Met schaamte zie ik wel eens stukjes van mezelf op internet voorbijkomen, geschreven in een vlaag van boosheid. Stukjes die niet al te vleiend zijn over mensen die ik nu, jaren later, in mijn werk als journalist weer tegenkom. Soms als ik een interviewafspraak maak, hoop ik dat de persoon in kwestie mij niet googled. Sommige informatie zou je van het web willen wissen. Dat kan niet. Eens geschreven blijft geschreven. Wat je weggeeft aan het hongerige web, krijg je nooit meer terug. Vorige week stond er een fraai verhaal in het New York Times Magazine over dit onderwerp. 'Privacyprofessor' Jeffrey Rosen analyseerde daarin hoe een wereld met een olifantgeheugen eruit ziet. Die wereld is niet fraai. Jeugdzondes die je maar blijven achtervolgen. Reputaties die maar niet opgepoetst kunnen worden. Online informatie die steeds meer jouw online status bepaalt, terwijl je zelf steeds minder grip hebt op welke informatie op het web verschijnt.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Zo in de komkommertijd probeert het demissionaire kabinet Balkenende nog even een verregaande censuurmaatregel te introduceren. Op dit moment is het nog zo dat een website of internetdienst, als daar volgens het OM strafbare dingen op staan, alleen maar door een dwangbevel van de rechter-commissaris van het internet kan worden verwijderd of geblokkeerd.
Als het aan Ernst Hirsch Ballin ligt gaat dat veranderen. Als hij en zijn ministerie hun zin krijgen zal het OM het recht krijgen om sites te laten verwijderen of blokkeren als zij een “strafbaar feit” constateert, zonder tussenkomst van de rechter. De term “strafbaar feit” is breed interpreteerbaar. Het kan uiteraard om kinderporno gaan, maar ook om een site die youtube-filmpjes embed die volgens BUMA auteursrechtelijk beschermd zijn. Of cartoons, natuurlijk.
Deze regel vraagt er om misbruikt te worden. Want pas achteraf wordt door de rechter getoetst of de verwijdering of blokkering terecht was. Maar dan is het leed vaak al geleden. De burger of bedrijf die onterecht werd aangepakt krijgt dan bijvoorbeeld wel gelijk, maar zijn in de tussentijd wel geïntimideerd waardoor ze toch stoppen met de activiteit. Daarnaast is het heel goed mogelijk dat informatie in opdracht van het OM permanent gewist is. Zo krijgt het OM buiten de rechtsgang om toch nog haar zin. En hoe lang gaat het duren voordat iemand achteraf gelijk krijgt? Is dat een procedure van uren, of van dagen, weken, maanden? Hoogstwaarschijnlijk dat laatste, en in de tussentijd blijft de site onbereikbaar. Dat zou de doodsteek kunnen zijn voor een blog of bedrijfssite.
T-Mobile wil dat Google mee gaat betalen voor het dataverkeer dat ze veroorzaken met hun dataintensieve diensten, zoals YouTube. De organisatie Bits of Freedom en Consumentenbond zijn tegen, wegens de schending van “het open karakter van het internet.” Op zich is dat een goed punt, maar er zijn ook goede argumenten de andere kant op en die blijven toch vaak wat onderbelicht.
Ten eerste is het al zo dat er nu al geen sprake is van een volstrekt open internet. Het artikel op Tweakers geeft al het voorbeeld van Vodafone, dat ?5,- per maand extra vraagt voor het gebruik van VOIP-diensten. Logisch, want dat zijn gespreksminuten die Vodafone misloopt. Het is ook zo dat bij goedkope internetabonnementen al vaak geen toegang tot nieuwsgroepen zit en dat het expliciet verboden is om een FTP-server te draaien. Wie dat wel wil is aangewezen op een duurdere provider als bv XS4All.
Uiteindelijk moeten er hier wel goede afspraken over worden gemaakt, anders wordt het een rommeltje. In principe zijn er drie mogelijke modellen:
1. Netwerkneutraliteit.
Dit betekent dat alle data vrij toegang heeft tot het hele internet. Dit is waar Bits of Freedom en de Consumentenbond voor pleiten en ook iets dat veel linkse partijen in hun verkiezingsprogramma hadden staan. Dit heeft als voordeel dat het een eenvoudig en overzichtelijk systeem is. Het nadeel is dat je als consument niet kan kiezen: ook oma die alleen af en toe een mailtje wil sturen en een puzzel wil doen zit vast aan het hele internet. Als het echt volledig wordt ingevoerd – dus met iedereen verplicht ook alle nieuwsgroepen en volledige FTP- en Telnet-toegang, zou dat een fikse prijsverhoging kunnen betekenen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Nu The Pirate Bay verboten is maar dat verbod vooralsnog op geen enkele wijze inhoud krijgt via de Nederlandse rechter moet de copyright industrie en hun lobbbyorganisaties een lastige keuze maken; gaan we onze klanten voor de rechter slepen of niet? Voor het voortbestaan van de lobbyclubs is dit een cruciale vraag.
