Joop Wijn verlaat Den Haag

De zaterdagcolumn van Felix Rottenberg uit de papieren editie van het Parool verschijnt iedere zondag, maandag of dinsdag op Sargasso.

De razende literaire reporter van de Volkskrant, Michael Zeeman, schreef gisteren een meesterlijk artikel over de journalist David Remnick, hoofdredacteur van de The New Yorker. Dit blad is één van de beste magazines ter wereld en met een oplage van één miljoen exemplaren kan het zich permitteren alle modieuze journalistieke mores te negeren.

Nergens lees je zulke indringende en uitvoerige analyses over politiek en macht, een aantrekkelijke combinatie van essayistiek, reportages en interviews. Alleen vraagt het geduld en zitvlees van de lezer. Het liefst koop ik ’s ochtends de nieuwe New Yorker, neem dan de trein naar Brussel zodat ik drie uur ongestoord de belangrijkste stukken kan lezen, eet mosselen bij het simpele maar befaamde Au Vieux Bruxelles, bezoek de tweedehands boekwinkels en neem ’s avonds de laatste trein terug om de New Yorker helemaal uit te spellen. Heerlijk!

Zeeman zocht Remnick op, omdat deze week de Nederlandse vertaling van zijn verzamelde artikelen is verschenen (Reporter, uitgeverij De Bezige Bij). Al mijn favoriete stukken staan erin, met als hoogtepunt het artikel over de laatste campagne van Tony Blair.

De zaterdagcolumn van Felix Rottenberg uit de papieren editie van het Parool verschijnt iedere zondag, maandag of dinsdag op Sargasso.

Als je Jan Marijnissen voor salonsocialist uitmaakt, reageert hij als door een adder gebeten, want het is een schimpnaam voor linkse politici die alleen met de mond het socialisme belijden.

Mijn favoriet was de legendarische rode jonkheer Marinus van der Goes van Naters. Van zijn moeder had hij ‘heerlijkheden’ onder de Zuid-Hollandse eilanden ge-erfd. Hij was dus, zoals hij zelf zei, ‘een beetje rijk’. Maar zijn florissante bankrekening interesseerde hem ‘geen bal’. Echte rijkdom was naar zijn zeggen ‘eeuwige honger naar kennis, beheersing van vele talen, en voor de rest moet je veel weggeven’. Dat deed Van der Goes dan ook. Hij kon verder heerlijk foeteren op collega’s, salonsocialisten die ‘stomme, halfhartige standpunten innemen, omdat ze niet goed nadenken, schandelijk!’.

In de PvdA stikt het van de salonsocialisten, zegt Marijnissen, Hij heeft gelijk. Ze bestaan ook in vele soorten. De autodidacten bijvoorbeeld, zoals Hans Alders en Wim Meyer, briljante vergadertijgers, die zich in de kijker hebben gespeeld bij het bedrijfsleven en goed betaalde bijbanen vervullen achter de gesloten salondeuren van de haute finance en institutionele beleggers.

De zaterdagcolumn van Felix Rottenberg uit de papieren editie van het Parool verschijnt iedere zondag, maandag of dinsdag op Sargasso.

Wouter Bos stapte dinsdag in de Tweede Kamer bijna op een landmijntje. Hij liep zomaar wild in het rond en praatte met verslaggevers. Dat wekte onrust, want journalisten krijgen vrijwel niets te horen over de vorming van het nieuwe kabinet.

Anderen trouwens ook niet. Herman Wijffels houdt de besprekingen hermetisch afgesloten van de buitenwereld. De informateur zet daarmee een nieuwe norm voor kabinetsonderhandelingen. Voor Wijffels is onderhandelen een tweede natuur. Dat begon al op het boerenbedrijf van zijn familie, waar in de keuken met inkopers eerst koffie werd gedronken, met een Zeeuwse appelbol erbij. Bij de christelijke werkgevers en later, als president van de Rabobank, praktiseerde hij dezelfde methode.

Voor succesvolle onderhandelingen is verbroedering nodig. De partners moeten doordrongen raken van hun gemeenschappelijke belang, maar ze moeten ook precies van elkaar weten welke successen ze ieder apart nodig hebben, om verregaande compromissen te kunnen sluiten. Dat vergt tijd en geduld, de verschillen in het denken moeten stap voor stap worden geanalyseerd. Irritaties worden uitgesproken tijdens de gezamenlijke diners, dan neemt de wederzijdse appreciatie bij de onderhandelaars toe. Zo groeit een verbond tussen Balkenende en Bos.