In de categorie "da's ook geinig" vandaag het nieuwe speeltje van the Economist. Ze merken, weinig verrassend, maar daarom niet minder terecht, op dat de verkiezing van een nieuwe Amerikaanse president ook behoorlijk wat invloed heeft op mensen in andere landen, maar dat die, helaas pindakaas, niet mee mogen stemmen. Daarom hebben ze besloten de wereld ook een stem te geven. Maar omdat het een Amerikaanse verkiezing is, gaat het wel volgens de Amerikaanse regels, dus met kiesmannen en een kiescollege. Het kiescollege voor de hele wereld heeft 9875 kiesmannen die per land verdeeld zijn naar rato van de populatie, maar met een minimum van 3 per land. Alleen de winnaar van het land krijgt de kiesmannen. Voorlopig krijgt Obama in Nederland 87% van de stemmen. Wilt u mee bepalen wie van de kandidaten de 26 kiesmannen van Nederland krijgt? Stemmen kan hierrrrr tot uiterlijk 1 november.
Vannacht is de nacht waarin Palin zichzelf zal revancheren. De verwachtingen zijn immers zo laag dat elke zinnige uitspraak een overwinning zal zijn. Biden daarentegen kan alleen maar verliezen.
Of kan het écht nog slechter en gaat Palin wederom door het stof? Aanschouw het zelf in het GC-café! De deuren zijn nu al open, maar het echte feest start pas om 4 3 uur vannacht.
U komt toch ook?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Vandaag plaatsen wij een bijdrage van Arno Uijlenhoet beoogd kandidaat Europese verkiezingen 2009 en woordvoerder van Newropeans Nederland, een Europese politieke beweging voor meer democratie in Europa.
In de Troonrede pleitte het kabinet voor een groter zelfbewustzijn van ons land. Hoewel deze boodschap in de media vooral in verband werd gebracht met de economisch roerige tijden waarin we leven, raakte zij ook aan het alom aanwezige gevoel dat Nederland niet meer zichzelf is. Dit gevoel heeft zijn oorsprong in de periode van Fortuyn en de ondergang van het Paarse kabinet. Kernelement in dit gevoel is dat de politiek het contact met de burgers is kwijt geraakt. Of zoals Fortuyn het in zijn boek ‘De puinhopen van acht jaar paars’ formuleert: “Met het democratische gehalte van ons samenleven is weinig mis, met dat van ons bestuur en de inrichting van de collectieve sector is het op dat punt evenwel droevig gesteld”. Hij doelt daarbij op het feit dat Nederland een elitedemocratie is waarin de politiek-bestuurlijke elite zichzelf vernieuwt en aanvult door coöptatie en alle posities van enig gewicht in de collectieve sector en het maatschappelijk middenveld zorgvuldig onder elkaar verdeelt.
Wie op dit moment naar Nederland kijkt, stelt vast dat op dit punt weinig tot niets is veranderd. Wat wel is veranderd is het partijpolitieke landschap. Het ongenoegen van de burger in de Haagse polderpolitiek heeft zich vertaald in de opkomst van partijen ter linker en rechter zijde van het politieke spectrum. Met name de PvdA en de VVD staan in de peilingen zwaar onder druk. Je zou zeggen dat er voor deze partijen alle reden is om eens kritisch naar het democratische bouwwerk in Nederland te kijken. Toch doen zij dat niet uit angst om hun machtsbasis, hoe gering die ook nog is, op te geven. Het CDA, de partij die ideologisch gezien nog het meest met het huidige poldermodel is verweven, houdt zich om diezelfde reden stil.
Om de een of andere reden verzamel ik altijd lijsten met links maar komt het er dan nooit van om ze te posten. Omdat het wat stil is verder hier wat uit die collectie.
Afbeeldingen uit de tijd dat drugs nog salonfähig waren: Before Prohibition. Een serie bijzondere portretten, gemaakt door Levi van Veluw. Voor alle rode kameraden en grafisch designers, Propaganda Design & Aesthetics: Soviet Retro Posters. Een bijzondere foto: a Story with no Words. Werken bij Google. Decadent? Een spannend stuk aarde: The Darien Gap.
Politiek: Leugens en drogredenen uit Amerkaanse politiek rapido ontmaskerd op Factcheck.org. Mooi optimisme is niet lelijk, maar wellicht wel wat naief: The Valley of Peace Wetenschap: Oxytocin, een middel dat vertrouwen opwekt… creepy. WTF doen die Russen met dat varken?. Een gedetailleerde grafische weergave van het uitgavenpatroon van een gemiddelde Amerikaanse consument. Architectuur: Ambitieus stukje haven ontwikkeling in New York: Fishworks
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“In een wetsvoorstel dat in handen is van RTL Nieuws verbiedt minister Ter Horst van Binnenlandse Zaken de SP-regeling. Ze vindt dat de onafhankelijkheid van Kamerleden in gevaar komt als ze hun salaris moeten inleveren en door hun partij worden betaald.”
