Rechts houdt van daadkracht. Grenzen dicht, harder straffen, minder regels. Maar zodra een serieus probleem vraagt dat de eigen achterban of gevestigde belangen iets moeten inleveren, verandert die daadkracht tegenwoordig opvallend vaak in uitstel.
Neem stikstof. Jarenlang werd geprobeerd ruimte te creëren zonder eerst de uitstoot voldoende terug te brengen. Nadat de rechter daar een einde aan maakte, bleef de politieke reflex bestaan: zoek vooral een manier waarop boeren minder snel hoeven te veranderen. Onder BBB-minister Femke Wiersma kwam er vervolgens een wetsvoorstel om de bestaande stikstofdoelen te vervangen. De Raad van State waarschuwde dat dit voorstel verplichtingen vooruit naar 2035 schuift en onvoldoende waarborgen bevat voor tijdige maatregelen.
Bij klimaat zien we hetzelfde patroon. Het PBL constateerde in september 2026 dat de geraamde emissiedaling richting 2030 inmiddels drie jaar stagneert en noemt politieke impasses expliciet als oorzaak. De kans dat Nederland het wettelijke klimaatdoel voor 2030 haalt, is inmiddels kleiner dan vijf procent.
Ook de hypotheekrenteaftrek illustreert de selectieve voorzichtigheid. De VVD wil er nog altijd niet aan tornen, juist omdat afbouw huiseigenaren direct geld kost. De partij noemt behoud van de aftrek tegenwoordig zelfs onderdeel van de gewenste “rust in de portemonnee”.
Groningen laat zien wat langdurig uitstel kan kosten. De parlementaire enquêtecommissie concludeerde dat de belangen van Groningers structureel zijn genegeerd en dat geld dominant was in de besluitvorming over de gaswinning. Decennialang was stoppen te duur, te lastig of te ingrijpend. Uiteindelijk werd de schade alleen groter.
Intussen heeft rechts een politiek veel aantrekkelijker onderwerp gevonden voor de onvrede over vastgelopen publieke problemen: migratie.
De PVV legt de koppeling zeer expliciet. Wilders schrijft dat Nederlanders geen woning kunnen vinden terwijl asielzoekers volgens hem wél een woning krijgen. Ook de VVD zet sterk in op het afschaffen van voorrang voor statushouders. Migratie verhoogt uiteraard de woningvraag, alleen verklaart zij geen decennia van tekortschietende woningbouw, fiscaal beleid rond koopwoningen en een vastgelopen sociale huursector, in een tijd waar de VVD bijna constant aan de macht is geweest. Ter verhouding: volgens het CBS ging in 2021 zes procent van de vrijgekomen corporatiewoningen naar huishoudens met statushouders.
Zo ontstaat een handig politiek patroon. Hervormingen die gevestigde belangen pijn doen worden vertraagd, afgezwakt of teruggedraaid. De problemen blijven bestaan en worden duurder. Vervolgens verschuift het politieke debat naar de mensen die er het makkelijkst verantwoordelijk voor kunnen worden gehouden: asielzoekers, statushouders en andere migranten.
Wie jarenlang de verbouwing tegenhoudt, kan daarna natuurlijk altijd klagen over de nieuwe bewoners.
Reacties (10)
[volgens het CBS ging in 2021 zes procent van de vrijgekomen corporatiewoningen naar huishoudens met statushouders]
Volgens dr. Jan van de Beek wordt ca. 37% van de beschikbare starterswoningen toegewezen aan statushouders.
Nogal een verschil !
Die berekening van het CBS houdt geen rekening met zogenaamde doorstromers.
Huurders die van de ene naar de andere sociale huurwoning verhuizen.
Als problemen niet benoemd mogen worden, zullen ze ook niet opgelost kunnen worden !
De problemen worden in dit stuk uitstekend benoemd:
Als problemen niet in hun volledigheid benoemd worden, maar er alleen maar gemakzuchtig naar zondebokken wordt gewezen, wordt er niks opgelost. En dat is precies wat we nu al jarenlang zien.
En nog wat cijfers van Vluchtelingenwerk:
Dat is een stuk minder dan wat Van de Beek beweert. Hij schijnt de boel te belazeren, omdat hij wel alle woningen die worden toegewezen aan statushouders meetelt, ook als die vanuit een andere woning doorstromen. En andere doorstromers juist niet.
En dit is ook wel relevant.
En wat is dan het probleem met ‘het fiscaal beleid rond koopwoningen’ ?
Oh God, leeft die ook nog?