Aangezien de kosten van het bevechten van downloaden veel hoger zijn dan de opbrengsten moeten grote entertainment bedrijven voortdurend overtuigd worden dat al die kosten indirect, of in ieder geval op langere termijn iets opleveren. Niemand heeft zin om een niet-effectieve lobbyclub te financieren, ook al zeggen die clubs zelf dagelijks meerdere sites uit de lucht te halen.
Het verharden van de strijd is waarschijnlijk wel goed voor aanbieders van innovatieve diensten zoals proxy’s die je internetverkeer via andere landen laten lopen. Daarnaast zijn er nog veel complexere en slimmere dingen die geoefende internetgebruikers kunnen doen om detectie te ontlopen. Net als het downloaden zelf zullen deze de komende jaren goedkoper en gebruikersvriendelijker worden zodat uiteindelijk iedereen die het wil er gebruik van maakt.
Verder zal iedere poging tot aanscherpen van online toezicht het offline delen van bits aantrekkelijker maken. Met terabyte harddisks en 32-gigabyte MicroSD-kaarten is de bandbreedte van je binnenzak waarschijnlijk hoger dan de kabel of DSL verbinding. Technisch is er dus niet veel te doen aan het feit dat mensen bits delen en eventuele morele bezwaren verdampen door het gedrag van de industrie zelf sneller dan de Groenlandse ijskap.
Hier op GC linken we graag naar onze bronnen. Daarbij pakken we een stukje relevante tekst, en linken die naar de pagina op de website waar we onze tekst op baseren. Dus niet naar de voorpagina van de site. Dit heet deeplinken, en het is wat het internet groot heeft gemaakt.
In de Belgische krantenbranche denken de kranten echter anders over deeplinken. Daar is op dit moment een campagne bezig waarin de Belgische stichting Reprocopy het publiek voorlicht wat wel en niet mag. En wat wel en niet toegestaan is is op z’n zachts gezegd nogal vreemd. Voor ons is dit van belang omdat wij ook linken naar Belgische kranten. Een paar opmerkelijke eisen uit de campagne:
Enkel de titel en een beperkt aantal karakters (max. 150) mogen worden gereproduceerd (geen foto?s!).
Dat van de foto’s snap ik, hoewel ook deze volgens het Nederlandse citaatrecht gebruikt mogen worden (indien ze noodzakelijk zijn voor het artikel en niet gearchiveerd worden). Maar de limiet van 150 karakters is in tegenspraak met het Nederlandse en Belgische citaatrecht, waarin zo’n arbitrair aantal karakters nergens genoemd wordt.
Vóór het linken moet duidelijk zijn naar welke website er wordt gelinkt, m.a.w. correcte bronvermelding, nl. de naam van een krant of website, de volledige titel van het artikel en de datum van het artikel.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Julian Assange is betrokken bij Wikileaks, een site die informatie die beschikbaar is gemaakt door klokkenluiders openbaar maakt. Hij is al tijden erg kritisch op de media. Logisch, want Wikileaks bestaat bij de gratie van het falen van de main stream media. Volgens hem zijn de media gemakzuchtig en lui.
Hij pleit voor een wetenschappelijker journalistiek. In de wetenschap kan je geen paper publiceren zonder een uitgebreide en door iedereen te verifiëren bronnenlijst. Waarom niet dezelfde eisen stellen aan journalistieke publicaties?
Het klassieke – en valide – argument is altijd geweest dat er geen ruimte was en is in de krant. Je kan moeilijk onder elk krantenartikel een lijstje met bronnen, en indien nodig de complete tekst van de bron toevoegen. Maar sinds het internet mainstream is geworden, nu toch alweer een jaartje of tien, gaat dat argument niet meer op: dataverkeer en opslagruimte kosten zo goed als niets meer en zijn in grote hoeveelheden voorhanden.
Op dat vlak houdt niets de vooruitgang tegen, maar de journalistieke mores is nog niet aangepast aan dit nieuwe tijdperk. En of dat gaat gebeuren is nog maar de vraag. De oplages lopen terug en vooral de kranten zijn nog druk zoekende nieuwe inkomstenbronnen aan te boren, want de opbrengsten van het internet compenseren dit niet. Het laatste waar de kranten op zitten te wachten is dat het het schrijven van een stuk lastiger gaat worden en langer gaat duren.
[qvdd]
“Internet moet een open forum blijven waarop de vrijheid van meningsuiting wordt beschermd. Landen, organisaties en bedrijven moeten zich gezamenlijk inzetten om de vrije stroom van informatie te waarborgen.”
