Er is te veel respect voor geloof
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag voor Sander van Walsum, correspondent voor de Volkskrant in Duitsland.
Zo?n dertig jaar geleden wisten cabaretiers en cineasten ? per definitie vlijmscherp en vreselijk links ? wel raad met gelovigen. Pastoors werden opgevoerd als corpulente figuren die niet van jeugdige parochianen konden afblijven. Gereformeerde predikanten maakten gemene zaak met de wrekende God, maar namen het met de eigen moraal niet zo nauw.

Volgens de modieuze opvatting van die dagen handelden jeugdige kerkgangers onder dwang, of miskenden ze de tekenen des tijds. Wie als 16-jarige de Heer liefhad, werd door zijn ruimdenkende leeftijdsgenoten ter verantwoording geroepen. Soms oogstte de gelovige nog wel enig respect voor de eerlijkheid waarmee hij zijn afwijkende opvattingen opbiechtte. Maar dat respect strekte zich niet uit tot het geloof zelf. De keuze voor allerlei exotische varianten van het communisme was makkelijker te verklaren dan de keuze voor welke God dan ook.
Die houding veranderde toen de migranten in ons midden als gelovigen werden geïdentificeerd. We waren ? wijs geworden door het verleden ? tot het inzicht gekomen dat onze cultuur niet superieur was aan andere. Dus we haalden het niet in ons hoofd om net zo schamper over moslims te doen als over onze protestanten en katholieken.






Vandaag plaatsen wij een bijdrage van Arno Uijlenhoet: zelfstandig bestuurskundig adviseur en bestuurslid van 

De volgende gastbijdrage is van publicist