De zaak voortvarend aangepakt
“Voor privédoeleinden bellende, surfende en mailende werknemers kosten bedrijven veel geld. Gemiddeld steken werknemers 4,4 uur per week in het afhandelen van zaken die niets met het werk te maken hebben als zij op kantoor zijn. Daar staat tegenover dat de werknemers thuis 2,3 uur per week bezig zijn met werk. Per saldo betaalt de baas dus 2,1 uur per week, waarin mensen andere dingen doen dan werken.” Dat las ik op Nu.nl.
Schokkend. Ik kan niet anders zeggen. Maar het verrast me niks. Ik ben blij dat Sargasso mij als erkende werkgever de kans heeft gegeven daar mijn hart eens over te luchten. Dat die mensen die zich werknemers noemen het gore lef hebben een half uurtje per dag te verprutsen met de nietszeggende beslommeringen in hun leven, zoals het regelen van de kinderopvang of het bellen met de geliefde over het uur van thuiskomst. Of nog erger: even kletsen met een collega over niet-werk gerelateerde zaken, want die tijd telt dubbel!
Ons BNP zou zomaar 5% hoger kunnen zijn als wij aartsluie Nederlanders er niet zo’n zooitje van maakten. Weliswaar loopt de gemiddelde dertiger en veertiger altijd gestresst en half overspannen rond, maar de claim dat het zo druk is op het werk is maar relatief: als ze in plaats van vier keer naar de WC slechts opsparen voor twee keer zouden ze hun lijstjes veel beter afkrijgen. Zo simpel is het mensen.

Door de onfortuynlijke dood van Louis Sévèke werd ik weer eens uitgebreid met het fenomeen geconfronteerd: kraken. Meestal verloopt die kennismaking hier in Nijmegen voor mij op prettige wijze: krakers zijn meestal aardige mensen, organiseren interessante evenementen – en feesten! – en soms zorgen ze bij een uitzetting voor het nodige
Over tientallen jaren zullen ze erover praten, als ware het een vreemd sociologisch experiment: de anonimiteit op internet. Bij weblogs, in online kranten, in forums en chatboxen kun je woorden laten vloeien zonder dat iemand weet wie je bent. Een beetje techneut blijft zelfs de opsporingsinstanties mijlenver voor. Iedere psycholoog kan je uitleggen wat het gevolg is: alle reacties worden uitvergroot omdat je nu eenmaal het gezicht van de ander niet ziet en je de blikken van de anderen niet op je gericht voelt. Hoewel ik al jaren probeer te strijden voor de vrijheid van meningsuiting (onder andere via de
De beter ingelichte burger wist dit al langer: “de Nederlandse overheid overdrijft haar bijdrage aan de EU schromelijk”. Het is een oud verhaal maar werd vandaag nogmaals bevestigd door de