Nederland moet banden Israël beperken
NIEUWS - Dat zegt de Adviesraad Internationale Vraagstukken in een kritisch advies (pdf).
Fred Teeven is aangeschoten wild na de zelfmoord van Russische asielzoeker Dolmatov. Zichtbaarheid is in het politieke domein niet altijd wenselijk. Of handig. Merkt nu ook staatssecretaris van Justitie en Veiligheid Fred Teeven. Zijn ambtenaren stapelden de fouten in casu Dolmatov zo hoog op, dat de crime fighter van de VVD voor het daadwerkelijke debat over alle missers al aankondigde niet van plan te zijn om af te treden. De NOS ontlokte zijn standvastigheid vandaag, het NRC, die de zaak-Dolmatov ‘brak’, nam het keurig over. Zijn principiële houding is bewonderenswaardig, maar Teeven is aangeschoten wild. Politiek en moreel. Ombudsman Brenninkmeijer is kritisch, de Inspectie voor Veiligheid en Justitie is zeer kritisch, de familie Dolmatov is kritisch en zeer verdrietig. Niet vreemd: het rapport van Teevens eigen keurmeesters klinkt streng: ’(…) Dolmatov [is] ten onrechte in vreemdelingenbewaring (…) gesteld, (…) er [is] ten aanzien van de verleende rechtsbijstand niet conform wet- en regelgeving gehandeld en (…) de verstrekte medische zorg [is] tekort geschoten.’ Dit moet Teeven pijn doen; zo’n grote hekel als hij heeft aan mensen die het met de regels niet zo nauw nemen. De vraag rijst of je van zo’n organisatie, met aanrommelende mensen, wel de baas wilt zijn. Ja dus.
NIEUWS - Dat zegt de Adviesraad Internationale Vraagstukken in een kritisch advies (pdf).
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
OPROEP - Gisteren publiceerden we twee verhalen over de Nederlandse lobby in de Verenigde Staten. Er zit nog veel meer in onze data, maar hebben uw hulp nodig om dat eruit te halen.
Nederlandse multinationals zijn zeer actief in de Verenigde Staten. Met name Shell, Reed Elsevier, Philips en AEGON geven jaarlijks miljoenen uit aan beïnvloeding van het politieke proces. En die bedragen worden steeds groter, zeker voor Shell.
We hebben de data over 2007-2012 uit het Amerikaanse lobbyregister getrokken. Daarin staat erg veel. Wie heeft gelobbied en voor welk bedrag? Welk departement werd belobbied? En – vooral dat is interessant – welke wetgeving probeert het bedrijf te beïnvloeden. De data geven een uniek inkijkje in de belangen die bedrijven nastreven en hoe ze die proberen te verwezenlijken.
In Nederland ontbreekt een register en het Europese is op zijn zachtst gezegd incompleet (daarover binnenkort meer op Sargasso). Bestudering van de data kan dus waardevolle informatie opleveren.
We hebben met deze data al kunnen vinden dat de Nederlandse verzekeraars te hoop lopen tegen een Amerikaanse Holocaustwet. En we denken dat er nog meer te vinden is. We zijn niet op zoek naar schandalen, maar willen een beeld geven in wat voor politiek krachtenveld Nederlandse bedrijven in Amerika moeten opereren. En mocht er een schandaal zijn, dan spitten we dat natuurlijk uit.
BRIEF - Beste VVD’ers,
Als een konijn uit de hoge hoed was daar afgelopen week ineens het sociaal akkoord. Werkgevers blij, werknemers blij, kabinet blij, oppositie niet al te boos. Als het de belangrijkste taak is van de minister-president om de boel bijeen te houden, dan heeft Rutte het goed gedaan. Toch staan jullie bij de VVD niet massaal te juichen. De JOVD wil de hele tent zelfs het liefst afzinken.
Dat komt doordat Rutte’s doel om de regering op de rit houden, verschilt met dat van de VVD om bij de volgende verkiezingen weer zoveel mogelijk stemmen te halen. Die spanning is er natuurlijk tussen iedere premier en zijn partij, maar Rutte toont zich zó flexibel (of ruggengraatloos; perspectief doet een hoop) om zijn doel te halen, dat hij de beloftes vergeet die hij de VVD-stemmer heeft gedaan.
Rutte sluit noodgedwongen zóveel akkoordjes en compromisjes dat de media er inmiddels sport van hebben gemaakt om voor ieder akkoord zo veel mogelijk bijnamen te bedenken. Er was het lenteakkoord vs Kunduzakkoord (vs kontneukakkoord), er was het Oranjeakkoord vs helemaal geen akkoord en nu is er het polderakkoord vs sociaalakkoord vs Mondriaanakkoord vs bezweerakkoord (mijn persoonlijke favoriet).
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Wegens te grote kans op moslim
ANALYSE - Nederlandse multinationals geven steeds meer geld uit aan lobbyactiviteiten in de Verenigde Staten. Dat blijkt uit een data-analyse van cijfers van Open Secrets, een Amerikaanse Lobbyregister.