Jan van de Beek is een prutser. Zijn PhD is niet op het gebied waar hij nu in opereert. Zie:
https://sargasso.nl/migratiecijfers-de-black-box-van-jan-van-de-beek/
https://sargasso.nl/het-onvoorspelbare-nederland-van-jan-van-de-beek/
Dan ontstaat de vraag wie vertrouw je meer in deze ‘vluchtelingenwerk’ of ‘Jan van de Beek’.
Wat mij betreft vertrouw ik de cijfers van ‘Jan van de Beek’ meer.
Maar hoe dan ook het percentage 6% van Joost is een stevige onderschatting van de druk, die statushouders uitoefenen op de sociale huursector !
Van de Beek beweert:
“Elke statushouder die een woning krijgt toegewezen zorgt toch voor een woning die wordt onttrokken aan de woningmarkt?
Dus hij beweert dat een statushouder die verhuist (en dus een woning achterlaat), een woning onttrekt.
Ik neem aan dat hij pas vindt dat dit niet gebeurt als een statushouder uit een woning vertrekt en onder een brug gaat slapen.
Je kan natuurlijk ook beweren dat elke statushouder die ergens woont, een woning onttrekt aan de woningmarkt.
https://nos.nl/collectie/14002/artikel/2587767-hoeveel-sociale-huurwoningen-gaan-er-nu-echt-naar-statushouders
Dus ik zou zijn beweringen met een korrel zout nemen.
Precies dit soort onzin maakt Van de Beek zo godsvermoeiend. De bullshit assymetry principle is echt een ding bij die vent.
Dit is trouwens niet alleen onzin, maar ook fucking racistsich
Wikipedia: Volgens NRC bevindt Van de Beek zich aan de periferie van de wetenschap, wijkt zijn gedachtegoed sterk af van de meeste gevestigde migratie-experts en maakt hij op eigen houtje rekensommen die niet zijn onderworpen aan wetenschappelijke peerreview. Omdat zijn rapport ‘Grenzeloze Verzorgingsstaat’ en zijn rapport voor het Vlaams Belang nooit een peerreview hebben ondergaan door onafhankelijke wetenschappers, is volgens NRC het wetenschappelijke gehalte van deze rapporten omstreden.[1]
Hoogleraar migratiegeschiedenis Leo Lucassen stelde dat de pessimistische conclusies in Van de Beeks rapport ‘Grenzeloze Verzorgingsstaat’ “vooral bedoeld lijken te zijn ter legitimatie van de xenofobe opvattingen van Thierry Baudet en de zijnen”.[5] Van de Beek en zijn medeonderzoekers kregen wel bijval van emeritus-hoogleraar Jaap van Duijn die in een column het volgende schreef: “De wetenschappers rekenen ook nog weer eens af met de nog steeds gehoorde opvatting dat immigratie nodig is om de vergrijzing tegen te gaan.”[9] Na een factcheck geeft Pointer aan dat een aantal claims van Van de Beek in ‘Grenzeloze Verzorgingsstaat’ onverifieerbaar zijn, omdat men de toegang mist tot de juiste CBS-cijfers.[10] Emeritus hoogleraar openbare financiën Harrie Verbon bekritiseert het rapport ‘Grenzeloze Verzorgingsstaat’ in het wetenschappelijk tijdschrift ‘TPEdigitaal’. Volgens Verbon is de gebruikte methode voor het onderzoek “gebaseerd op aannames die niet te verifiëren zijn”. Die methode kan volgens hem leiden “tot een overschatting van de kosten”. Ook hekelt hij “de niet erg transparante onderbouwing van de berekende hoge migratiekosten”.[10] Verbon stelt dat het rapport uitgaat van de incorrecte impliciete aanname “dat er geen enkele ontwikkeling in de aanpassing van migranten aan de Nederlandse situatie kan zijn.” Hij bekritiseert specifiek de aanname dat onderwijsachterstanden – en daarmee ook achterstanden in arbeidsmarktprestaties – door niet-westerse immigranten nauwelijks kunnen worden ingelopen. Dit wordt ook tegengesproken door gegevens uit het CBS-jaarrapport Integratie 2020, waaruit blijkt dat “de arbeidsparticipatie voor de niet-westerse migranten van de eerste generatie 58,6% was in 2020, terwijl dat voor de niet-westerse migranten van de tweede generatie gelijk was aan 67,2%. Voor dezelfde migrantengroep was het beroep op bijstand in 2020 16,6% voor de eerste generatie en 4,3% voor de tweede generatie.”[11]
Ik vertrouw op elk willekeurig moment vluchtelingenwerk meer dan Jan van de Beek, die al tijden blijk geeft niet al te snugger te zijn