Disappointing news for all those 30-something people who grew up with the phenomenal Veronica Praatwaaier and learned that linguistic diversity can actually be fun: but many languages are becoming extinct. Maybe not all of them but the smaller ones don't stand a chance in our globalized future. This linguistic extinction is happening faster than the extinction of flora and fauna. The first to go are the indigenous languages: while the 80 major languages such as English, Russian and Mandarin are spoken by about 80 per cent of the global population, the 3,500 linguistic minnows have just 0.2 per cent of the world keeping them alive (Independent). Most of these very small languages are also very complicated and illogical. For instance the Nivkh people of eastern Siberia have twenty-six different ways of counting, depending on the things they are counting: skis or boats or batches of dried fish. That's not going to win you the war, as we say in Holland. So should we be sad to lose at least 40% of all languages? History teaches us that languages come and go (figure). And there is one big advantage in reducing the amount of languages: it increases the chance that people can communicate in a reciprocal understandable language. And that will contribute to the higher goal of the Veronica Praatwaaier: love, peace and understanding! However without the fun of hopeless imitations of each other sexually tainted folkloristic cursing and swearing. Luckily we still have The Alternative Dictionaries. Chau you Azerbaijani ganjykh!
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Waarschuwing: wat u nu gaat lezen is een onbevooroordeeld positief postje over de Venezolaanse president Hugo Chavez.
Klassieke muziek is een elitaire bezigheid van blanke ouderen in het Westen die weinig doen om jongeren ervoor te interesseren. Hugo Chavez gaat dit echter veranderen! Terwijl de politieke leiders in Westen zich doorgaans verlagen tot het sponsoren en aanmoedigen van hopeloze rap en hiphop-projecten voor jongeren en ze hiermee laten doormodderen in hun eigen uitzichtloze straatcultuurtje gaat Chavez de jongeren écht wat leren. De Venezolaanse president Hugo Chávez wil een miljoen arme kinderen muzieklessen en instrumenten geven. Om dat doel te bereiken is de stichting “Misión Música” opgericht. (IPS). Chavez heeft zich hiervoor laten inspireren door het Simón Bolívar Jeugdorkest dat vorige maand de sterren van de hemel speelde in de Royal Albert Hall in Londen (YouTube). De Britse cellospeler Julian Lloyd Webber was verrukt over de Venezolaanse jongeren: last Sunday’s performance by the Simon Bolivar Youth Orchestra from Venezuela was ‘frankly shaming’ to the British cultural establishment. ‘This concert showed that classical music can be hip and that it is enjoyed by young people from every kind of background,’ he said. (Guardian). Dat hoef je Hugo Chavez geen twee keer te zeggen en direct nam hij het besluit tot een miljoeneninvestering in de Venezolaanse jeugd, wat hij vervolgens aankondigde in zijn tv-programma “Aló Presidente”. En de cynicus die nu denkt dat het Chavez te doen is om zoveel mogelijk DDR-style virtuoze Venezolaantjes te kweken heeft het mis, het gaat Chavez om het plezier dat hij de kinderen hiermee geeft. Of zoals een voormalig medewerker van het bestaande programma zegt: “Ons doel is niet om professionele muzikanten te creëren, ons doel is om kinderen te redden.” (IPS). En zo werd de wereld weer een stukje mooier.
Met aflevering 52 wordt het eerste bedrijf van De Allerlaatste Dagen der Mensheid afgesloten. Er volgt nog een tweede bedrijf maar wanneer dat gebeurt is nog onduidelijk. Maar als het gebeurt, is Sargasso de eerste die het weet, na onszelf dan. De oorspronkelijke Laatste Dagen der Mensheid van Karl Kraus verschijnt volgend jaar bij De Harmonie in de serie Klassiek Geïllustreerd. Als alles naar wens gaat, wordt het eind volgend jaar dan ook opgevoerd door ’t Barre Land. Tot ziens, Bindervoet & Henkes.
Proloog, scène 51
De oudstrijders dhr. Wiskerke en dhr. Brekveld, in gesprek in de gemeenschappelijke ruimte van het Koninklijk Tehuis voor Oud-militairen te Bronbeek. Dhr. Brekveld zapt de tv uit met de afstandsbediening.
Dhr. Brekveld: Ik vond de vorige spannender.
Dhr. Wiskerke: Nou ja, je kreeg toch wel een beeld van hoe de wederopbouw verloopt.
Dhr. Brekveld: Zijn we wat wijzer geworden dan?
Dhr. Wiskerke: Overste Tak citeerde voorzitter Mao: Dood er één en je maakt er 10.000 bang.
Dhr. Brekveld: That’s the spirit.
Dhr. Wiskerke. Hij had het over de Talibaan, de OMF.
Dhr. Brekveld: O. Maar het is tenminste klare taal. Dat kan je van majoor Vleugels niet zeggen. Ze moesten ze ’n ‘paraplu’ geven waaronder ze konden ‘schuilen’ en met hun ‘inktvlekstrategie’ konden ze die paraplu dan ‘opendoen’ en daarna weer ‘dicht’. En we zijn op ‘de goeie weg’, maar het is een ‘proces van hele lange adem,’ ‘om even aan te geven hoe beperkt de scoop is’. Dat soort vaag gewauwel. Met gelul voer je geen oorlog.
Dhr. Wiskerke: Ondertussen regeert de angst. De wreedheid van de vijand werkt, met het platbranden van huizen, het verwoesten van schooltjes, het afsnijden van oren, kortom allemaal zaken die niet in ons normen- en waardenpatroon passen,zoals kapitein Dresen terecht stelde.
