Minister Veerman is na een roerig weekje gewoon aangebleven als minister. Alom wordt er op gewezen dat er eigenlijk ook niet zoveel aan de hand was. Maar was dat wel zo? Veerman heeft zich weten te redden door slim formuleren, niet omdat het eigenlijk niets voorstelde wat er fout ging.
Vanaf het allereerste moment is hij blijven spreken over “slordigheidjes”. De Franse vennootschap waar hij nog directeur van bleek noemde hij aanvankelijk een slapende BV. Naarmate er meer feiten boven water kwamen veranderde dat via “een vennootschap waar niets in gebeurde” tot “een vennootschap die geen zelfstandige activiteiten heeft”. In de Kamer moest hij echter wel toegeven dat deze vennootschap feitelijk de zeggenschap had over zijn Franse bedrijven.
Ja, maar daar had de notaris het toch fout gedaan? Nou is dat een bedenkelijk verhaal, maar goed, laten we aannemen dat dat inderdaad zo is. Dan nog blijft het merkwaardig dat hij een jaarrekening van dat bedrijf ondertekent. Verschillende Kamerleden vroegen zich ook af hoe het toch mogelijk was dat er “geen belletje ging rinkelen” toen hij de jaarrekening ter ondertekening kreeg. Een verklaring kwam er niet van Veerman, slechts het excuus dat het “een onachtzaamheid” was. Wel vond Veerman het geen wonder dat dat gebeurde tussen al die papieren die hij als minister moet tekenen. Hoezo, “tussen al die papieren”? Doet zijn secretaresse ook de privé-post van de minister dan? Ook daar bleef Veerman in het vage, om vooral nergens op vastgepind te kunnen worden.