beïnvloeden, maar zeker niet ondoenlijk. Film is in het ergste geval gewoon 25 photoshops per seconde.
Hoe kunnen we er als burger op vertrouwen dat het nieuws dat we zien ook daadwerkelijk het nieuws is? Het is nooit helemaal zeker geweest dat wat we hoorden klopte. Maar nu is de techniek zover dat we onze ogen ook niet meer kunnen vertrouwen. Het nieuws wordt in toenemende mate geregisseerd van bovenaf. En niet alleen door een “green helmet guy” van Hezbollah, maar net zo goed door de Amerikaanse en Israëlische overheid.
Tegelijkertijd staan we steeds zwakker als we willen verifiëren wat ons wordt verteld in het nieuws. Steeds meer is geheim, steeds meer hoeft niet te zijn wat het in eerste instantie lijkt.
Morgenochtend om 7 uur stoppen de vijandelijkheden in Libanon. Dat maakte de secretaris-generaal van de VN gisterenavond bekend.
De uitspraak van Israël, dat het vanaf maandag de ‘offensieve operaties in Libanon’ zal beeïndigen doet echter vermoeden dat het geweld dan nog niet direct stopt. Op dit moment racen de 30.000 Israëlische troepen namelijk Libanon in. Ze zullen waarschijnlijk een buffer van zo’n 30 kilometer bezetten. Daarna kunnen ze het veroverde gebied gaan zuiveren. Iets wat uiteraard niet als ‘offensieve operaties’ zal worden gekenmerkt.
Maar goed, voor de mensen buiten het gebied is dit uiteraard goed nieuws.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Hezbollah zegt het gevecht gewonnen te hebben. Als je overleven een overwinning noemt hebben ze gelijk. Maar wie zijn de échte winnaars van dit conflict? En, misschien belangrijker, wie zijn de verliezers?
De reactiepanelen staan voor u open.
Afgelopen week werd de wereld opgeschrikt door iets wat niet plaatsvond. Verschillende aanslagen werden voorkomen. Ze hadden volgens een zegsman alle kenmerken van de terreurbeweging al-Qaida.
We kunnen weer rustig ademhalen.
Vorige week werd een Libanese fotograaf betrapt op het manipuleren van foto’s. Hij had de foto’s met photoshop erg opzichtig aangepast. Daarna was het prijsschieten en kwamen er veel meer manipulaties aan het licht. Maar, als de opzichtige aanpassingen niet waren ontdekt was de kans redelijk groot geweest dat de overige manipulaties nooit gevonden waren, of afgedaan als toevalligheden.
De oorlog tegen het terrorisme zit in het slop, successen worden niet behaald. Maar geld blijft nodig, veel geld. Er zijn gigantische bedragen gemoeid bij de bestrijding. En wat beter om te bestrijden dan een onzichtbare vijand? Eeuwig aanwezig betekent eeuwig werk. Daardoor zijn er redelijk veel heel erg machtige partijen die niet onaanzienlijke belangen hebben in het handhaven van de status quo.
Hoever gaan deze partijen om hun leven en inkomsten in stand te houden? Een onzichtbare dreiging is natuurlijk erg makkelijk te gebruiken, en beter, niet te controleren. De fotograaf werd ontmaskerd omdat hij aantoonbaar de waarheid manipuleerde. Als hier met de waarheid wordt gespeeld is er geen enkele kans dat het uitkomt. We krijgen het bewijsmateriaal niet te zien en de verdachten zullen nooit wat in het openbaar kunnen zeggen. Wie zegt dat er echt een dreiging was? Wie zegt dat het niet weer tijd werd voor de betrokken partijen om de angst weer even op te schudden?
Het nieuws wordt momenteel gedomineerd door de oorlog in Libanon. Je zou haast denken dat de IDF de handen vol heeft aan Hezbollah, maar ondertussen weten zij toch nog tijd vrij te maken om ook de acties in Gaza voort te zetten. Sinds de aanvallen op Libanon van start zijn gegaan, hebben deze acties al aan ruim 160 Palestijnen het leven gekost. Het merendeel hiervan burgers.
Vandaag las ik het boek ?Bevrijd door Allah? van Fadoua Bouali. Hierin citeert zij een stukje uit een interview in NRC Handelsblad (11 november 2005) met de sefardische Israëlische schrijver Abraham Yehoshua, waarin hij – en ik quote – ?treffend beschrijft hoe gruwelijk en ondraaglijk het leven moet zijn voor de mensen die overgaan tot zelfmoordaanslagen.?