Dhr. Brekveld: Het eindshot was mooi. Die jongen die geraakt was bij een schotenwisseling en ondersteund door zijn kameraden twintig kilometer was komen lopen om door de medics te worden geholpen met de revalidasie. In een balletje knijpen en dat soort dingen. Het was een mooi beeld: zag je hem terugstrompelen, met zijn maats, weer twintig kilometer terug naar zijn dorp, tegen de ondergaande zon in. Dat doet je wat. Want je weet: als wij er niet hadden gezeten, was ie al lang gecrepeerd.
Dhr. Wiskerke: Nee, we doen daar goed werk.
(changement.)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Het was weer fijn daar in de polder. Geen super jaar, maar toch wel weer de nodige hoogtepunten en veel te beleven.
En ook weer een goede gelegenheid om eens de nieuwste trends te spotten onder festivalbezoekend Nederland (en een beetje buitenland). Net als vorig jaar hier mijn observaties:
Dit zomerseizoen verschijnt de Panzerfaust serie Afslag Apostolov ook op Sargasso. Handig voor wie er de komende weken op uit wil!
Na Dronten en Helmond te hebben bezocht begon ik toch twijfels te krijgen over de groeikern buiten de randstad. Waren deze groeikernen niet een brug te ver? Had ik bij Nieuwegein moeten stoppen? Achteraf gelul natuurlijk, na Nieuwegein dacht ik dat het toch niet erger kon, maar wat had ik het mis. Na Helmond en daarmee Brabant vaarwel te hebben gezegd besloot ik het Grote en Trotse gewest Gelderland te bezoeken met als eerste halte: Wijchen. Deze groeikern net buiten Nijmegen heeft in demografisch opzicht alles in zich om een volwaardige kuttige groeikern te zijn, toch maar even een kijkje nemen.
Wijchen Grand Central Station
Wijchen, spreek uit: “Wieguh“. Uit de kluiten gewassen dorp van bijna 40.000 inwoners ten westen van Nijmegen. Bij binnenkomst wordt meteen duidelijk dat dit een groeikern is, de natuurlijke organische groeistructuur ontbreekt en de indeling in wijken is op een planologisch zeer eenvoudige manier uitgevoerd. De verschillende delen van Wijchen hebben een naam (Saltshof, Aalsburg, Blauwe Hof) dan een straatnummer en uiteindelijk een huisnummer. Een adres als Saltshof 1518 slaat dus op ‘stadsdeel’ Saltshof, straat 15 en huis nummer 18. De romantische uitspattingen van straatnamen zoals in Almere zijn hier enkel alfanumeriek. Waarschijnlijk is dit de reden waarom Wijchen niet bepaald uitnodigt om poëzie over te schrijven, immers dichters zijn vaak alfa’s en tsja die houden niet van getallen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De grootheid van een man meet je af na zijn dood, aan het aantal YouTube-eerbetonen. Het maakt niet meer uit wie er wel of niet op zijn begrafenis komt, hoeveel tranen er daar vloeien en hoeveel vrouwen hun heimelijke liefde voor altijd onbeantwoord weten. Het gaat erom hoe groots en meeslepend zijn leven op internet herdacht wordt. Hoe de digitale uitgeleide daar vorm krijgt. Want tot enen en nullen zult gij wederkeren. Tenminste, als gij een beetje een leven van betekenis hebt geleid.
En in dat licht vielen de eerbetonen aan een van onze jongste doden me vies tegen. Ik had er meer verwacht, veel meer. En ik had ze graag mooier, ontroerender en oprechter gezien. Want door het verscheiden van de persoon in kwestie is het leven toch een stuk doffer geworden. En waar kan je het leven beter oppoetsen dan op YouTube?
Ik heb het natuurlijk over de eergisteren overleden Mike Reid. Wie? Mike Reid. Ja, ik begrijp dat die naam geen alarmbellen doet rinkelen, want eerlijk gezegd klonk het mij ook niet bekend in de oren, sterker nog: het zei me niks, maar Mike Reid speelde jarenlang Frank Butcher in de BBC-soap EastEnders. Precies, die Mike Reid. Ja, het zegt u nog niks natuurlijk, maar dat maakt voor dit stukje niet zo gek veel uit.
“Nobody since Dickens, and maybe not even he, could interweave hundreds of characters and dozens of plotlines in the exciting, emotionally satisfying way Rowling does.(..) it’s valuable the way watching a Shakespearean play or listening to a Verdi opera is valuable. Good art is always valuable because it teaches people about aesthetic beauty, proportion and organization, and because it offers insight into human nature.”
De Britse literatuurcriticus James Krasner slingert wat klassieke namen in de rondte om de Harry Potter-hype deskundologisch te kunnen duiden. Dat levert hem een ANP-plekkie op.
Zo goed als in mijn jeugd, met Pluk vdP., Oorlog zonder Vrienden, Mio mijn Mio en Joop Klepzeiker, zal het waarschijnlijk nooit meer worden. Maar zoveel kinderen kunnen geen ongelijk hebben en die Potterboeken zijn ongetwijfeld prima jugendleesvoeder. Edoch echter dat zoveel volwassenen zich ongegeneerd laven aan zulke kindersprookjes, valt daar niets over te discuzeuren door een literatuurcriticus? Ten minste zou bij wet kunnen worden vastgesteld dat iedere ouder die met Potterboeken op vakantie gaat en de meesterwerken verder laat verstoffen in de kast, nimmer meer mag jeremiëren over diepgangteloorgang bij de zappende en gamende jongeren.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.