Aldus de website van RTL Nieuws.
Het ging toch knagen: wie zit er achter het mysterieuze Pershore, dat 100.000 euro aan Rita Verdonk doneerde? Roddels genoeg: het zou Jacob Gelt Dekker zijn, of bouwbedrijf Heijmans. Wij gingen op zoek en vonden een nieuwe naam: bankier, oliehandelaar en serieel fraudeverdachte John Deuss.
Het begint met een naam: Pershore. Op 16 januari 2006 ingeschreven onder nummer c170753 in het Cypriotische handelsregister (popup alert). Helaas zijn de Cyprioten niet scheutig met eigendomsinformatie, reden waarom het eiland populair is bij mensen die graag hun geld buiten zicht van de overheid houden. Maar toch: die naam.
Pershore is een toeristisch stadje in Worcester. Daar heb je verder niets aan. De reden om zo’n naam te kiezen is dat hij Engels klinkt, maar dat hij niet in gebruik is als handelsnaam en nergens op lijkt. Bovendien is hij volkomen nietszeggend. Kortom, met zo’n naam verraad je helemaal niks over jezelf – zo weinig zelfs dat je in de verleiding zou kunnen komen om dezelfde naam meerdere keren te gebruiken.
Een tocht langs de handelsregisters van allerlei belastingparadijzen leidt naar Willemstad, Curaçao. Daar staat sinds 9 mei 1994 ingeschreven Pershore NV, een investeringsmaatschappij. Adres: Schottegatweg Oost 44. Enige directeur: Curaçao Corporation Company NV, een trustkantoor dat gevestigd is op hetzelfde adres. Sterker nog, op dat adres wemelt het van de bedrijven, zoals Motjan NV, dat onlangs nog in het nieuws was als verhuurder van het appartement van Eveline Herfkens. Ook zit hier Curaçao International Trust Company NV (Citco), de enige van het stel die een trustvergunning (pdf-alert) heeft.
De Amerikaanse presidentsverkiezingen komen eraan, en zoals jullie weten volgt GeenCommentaar deze intensief. Vooral Arnoud houdt zich hiermee bezig. Om hem wat te ontzien en om de verkiezingen nog beter te volgen hebben wij David Rietveld en Peter Scheffer bereid gevonden de komende tijd mee te bloggen.
David Rietveld mag een bekende naam op internet worden genoemd. Nou ja, in ieder geval dan binnen het Nederlandse taalgebied. En binnen het thema ‘politiek’. En dan eigenlijk vooral aan de linkerkant. Maar genoeg genuanceerd! als politicus komt Rietveld natuurlijk niet onder campagnevoeren uit. Niet dat hij daar een probleem mee heeft. Integendeel: hij voerde een campagne – van Amerikaanse snit – voor het burgemeesterschap van Den Haag terwijl de verkiezing nog niet eens een feit was. En nooit werd overigens. Nu is hij dus een eenvoudig gemeenteraadslid, met een klein beetje tijd over om af en toe een stukje te schrijven over de Amerikaanse verkiezingen.
Peter Scheffer was in 2006 en 2007 landelijk voorzitter van de Jonge Socialisten van de PvdA. In die periode kwamen drie verkiezingscampagnes voorbij. Zijn passie voor de Amerikaanse verkiezingen was al eerder aanwezig: sinds 2003 is hij abbonnee van het Amerikaanse tijdschrift ‘Campaigns and Elections’. Dit tijdschrift staat vol essays van bekende en minder bekende campagneconsultants die werkten aan nationale, regionale en lokale verkiezingen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“I mean, he said he was going to interrupt his campaign to come down and save the negotiations. Most people believe what he did was interrupt the negotiations to come down and save his campaign.”
Aldus John Kerry, die de afgelopen 4 jaar geleerd lijkt te hebben hoe je Republikeinen moet bashen in een interview met Fox News.
Pak de chips, de voetjes op de banken, want GeenCommentaar gooit het café open voor het spoeddebat over de kredietcrisis. Voor al die beursgoeroe’s die sinds gisteren geen cent meer te makken hebben: de toegang is gratis, evenals de virtuele drankjes.
Enne, niet teveel door Balkie heen ouwehoeren, hè!
UPDATE: Nu al weer geschorst tot half 6. MIETJES!
“Dat zullen we blijven doen als de situatie daar aanleiding toe geeft.”
Aldus Minister van Financiën Wouter Bos (PvdA) in reactie op de vraag of hij andere Nederlandse banken zal redden als die door de kredietcrisis in de problemen komen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.