Chavez Klassiek

Waarschuwing: wat u nu gaat lezen is een onbevooroordeeld positief postje over de Venezolaanse president Hugo Chavez.

Klassieke muziek is een elitaire bezigheid van blanke ouderen in het Westen die weinig doen om jongeren ervoor te interesseren. Hugo Chavez gaat dit echter veranderen! Terwijl de politieke leiders in Westen zich doorgaans verlagen tot het sponsoren en aanmoedigen van hopeloze rap en hiphop-projecten voor jongeren en ze hiermee laten doormodderen in hun eigen uitzichtloze straatcultuurtje gaat Chavez de jongeren écht wat leren. De Venezolaanse president Hugo Chávez wil een miljoen arme kinderen muzieklessen en instrumenten geven. Om dat doel te bereiken is de stichting “Misión Música” opgericht. (IPS). Chavez heeft zich hiervoor laten inspireren door het Simón Bolívar Jeugdorkest dat vorige maand de sterren van de hemel speelde in de Royal Albert Hall in Londen (YouTube). De Britse cellospeler Julian Lloyd Webber was verrukt over de Venezolaanse jongeren: last Sunday’s performance by the Simon Bolivar Youth Orchestra from Venezuela was ‘frankly shaming’ to the British cultural establishment. ‘This concert showed that classical music can be hip and that it is enjoyed by young people from every kind of background,’ he said. (Guardian). Dat hoef je Hugo Chavez geen twee keer te zeggen en direct nam hij het besluit tot een miljoeneninvestering in de Venezolaanse jeugd, wat hij vervolgens aankondigde in zijn tv-programma “Aló Presidente”. En de cynicus die nu denkt dat het Chavez te doen is om zoveel mogelijk DDR-style virtuoze Venezolaantjes te kweken heeft het mis, het gaat Chavez om het plezier dat hij de kinderen hiermee geeft. Of zoals een voormalig medewerker van het bestaande programma zegt: “Ons doel is niet om professionele muzikanten te creëren, ons doel is om kinderen te redden.” (IPS). En zo werd de wereld weer een stukje mooier.

  1. 7

    Laten we eerlijk wezen: die uitvoering van dat orkest swingde inderdaad. Dat heb ik van een zo groot orkest nog nooit gezien. Absolute klasse om een complex stuk muziek – ik zou het geen klassieke muziek durven noemen, beladen definitieprobleem – zo uit te voeren en zo te zien met veel plezier. En daar kunnen we hier in het westen veel van leren.

    Een orkest vernoemd naar Simón Bolívar heeft succes in GB.
    Je kunt de revolutie niet beter verbreiden ;)

  2. 9

    @ 4

    Mocht Chavez de ‘grote leider’ zijn in bij voorbeeld; Saudi-Arabië, ik sliep alvast beter …
    Trouwens klasiek in de woestijn… prachtig toch ?

    Eng en eng is twee (?) Er lopen dichter bij huis grotere engerds rond…

  3. 10

    “Waarschuwing: wat u nu gaat lezen is een onbevooroordeeld positief postje over de Venezolaanse president Hugo Chavez.”

    “En zo werd de wereld weer een stukje mooier.”

    Onbbevvooroordeeld??

    Moehaha.

    Vuile Vieze Cynische Azijnpisser.

  4. 12

    Als Chavez die miljoeneninvestering ook daadwerkelijk uitvoert, heeft-ie alweer een populistisch succesje geboekt dat ook nog iets concreets oplevert voor mensen die wat nodig hebben.
    Ik ben opgegroeid in een samenleving waar populistische maatregelen in het bijzonder en reclame-uitingen in het algemeen de kloof tussen arm en rijk alleen groter hebben gemaakt. Kan dat ook worden gezegd van Chavez’ propagandisme?
    Een aantal reacties hier (1, 8 en 10 bijvoorbeeld) geven bijna aanleiding om zeer bevooroordeeld tot onvoorwaardelijke steun aan Chavez over te gaan. Mijn beperkte opvatting over ‘vrijheid’ houdt echter ook in dat je een land niet mag leiden en je familie daarmee aan leuke posities helpt. Datzelfde beperkte idee houdt ook in dat je mensen die in alle vrijheid mensen, landen, natuur en milieu uitmelken niet op dictatoriale wijze aan banden legt. Een dictator blijft een dictator en dat kan niet. Ook al worden Venezuelaanse kinderen daar beter van.
    Waar vallen al die Chavez-criticasters eigenlijk over? Hebben zij al uitpuilende gevangenissen of massgraven ontdekt? Of is het louter de toon van Chavez’ muziek die hen rauw op de oren valt?

  5. 13

    Grappig hoor, zo’n heen en weer springend orkest. Leuk voor een paar minuten. Het past ook wel bij het stuk dat ze spelen – Bernstein’s Mambo uit de Symphonic Dances uit de West Side Story, volgens de afkondiging.
    Maar het gaat irriteren als je er anderhalf uur naar moet kijken en het is alleen geschikt voor shownummers, wat het repertoire van zo’n orkest erg zal beperken. Als dit orkest het “ijzeren repertoire” (Beethoven enzo) speelt za het gewoon weer stil gaan zitten en er is geen verschil meer met andere orkesten. Behalve dan dat die andere orkesten dan waarschijnlijk toch beter blijken te spelen.

    Klassieke muziek is een elitaire bezigheid van blanke ouderen in het Westen die weinig doen om jongeren ervoor te interesseren.
    Deze flauwekul heeft niets met dat orkest of Chaves’ initiatief te maken en had beter achterwege kunnen blijven. De meeste mensen – jong en oud – houden van een simpel moppie muziek, ongeacht het genre. Standaard (klassieke) deuntjes doen het altijd nog het best. André Rieu specialiseert zich erin.

    Maar er zijn ook klassieke stukken waar je echt even voor moet gaan zitten en en waar je langer over doet om het te leren waarderen en begrijpen. Zeker als het om muziek van andere culturen of tijdperken gaat. Geldt trouwens net zo goed voor popmuziek. Het publiek voor die muziek zal dan al snel wat beter opgeleid of wat ouder zijn. En die mensen luisteren naar die muziek omdat ze er als jongere al bij betrokken werden; ouderen veranderen niet zo snel meer van smaak.
    Het gaat natuurlijk niet om een elite, de mensen in de concertzaal zijn niet de rijke en machtige top van een land. Die elitairen luisteren zelf ook liever naar André Rieu, net als de niet-elite. Rijkdom en macht leiden namelijk niet tot goede smaak. Overigens doen orkesten er alles aan om jongeren voor hun muziek te interesseren en dat lukt ook vrij aardig, gezien het aantal ouderen dat nog steeds komt.