CBP gaat in de ‘aanval’

Europa en transparantie, het blijft een moeilijke zaak. Voor gewone burgers is vaak geen touw vast te knopen aan de ingewikkelde bestuursprocessen, die zich ook nog vaak achter gesloten deuren afspelen. Maar ook voor ons Eurocraten is het vaak lastig. Laatst hoorde ik een Europees ambtenaar toegeven dat als hij een document nodig had, hij meestal maar gewoon Google gebruikte, omdat de verschillende Europese documentenbanken veel te ingewikkeld en onwerkbaar zijn. Maar de laatste tijd heeft een nieuw fenomeen de EU-transparantie tot een vrij bizar nieuw dieptepunt gebracht: geheime wetgeving.

Een voorbeeld van geheime Europese wetgeving is die betreffende de beveiliging van luchthavens (.pdf). Het idee achter het geheim houden van deze wetgeving is dat het anders te gemakkelijk zou zijn voor terroristen om aanslagen voor te bereiden. Maar de consequentie is dat niet alleen terroristen deze wetgeving niet kunnen inzien, maar ook volksvertegenwoordigers niet, zowel die van nationale parlementen als het Europees Parlement. Dat is volstrekt tegengesteld aan de principes van een democratische rechtsstaat. Burgers moeten immers kunnen weten aan welke wetten ze zich moeten houden, en volksvertegenwoordigers moeten deze wetten kunnen beoordelen, controleren en eventueel wijzigen. Met dit soort geheime wetgeving begeeft de Europese Commissie zich op een bijzonder hellend vlak.

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een bijdrage van Joop van Rijswijk dat eerder verscheen in Trouw. Van Rijswijk is CDA-lid en oud-fractiemedewerker van de ARP en het CDA.

Bij de voorverkiezingen in de staten Iowa en New Hampshire gaven veel Amerikaanse kiezers het signaal af dat zij op de gevestigde orde in Washington zijn uitgekeken. Zij willen verandering.

Neem Obama serieus
Daarom behaalde de jonge, onervaren kandidaat Obama veel stemmen. Of hij tot president van de Verenigde Staten wordt gekozen staat nog te bezien. Maar het signaal van de kiezers is onmiskenbaar. Nederland is de Verenigde Staten niet. Toch zouden de politici rond het Binnenhof dit Amerikaanse signaal serieus kunnen nemen.

Het vierde kabinet-Balkenende oogde bij zijn aantreden fris en veelbelovend. Maar na bijna een jaar moet worden vastgesteld dat in kabinet en coalitie sprake is van stagnatie en inertie.

Door de vergrijzing wordt een verhoging van de AOW-leeftijd van 65 naar 67 jaar onvermijdelijk. Het kabinet begint er niet aan. Ter wille van meer rechtvaardige inkomensverhoudingen zou de aftrek van de hypotheekrente vooral ten aanzien van dure huizen moeten worden aangepakt. Het kabinet deinst ervoor terug. Ook het ontslagrecht heeft het niet kunnen regelen.

Integratie
Het centrale probleem voor dit kabinet is de integratie van onze samenleving. Integratie, niet te verwarren met assimilatie. Onder minister Vogelaar zou een voortvarend begin worden gemaakt met het saneren van veertig probleemwijken; ze moeten prachtwijken worden. Maar het project dreigt te verdrinken in bestuurlijke discussies over prioriteiten en financiering.