Vandaag, op Coming Out Day, mag de regenboogvlag boven de Tweede Kamer wapperen. Dat is mede te danken aan een aantal Kamerleden dat donderdagavond laat terugkwam naar Den Haag om een opmerkelijke actie van de SGP te pareren.
De SGP kreeg donderdag aanvankelijk precies wat ze wilde. Het presidium had toestemming gegeven om op Coming Out Day de regenboogvlag boven de Tweede Kamer te hijsen. Na bezwaar van de SGP werd dat besluit teruggedraaid: over zo’n vlag moest volgens de partij het parlement zelf beslissen.
Dus dienden Kati Piri, Laura Bromet, Marjolein Moorman, Christine Teunissen, Jan Struijs en Laurens Dassen een motie in. Als de Kamer er over moet beslissen, dan zou de Kamer er ook over stemmen. En snel ook.
En toen deed de SGP iets opmerkelijks.
SGP-Kamerlid Diederik van Dijk vroeg een hoofdelijke stemming aan. Kamerleden die al naar huis waren, moesten daardoor ’s avonds laat terug naar Den Haag om persoonlijk voor of tegen het hijsen van de regenboogvlag te stemmen. Een aantal van hen deed dat ook. Om 23.15 uur werd de motie alsnog aangenomen met 90 stemmen voor en 36 tegen.
Die hoofdelijke stemming lijkt op het eerste gezicht nogal overdreven. Kamerleden ’s avonds laat terugroepen om persoonlijk over een vlag te stemmen, terwijl een gewone stemming had volstaan. Het heeft veel weg van een ordinaire trollenactie.
Toch past deze actie uitstekend bij wat de SGP probeert te bereiken. De partij verzet zich al langer tegen de publieke zichtbaarheid en erkenning van LHBTI’ers. Door een hoofdelijke stemming af te dwingen, maakt ze van een uiting van solidariteit een expliciete politieke confrontatie. Kamerleden moeten persoonlijk kleur bekennen, waarna de regenboogvlag kan worden gepresenteerd als een omstreden politiek symbool.
Dat laatste deed Van Dijk ook in zijn stemverklaring, waarin hij de regenboogvlag een symbool van activisme noemde. De partij creëert zo mede de politieke controverse waarmee ze haar verzet tegen de vlag vervolgens rechtvaardigt.
Of het terugroepen van Kamerleden vooral bedoeld was om te trollen, weten we niet. De politieke functie ervan lijkt een stuk duidelijker.
En daarmee heeft de SGP wel degelijk iets bereikt. Een vlag die anders waarschijnlijk zonder veel ophef zou zijn gehesen, werd onderwerp van een landelijke politieke rel. De partij slaagde erin de regenboogvlag te presenteren als een omstreden politiek symbool, waarbij Kamerleden gedwongen werden persoonlijk positie te kiezen.
Die stemming verloor de SGP, maar de rel die ze zelf had uitgelokt, kreeg ze cadeau. En juist die rel helpt de partij om de politieke tegenstelling rond de regenboogvlag verder aan te scherpen en een symbool van tolerantie te framen als iets anders.