Dat stelde demissionair minister Maxime Verhagen (minister van buitenlandse zaken, CDA) donderdag in Parijs in een toespraak aan het begin van een conferentie over internetvrijheid.
Elders riepen CDA Europarlementariërs de Europese Raad en de Commissie op ‘de toepassingssfeer van Richtlijn 2006/24/EG uit te breiden tot zoekmachines’. En die Richtlijn gaat over de bewaarplicht, op grond waarvan jouw provider een jaar lang moet opslaan met wie je belt, waar je mobiele telefoon is en wanneer je inlogt op internet.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Van luisteren naar Shirky word ik altijd heel optimistisch. Dankzij de moderne techniek hebben mensen veel vrije tijd. Tot einde van de vorige eeuw stelde de techniek ons alleen maar in staat om dit cognitieve surplus voor consumptieve doelen gebruiken – TV kijken, en andere passief vermaak. Maar de techniek is nu verder ontwikkeld, wij kunnen op internet met minimale middelen zelf een bijdrage leveren. Of het nu een leuke foto is op Flickr of een arbeidsintensieve bijdrage aan een groot open source project. Ik zelf ben gestopt met (passief) TV kijken en ben gaan bloggen. Zonder daar ook maar een cent voor betaald te krijgen zit ik soms uren te ploeteren op een stukje. Waarom doen mensen dat? Clay Shirky heeft een verklaring.
(via Andrew Sullivan)
Waarschuwing: dit is een zuur stukje.
Mijn jongere broers hadden een Super Nintendo met Street Fighter II. Zo een karatespel waarbij je met jouw poppetje het andere poppetje in elkaar moet beuken. Door toetsen in de juist volgorde in te drukken kon je speciale, extra harde slagen en trappen maken. In het bijbehorende boekje stond allemaal keurig in het Nederlands uitgelegd hoe dat moest. Eén van die speciale beweging was ‘de wervelwindschop’. Ik vond dat een mooie term, zo met die alliteratie, maar mijn broertjes ergerden zich er helemaal dood aan. Die hielden stug vast aan ‘hurricane kick’.
Die scheiding der geesten zette zich door. Zelf speel ik nooit meer computerspellen, maar mijn broers zijn aangeland bij de Playstation 3. Waarop ze geen spellen spelen, maar ‘gamen’.
Wat me in het gedeelte van dit blog met een zeer lage pH brengt: ik vind die samenstellingen met ‘game’ minstens net zo lelijk als mijn broertjes destijds die ‘wervelwindschop’. Wat is er in hemelsnaam mis met ‘spel’ of ‘computerspel’? Ik kan het je zo vertellen: niets. Deze termen voldeden ook tot ver in de jaren negentig.
Het was rond deze tijd dat computerspellen vervelend begonnen te worden. De industrie werd volwassen. Er ging meer tijd en geld in de ontwikkeling van spellen zitten en dat leidde tot conservatisme. Computerspellen begonnen steeds meer op slechte Michael Baystijl Hollywood blockbusters te lijken: veel ontploffingen, weinig leuke ideeën en langdradig. Daar hoort ook van die lelijke taal bij met veel overbodige Engelse termen om het gebrek aan ideeën achter te verbergen en zo begonnen ‘game’, ‘gamer’ en nog veel lelijkere samenstellingen als ‘gamesmedia‘ aan hun opmars.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
In de strijd tegen kinderporno op fronten waar niet eens gevochten wordt heeft het Europese parlement in haar onmetelijke wijsheid verzocht dat ook al uw zoekopdrachten opgeslagen gaan worden. Uiteraard helpt dat niets, want er is geen pedofiel die ‘ik zoek kinderporno’ intikt op Google, maar goed. Doen alsof je iets doet is heel politiek 2.0. Deze nieuwe slag voor de vrijheid is mede mogelijk gemaakt door onze christelijke eurodigibeten, sorry, parlementariërs Wim van de Camp (CDA), Lambert van Nistelrooij (CDA), Corien Wortmann-Kool (CDA), Peter van Dalen (CU) en Bastiaan Belder (SGP).
Gelukkig kan je er zelf relatief eenvoudig voor zorgen dat deze ongehoorde inbreuk op uw privacy ongedaan wordt gemaakt. Zoek vanaf nu niet meer op http://www.google.com, maar op httpS://www.google.com. Uw zoekopdracht wordt zo netjes versleuteld verstuurd en dat maakt het de overheid en Europa (m/v) een stuk lastiger uw doen en laten op deze zoekmachine te volgen.
U kan ook een andere route nemen. In plaats van informatie versleuteld te versturen kan je Europa ook helpen haar database met zoekopdrachten te vullen. Met onzin wel te verstaan. De Firefox-plugin ‘TrackmeNot‘ maakt meerdere keren per minuut een verbinding met Google en voert daar een willekeurige zoekterm in, welke flinke extra ruis veroorzaakt bij de mensen die met u willen meekijken.