[i]Elke dag wordt er gepeild, redacties van praatprogramma's draaien overuren en er zijn meer kieshulpen dan politieke partijen. Het aantal behandelde onderwerpen is echter beperkt (lees: het H-woord en coalitievorming). GeenCommentaar duikt een stuk dieper in de materie en zet voor een aantal verschillende onderwerpen de verkiezingsprogramma's naast elkaar. Nu: cultuur en media[/i]. De campagne zou gaan over integratie, maar hij gaat over de economische crisis. Bij het eerste onderwerp wordt er nog wel eens lippendienst bewezen aan de cultuur en dan specifiek de Nederlandse, maar bij het tweede is cultuur hoogstens een extra bezuinigingspost. In de campagne speelt het cultuurbeleid daarom tot nu toe geen enkele rol. Dat is ook te zien in de paragrafen over cultuur van de verkiezings- programma's: die zijn in de meeste gevallen kort tot zeer kort. De televisie- en zang-haters van de SGP hebben zelfs geen cultuurparagraaf, alleen een stukje over media. De Partij voor de Dieren en Trots op Nederland hebben ook niet bepaald veel aandacht besteed aan dit onderdeel van het programma en komen elk met drie korte punten. Financieel is er niet veel interessants te melden, omdat de bedragen die de rijksoverheid in cultuur stopt zo laag zijn dat ze vallen onder de post 'overig'. Dit is alles wat het CPB te melden heeft: "Zeven partijen bezuinigen op de publieke omroep. Alleen PvdA en SP doen dat niet. De SP en GroenLinks trekken per saldo extra geld uit voor cultuur, D66 houdt de cultuuruitgaven constant, terwijl de overige partijen allemaal bezuinigen op cultuurbeleid en/of subsidies."
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.
Gisteren werd in het Muziekgebouw aan het IJ te Amsterdam de conferentie ‘The Web and Beyond‘ gehouden. Gedurende één dag kwamen web- en interactiedesigners uit heel Nederland bijeen om te luisteren naar vele nationale en internationale sprekers en hun ideeën over de (verre) toekomst van het Web.
Onder de sprekers was design consultant Stephen P. Anderson die in een goed samengesteld praatje uiteenzette hoe bekende psychologische effecten ingezet kunnen worden voor het ontwerpen van effectieve (web)applicaties. Anderson verzamelde zijn als designer opgedane kennis op een set speelkaarten: Mental Notes. Op deze brainstorm-kaarten staan simpele psychologische effecten die gebruikt zouden kunnen worden voor het ontwerpen van succesvolle producten, services of websites. Anderson pikte er in zijn praatje één in het bijzonder uit: die van de feedback-loop.
De koptekst van dit kaartje luidt: “We are engaged by situations in which we see our actions modify subsequent results“: als we direct de resultaten van onze acties zien, zijn we meer betrokken bij de taak. Bij auto-rijd-gedrag zien we twee voorbeelden: Als er naast een ‘max 50′ bord ook een electronisch bord staat dat je huidige snelheid aangeeft, rijden mensen veel vaker tegen die 50 km/u aan. En in auto’s die uitgerust zijn met een ‘eco-meter’ die aangeeft hoeveel benzine je slurpt zie je dat automobilisten er een spelletje van maken om zo zuinig mogelijk te rijden.
Al is de geschiedenis nog zo jong, een boek erover schrijven kan altijd. Gisteren was de presentatie van het boek “Bloghelden” van Frank Meeuwsen. U kent hem misschien nog van Punky.com. Hij schreef een boek over de eerste 10 jaar van het bloggen in Nederland (1995-2005). En wonder boven wonder hebben wij daar ook een plaatsje in gekregen. Hoewel we er niet helemaal in het begin bij waren maar pas vanaf 2001.