Vorig jaar staken Nederlandse bedrijven ruim 27 miljoen dollar (ruim 21 miljoen euro) in pogingen om een Amerikaans overheidsorgaan voor of tegen een beleidsplan te krijgen. Dat is een stuk meer dan in 2007; toen werd er ruim 15 miljoen dollar uitgegeven.
De stijging komt voornamelijk op het conto van Shell, Aegon en Philips. Die drie bedrijven spannen in 2012 dan ook de kroon. Shell gaat voorop met liefst 15,5 miljoen dollar aan lobbyuitgaven in dat jaar.
Shell heeft een aparte bedrijfstak die zich bezighoudt met lobbyactiviteiten: Shell Government Affairs (GA). ‘GA probeert de bedrijfsvoering van Shell te beschermen en praat met overheden om de belangen van het bedrijf te verdedigen’, legt een woordvoerster uit. ‘Ontwikkelingen op het gebied van wetgeving en vergunningen kunnen onze bedrijfsvoering raken. Dat kan onze productie, onderzoek en vervoer aangaan, maar bijvoorbeeld ook de marketing of de belasting die werknemers moeten betalen.’
Belangen verdedigen
Dat Shell meer is gaan uitgeven, komt doordat zij in 2007 hebben gekeken of zij hun belangen wel goed verdedigen. Sindsdien zijn er meer Shell-lobbyisten aangenomen en is de hoeveelheid werk dat GA verzet verdrievoudigd, laat het bedrijf weten.
ANALYSE - Provincies moeten fuseren om kosten te besparen. Maar volgens gastblogger Saskia liggen aan deze fusiedrang veel cynischer motieven ten grondslag.
Wie op zijn werk een reorganisatie heeft meegemaakt zal ongetwijfeld ervaren hebben dat een reorganisatie ogenschijnlijk meer kost dan dat deze opbrengt. Iedereen zit ergens anders. Iedereen krijgt weer een andere computer waar van alles aan schort. Iedereen moet weer zijn boekenkast uitruimen en is daar weer een dag mee bezig. En uiteindelijk doet iedereen nog steeds ruwweg hetzelfde werk, op een handjevol mensen na dat eruit zijn gevlogen.
Onderzoek van de Rijksuniversiteit Groningen onder gemeentelijk besturen wijst uit dat een fusie tussen gemeenten geen enkele reële bezuiniging met zich meebrengt. De reden om te reorganiseren is dan ook altijd een andere, meer strategische. Minder bestuurlijke baantjes? Geen sprake van. Minder ambtenaren? Absoluut niet. Meer belastingopbrengsten? Nee, burgers gaan niet ineens ergens anders wonen.
Waarom waarom waarom. Wat is dan het idee achter een superprovincie. En waarom wil de VVD het zo per se en is ineens de PvdA ook om, en wil die zeer dringend zijn achterban overtuigen?
Ik kwam er maar niet uit en vind het echt helemaal niks. Als ik móet kiezen noem ik mezelf Brabander. Ik merk het aan alles, ook al praat ik gelukkig niet zo. Bovendien is Brabant een veel betere provincie dan alle andere provincies. De provincie heeft een zeer deugdelijk bestuur en draagvlak onder de bevolking. En de mensen daar zijn aardiger. Waarom zou iemand dat nou willen splitsen in een Oost-Brabant dat bij Limburg moet en een West Brabant dat bij Zuid Holland moet?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De eerste keer dat Sem bij haar is, probeert Babette wat van de passie van hun eerste nacht samen terug te brengen. Het nieuws over Margaret Thatcher breng haar op ideeën.
COLUMN - Deze week rekent Klokwerk met u de huur en het scheefwonen nog eens door.
Het verschil tussen een sociale en een commerciële huur is soms enorm. In de hoofdstad van ons land is het heel normaal dat de ene huurder voor een kleine etage nog geen vierhonderd euro per maand betaalt, terwijl de ander voor dezelfde etage duizend euro kwijt is.
Het hebben van een sociale huurwoning hangt meer af van de mazzel die je ooit had dan van wat er in je portemonnee zit. Wie als arme student ooit een sociale huurwoning kreeg toegewezen is als grootverdiener spekkoper. Wie arm is en niet al jaren op een wachtlijst staat kan het vaak vergeten.
Zo zit onze woningmarkt in elkaar. Daar is niets sociaals aan. De situatie zorgt er bovendien voor dat de huurmarkt potdicht zit. Want wie ooit mazzel had verhuist niet zo snel. Ook al zou hij best ergens anders willen wonen.
In politiek Den Haag doet men tegenwoordig alsof dit is op te lossen door het scheefwonen aan te pakken. Een scheefwoner is volgens het kabinet iemand met een sociale huurwoning en een bruto-inkomen van meer dan 43.000 euro per jaar. Met D66 en klein-christelijk is overeengekomen dat deze groep per jaar een huurverhoging krijgt van 4% boven de inflatie. Mensen met een hoger middeninkomen krijgen een huurverhoging van 2% extra per jaar, en mensen met een inkomen onder modaal van 1,5%.
Maar heel betrouwbaar kan die raket niet afgeleverd worden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.