Als inwoner van Haifa was Yehoshua natuurlijk een regelmatige gast van het restaurant Maxim, dat op 4 oktober 2003 door een 29-jarige Palestijnse juriste, Hanadi Jaradat, werd opgeblazen. Met als gevolg 23 doden. ?Mooie, goed opgeleide vrouw, bepaald niet het stereotiepe monster dat wij graag van een terrorist maken. Hoe is het toch mogelijk dat vaders en moeders hun zonen en dochters op dat soort missies sturen. Wij hebben hun toch iets verschrikkelijks aangedaan dat het zover is gekomen,? zucht Yehoshua.
De schrijver stond twee jaar geleden aan het graf van de twee omgekomen Arabische kelners van het restaurant aan zee. ?Zelfs in het diepst van de diepste crisis in de getto?s van Warschau stuurden joodse ouders hun zonen en dochters niet uit om zelfmoordaanslagen tegen de Duitsers te plegen. Hoe komt het toch dat wij de Palestijnen zo gek gemaakt hebben dat zij dat wel zijn gaan doen. Wij maken van terroristen monsters, maar zo zijn die jongens en meisjes niet geboren en opgegroeid. Wij hebben ze echt gek gemaakt.?*
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Als iemand mij zou vragen hoe vaak Geert Wilders in de media komt, zou ik antwoorden: ?Te vaak?. Goed, ik ben geen fan van de man, maar voor iemand die volgens de peilingen tussen de één en zes zetels gaat krijgen, heeft Wilders niet te klagen over exposure. Misschien wordt mijn blik vertroebeld door een overgevoeligheid voor waterstofperoxide, maar ik heb het idee dat de Limburger veel vaker in het nieuws is dan Groen Links en de ChristenUnie, twee partijen die momenteel veel groter zijn dan de PvdV en in de peilingen ongeveer even groot.
Geert Wilders zelf vindt dat hij vaker met zijn kop op televisie zou moeten. De NOS is van plan om alleen de lijsttrekkers van de zes grootste partijen aan bod te laten komen, en dat vindt hij niet eerlijk. En verhip, hij heeft een punt.
De NOS, een publieke voorziening, heeft namelijk zeeën van zendtijd. En wat doet de omroep daarmee? Vijfentachtig journaals per week, twintig uur sport, en drie lullige debatjes.
Natuurlijk moet het aantal deelnemers aan zo?n debat beperkt blijven, en natuurlijk kies je dan voor de lijsttrekkers van de grootste partijen. Maar naast deze Champions League van de politiek kan natuurlijk best tijd worden ingeruimd voor een UEFA-cup, een Eerste Divisie en de zaterdagamateurs.
Het blog van Brendan Nyhan verwijst naar een artikel in de NewYorker door Nicholas Lemann over de ‘strijd’ tussen blogs en MainStreamMedia.
Eerst wat knipsels uit het artikel en afsluitend een behartigenswaardige reactie van een blogger.
Volgens recent onderzoek zijn er nu 12 miljoen bloggers in de VS waarvan 34% hun product als een vorm van journalistiek zien. Dat zou betekenen dat er in de afgelopen jaren 4 miljoen journalisten zijn bijgekomen. Als je buitenlandse bloggers meetelt zou de journalistieke beroepsgroep 1000 keer zo groot zijn geworden in de afgelopen 10 jaar.
Lemann, een guru in de Amerikaanse pers, spiegelt de bloggocratie aan de opkomst van pamflettistische publicaties eind 17e en begin 18e eeuw. Deze publicaties werden mogelijk door de drukpers, door de vermindering van censuur en het verzachten van vergunningsvoorwaarden, door politieke onrust en urbanisatie (creëerde een publiek). Tot de opkomst van deze pamflettisten hadden autoriteiten uit kerk en staat vrijwel een debatmonopolie.
Ambitieuze blogs fungeren als een snel (en heftig op elkaar-) reagerende pamflet/open forum gemeenschap(GeenStijl?) voor elke mening die je maar kunt bedenken en die in de traditionele media niet (voldoende) aan de orde komt. Een andere groep blogs is erg persoonlijk met de levensbeleving van een individu (MerelRoze?).
Lemann vraagt zich af of de bloggosfeer fungeert als een uitlaatklep voor obscure of rancuneuze opvattingen of dat zij echt iets nieuws te bieden heeft buiten de wereld van opinie en commentaar.
De vrijwillige internet pers werkt alleen beter dan traditionele media wanneer groot nieuws erg onverwacht komt, of uit geïsoleerde of gevaarlijke gebieden. Bijvoorbeeld de foto’s bij de aanslagen in Londen vorig jaar of het eerste nieuws over de tsunami. Ook was de informatie via het web bij orkaan Katrina en bij het begin van het huidige conflict rond Israël/Libanon snel en adekwaat.
Lemann meent dat er geen sprake is van een greep naar macht waar de traditionele media te timide voor zouden zijn. In de woorden van David Weinberger: “Op het web is iedereen beroemd bij 15 mensen”.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.