Ik ben niet per se een voorstander van algoritmes, maar op YouTube werkt het voor mij wel lekker. Omdat ik bepaalde content vermijd als pest, krijg ik dat sowieso nooit voorgeschoteld. Wel allerlei comedy(series), voornamelijk Britse, de beste comedy die er is. En van alles over Queen, mijn favoriete band allertijden.
Gister leerde ik iets nieuws over een heel oud nummer. Van A Night at the Opera, een nogal apart nummer gezien het normale oeuvre van de band. Geschreven en gezongen door Brian May, die normaal alleen achtergrond zang doet. Hij heeft ook niet de uhm, mooiste stem, nou ja, voor de achtergrond wel heel geschikt maar solo… Niettemin kan ik het nummer van A tot Z meezingen, zoals vrijwel elk nummer van de plaat (We’re All Gods People sla ik meestal over, dat vind ik zo’n raar lied).
Anyway, dit gaat over ’39, waarvan ik altijd dacht dat het over zeevaarders ging. Maar ondanks dat ik de tekst dus ken, heb ik er nooit écht goed naar geluisterd. Want het gaat over ruimtevaarders! Science fiction ook nog, mijn favoriete film/serie genre… Nah, Karin, hoe kon je dat nou missen?! Zo zie je maar hoe je vaak gedachteloos naar muziek luistert.
Het gaat dus over ruimtevaarders die een jaar in de ruimte zijn geweest. Als ze terugkomen zijn er hier vele jaren verstreken. Kun je je voorstellen? Kom je thuis na zo’n heftige reis, is niets meer zoals het was. Je geliefden zijn dood of oud geworden…vreselijk. Neil deGrasse Tyson, bekend van tv-series zoals The Unexplained Universe, en allerlei cameo’s in series als The Big Bang Theory, Family Guy en vele, vele anderen, weet het heel duidelijk uit te leggen (Brian May heeft overigens zelf ook een doctoraat in astrofysica, en dat wist ik dus wel).
Het heeft met wat “tijdruimte” genoemd wordt te maken, en gaat terug tot Einsteins relativiteitstheorie. Enfin, Neil kan dat veel beter uitleggen dan ik.
Ee