[i]Elke dag wordt er gepeild, redacties van praatprogramma's draaien overuren en er zijn meer kieshulpen dan politieke partijen. Het aantal behandelde onderwerpen is echter beperkt (lees: het H-woord en coalitievorming). GeenCommentaar duikt een stuk dieper in de materie en zet voor een aantal verschillende onderwerpen de verkiezingsprogramma's naast elkaar. Nu: cultuur en media[/i]. De campagne zou gaan over integratie, maar hij gaat over de economische crisis. Bij het eerste onderwerp wordt er nog wel eens lippendienst bewezen aan de cultuur en dan specifiek de Nederlandse, maar bij het tweede is cultuur hoogstens een extra bezuinigingspost. In de campagne speelt het cultuurbeleid daarom tot nu toe geen enkele rol. Dat is ook te zien in de paragrafen over cultuur van de verkiezings- programma's: die zijn in de meeste gevallen kort tot zeer kort. De televisie- en zang-haters van de SGP hebben zelfs geen cultuurparagraaf, alleen een stukje over media. De Partij voor de Dieren en Trots op Nederland hebben ook niet bepaald veel aandacht besteed aan dit onderdeel van het programma en komen elk met drie korte punten. Financieel is er niet veel interessants te melden, omdat de bedragen die de rijksoverheid in cultuur stopt zo laag zijn dat ze vallen onder de post 'overig'. Dit is alles wat het CPB te melden heeft: "Zeven partijen bezuinigen op de publieke omroep. Alleen PvdA en SP doen dat niet. De SP en GroenLinks trekken per saldo extra geld uit voor cultuur, D66 houdt de cultuuruitgaven constant, terwijl de overige partijen allemaal bezuinigen op cultuurbeleid en/of subsidies."
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Gisteren werd in het Muziekgebouw aan het IJ te Amsterdam de conferentie ‘The Web and Beyond‘ gehouden. Gedurende één dag kwamen web- en interactiedesigners uit heel Nederland bijeen om te luisteren naar vele nationale en internationale sprekers en hun ideeën over de (verre) toekomst van het Web.
Onder de sprekers was design consultant Stephen P. Anderson die in een goed samengesteld praatje uiteenzette hoe bekende psychologische effecten ingezet kunnen worden voor het ontwerpen van effectieve (web)applicaties. Anderson verzamelde zijn als designer opgedane kennis op een set speelkaarten: Mental Notes. Op deze brainstorm-kaarten staan simpele psychologische effecten die gebruikt zouden kunnen worden voor het ontwerpen van succesvolle producten, services of websites. Anderson pikte er in zijn praatje één in het bijzonder uit: die van de feedback-loop.
De koptekst van dit kaartje luidt: “We are engaged by situations in which we see our actions modify subsequent results“: als we direct de resultaten van onze acties zien, zijn we meer betrokken bij de taak. Bij auto-rijd-gedrag zien we twee voorbeelden: Als er naast een ‘max 50′ bord ook een electronisch bord staat dat je huidige snelheid aangeeft, rijden mensen veel vaker tegen die 50 km/u aan. En in auto’s die uitgerust zijn met een ‘eco-meter’ die aangeeft hoeveel benzine je slurpt zie je dat automobilisten er een spelletje van maken om zo zuinig mogelijk te rijden.
Al is de geschiedenis nog zo jong, een boek erover schrijven kan altijd. Gisteren was de presentatie van het boek “Bloghelden” van Frank Meeuwsen. U kent hem misschien nog van Punky.com. Hij schreef een boek over de eerste 10 jaar van het bloggen in Nederland (1995-2005). En wonder boven wonder hebben wij daar ook een plaatsje in gekregen. Hoewel we er niet helemaal in het begin bij waren maar pas vanaf 2001.
Afijn, daar kunt u van alles over lezen in het boek, dat moet ik ook nog doen namelijk. Maar het is misschien leuker om wat te vertellen over de aanwezigen bij die boekpresentatie. Wat namelijk opviel was dat de meeste incrowd mensen aldaar steeds minder bloggen. Maar twitteren des te meer. Het lijkt een soort vlucht voorwaarts gedrag te zijn. Altijd de nieuwe dingen doen die tot dat massaal wordt. En dan weer overstappen en er een boek over schrijven.
En al die oud-bloggers hebben ook allemaal kinderen gekregen trouwens. En op de een of andere manier zijn die bloggers toch minder goed in staat om over hun kinderen te bloggen dan over hun kat.
Afijn, voor de mensen die de blogosfeer in Nederland al een tijdje volgen, zoek de bekende gezichten op de plaatjes maar op. En koop vooral dat boek. Niet omdat wij er in staan, maar omdat we bij iedere verkoop ongeveer een kwart biertje aan eurocentjes krijgen en die dan op de volgende meeting heerlijk gaan opzuipen.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het digitale tijdperk waarin iedereen een cameramobieltje heeft rukt op. Beelden van misdaden zijn in toenemende mate voorhanden. Naming and shaming neemt dan ook een hoge vlucht op internet. Een filmpje is zo op Youtube gezet, en sites als GeenStijl – inmiddels de online variant van Opsporing verzocht – besteden er maar wat graag aandacht aan, bij voorkeur als de verdachte een kleurtje heeft.
Op zich lijkt daar niets mis mee, en in veel gevallen geeft de politie zelf de aanzet door beeldmateriaal te publiceren. Maar meestal doet ze dat alleen als het onderzoek vast zit en daar goede redenen voor zijn.
Allereerst worden getuigen beïnvloed door zulke beelden. Ze verwarren zulke beelden met hetgeen ze echt zelf hebben waargenomen. Dat kan een probleem worden bij de vervolging omdat de getuigen zo onbetrouwbaarder worden. Ook is op zulke beelden vaak het slachtoffer van de misdaad te zien, en dat is een inbreuk op de privacy.
Publicatie op het internet kan nog een onbedoeld bij-effect hebben: rechters straffen misschien minder streng in zulke gevallen. Het publiceren van de foto van de verdachte is immers al een straf op zich, wat kan meewegen in het vonnis.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.