Afijn, daar kunt u van alles over lezen in het boek, dat moet ik ook nog doen namelijk. Maar het is misschien leuker om wat te vertellen over de aanwezigen bij die boekpresentatie. Wat namelijk opviel was dat de meeste incrowd mensen aldaar steeds minder bloggen. Maar twitteren des te meer. Het lijkt een soort vlucht voorwaarts gedrag te zijn. Altijd de nieuwe dingen doen die tot dat massaal wordt. En dan weer overstappen en er een boek over schrijven.
En al die oud-bloggers hebben ook allemaal kinderen gekregen trouwens. En op de een of andere manier zijn die bloggers toch minder goed in staat om over hun kinderen te bloggen dan over hun kat.
Afijn, voor de mensen die de blogosfeer in Nederland al een tijdje volgen, zoek de bekende gezichten op de plaatjes maar op. En koop vooral dat boek. Niet omdat wij er in staan, maar omdat we bij iedere verkoop ongeveer een kwart biertje aan eurocentjes krijgen en die dan op de volgende meeting heerlijk gaan opzuipen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Het digitale tijdperk waarin iedereen een cameramobieltje heeft rukt op. Beelden van misdaden zijn in toenemende mate voorhanden. Naming and shaming neemt dan ook een hoge vlucht op internet. Een filmpje is zo op Youtube gezet, en sites als GeenStijl – inmiddels de online variant van Opsporing verzocht – besteden er maar wat graag aandacht aan, bij voorkeur als de verdachte een kleurtje heeft.
Op zich lijkt daar niets mis mee, en in veel gevallen geeft de politie zelf de aanzet door beeldmateriaal te publiceren. Maar meestal doet ze dat alleen als het onderzoek vast zit en daar goede redenen voor zijn.
Allereerst worden getuigen beïnvloed door zulke beelden. Ze verwarren zulke beelden met hetgeen ze echt zelf hebben waargenomen. Dat kan een probleem worden bij de vervolging omdat de getuigen zo onbetrouwbaarder worden. Ook is op zulke beelden vaak het slachtoffer van de misdaad te zien, en dat is een inbreuk op de privacy.
Publicatie op het internet kan nog een onbedoeld bij-effect hebben: rechters straffen misschien minder streng in zulke gevallen. Het publiceren van de foto van de verdachte is immers al een straf op zich, wat kan meewegen in het vonnis.
[i]Het politieke woordenboek: een serie over taal, framing en eufemismen in het publieke debat. Vandaag: de Godwin.[/i]
In 1990 formuleerde Mike Godwin zijn inmiddels befaamde wet: [i]As an online discussion grows longer, the probability of a comparison involving Nazis or Hitler approaches one[/i]. Ooit was het een observeratie van het gemak waarmee discussies op het internet verhit worden, tegenwoordig is het vooral een beschuldiging van drogredenering. Een Godwin maken staat gelijk aan een reductio ad Hitlerum, een vorm van het tot in het absurde doorvoeren van de consequenties van een stelling.
De Godwin als argumentatie laat zich niet erg makkelijk kenschetsen, daar er ook elementen van het hellend vlak en de stropop in voorkomen. Als iemand beweert dat een situatie vergelijkbaar is met Nazisme dan wordt meestal verondersteld dat die situatie dan ook daadwerkelijk tot Nazisme kan leiden (het hellend vlak). Bovendien is het de vraag of de Godwinner de positie van de tegenstander wel juist weergeeft, dus of de vergelijking wel te maken valt (de stropop).
Als we de Godwin echter puur als argumentatievorm of drogreden bekijken, slaan we het meest wezenlijke van de Godwin over. De Godwin draagt een belangrijke morele veroordeling in zich die verder niet hoeft te worden beargumenteerd. Aan niemand hoef je immers uit te leggen dat de Nazi’s het ultieme kwaad zijn – behalve natuurlijk aan neo-Nazi’s. Het is een krachtig moreel argument, maar meestal is het ook self-defeating. De ge-Godwinde kan immers ‘Godwin!’ roepen en hoeft daarom de beschuldiging niet te beantwoorden. De ’trump card’ die de Godwinner uitspeelt kan dus heel gemakkelijk geneutraliseerd worden.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.