“Fuck it, I’d rather die”
Ik wil jullie voorstellen aan Mario*. Mario is een Amerikaan die ik al jaren ken via een forum voor modelbouwers. Hij is net over de zestig en heeft zijn leven lang eerlijk gewerkt. Een leven waarin niet altijd alles goed is gegaan, maar Mario sloeg zich er doorheen. Ik zal jullie de details besparen, maar Mario moet wellicht zijn eigen dochter uit de ouderlijke macht laten ontzetten. Dat u de stress waar deze man mee worstelt, een beetje begrijpt.
Het afgelopen weekend kreeg Mario voor de tweede keer in vier jaar een hartaanval. Ik laat hem even zelf aan het woord. Hij beschrijft hoe hij pakken vlees – zeg maar kiloknallers van de WalMart – in stukken verdeelt, verpakt en in zijn vriezer legt:
45 minutes later I’m done. And I mean DONE. I’m sweating like a pig, I can’t catch my breath, my chest is tight as hell. I’ve only been standing and bagging meat. Big fucking deal! But I realize I’m having a minor heart attack. I grab a couple of aspirin and sit down. C. finally notices I’m not looking good. I manage to convince her not to call 911. What for? I can’t afford more medical bills and I’m not about to lose the house to the creditors and if it’s a bad heart attack it could cost me a million or more. Fuck it, I’d rather die. About an hour later the pains are gone and I’m feeling a lot better.