Closing Time | Queen Bee

https://www.youtube.com/watch?v=sjTEkhXgu_4 De drummer (de man met dat kwastje en die steeds met zijn drumstick op de rand slaat) heet Kester Smith. En de bassist is Bill Rich. De zanger met de dobro (is het een Dobro?) is Taj Mahal. Het drietal wordt  gefilmd tijdens dit nummer terwijl ze in een koetsje, voortgetrokken door een paard, door Dauphine Street in New Orleans rijden.

Door: Foto: Ted (cc)

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Cut That Out

In de tijd dat ik in Haarlem woonde, kocht ik mijn cd’s bij platenzaak Tipitina in de Schagchelstraat: wereldmuziek, folk, blues, jazz, akoestisch en muziek die niet te labelen viel, alles was daar. Dan liep je op je vrije middag door de stad en passeerde je Tipitina en hoorde je daar een heerlijk bluesje dat je als vanzelf de platenzaak naar binnen zoog. Welk band was dat? Thuis, op je eigen stereo klonk de muziek dan niet altijd even geweldig als in Tipitina, maar je was in ieder geval een nieuwe ontdekking rijker.

Lezen: Het wereldrijk van het Tweestromenland, door Daan Nijssen

In Het wereldrijk van het Tweestromenland beschrijft Daan Nijssen, die op Sargasso de reeks ‘Verloren Oudheid‘ verzorgde, de geschiedenis van Mesopotamië. Rond 670 v.Chr. hadden de Assyriërs een groot deel van wat we nu het Midden-Oosten noemen verenigd in een wereldrijk, met Mesopotamië als kernland. In 612 v.Chr. brachten de Babyloniërs en de Meden deze grootmacht ten val en kwam onder illustere koningen als Nebukadnessar en Nabonidus het Babylonische Rijk tot bloei.

Closing Time | Draaimolen

Vanmorgen haalden we de draaimolen van stal als metafoor voor het leven als ‘altijd hetzelfde liedje’.  En als iets klinkt als ‘altijd hetzelfde liedje’, is dat wel de blues zoals in ‘Merry go round’ (jawel, draaimolen) van Fleetwood Mac.

Het stamt uit de tijd dat het bandje eigenlijk Peter Greens Fleetwood Mac heette en iedere witte bluesgitarist klonk als Eric Clapton. Misschien is het beter te stellen dat Eric Clapton klonk als iedere bluesgitarist.

Closing Time | Blues Run The Game

Als zowel Nick Drake en Sandy Denny liedjes van jou hebben gecoverd, dan zegt dat wel wat. Dan heb je goeie liedjes gemaakt. Dan laat je, zoals in het geval van Jackson C. Frank, een paar goede liedjes na. Want de man leeft niet meer. Hij had, samengevat, een erg slechte lichamelijke en geestelijke gezondheid. En ook zowel maatschappelijk als sociaal ging het niet goed met hem. Tragisch. Hij stierf blut en bleef als artiest obscuur. Ik zit, terwijl ik dit typ, naar de hoesfoto van de cd van hem te kijken. Een netjes gekamde jongeman, glad geschoren, blouse met trui en met een verlegen oogopslag. Hij weet nog niet welk lot hem te wachten staat. De depressies, de schizofrenie, de ziektes, het ongeluk. Hij ging eerst liedjes schrijven, en zelf zingen. En met andere artiesten bevriend zijn die wereldberoemd zouden worden. De tekst staat trouwens als een huis. When I’m not drinking baby, you are on my mind. Hij wist de blues pijnlijk treffend te verwoorden.

Closing Time | Country Boy

Blues is hip want The Black Keys immers. Dus is Robert Finley (geboren in 1954) nu hip want Blues. En hij is niet alleen blues, maar ook soul en gospel. In zijn jongere jaren speelde en tourde Robert Finley met zijn muziek. Maar toen kwam het leven ertussen, met verplichtingen in het leger en ander werk, hij was o.a. timmerman. En hij werd blind. Hij debuteerde desondanks met een plaat die kennelijk de aandacht trok van Dan Auerbach van The Black Keys. En nu is er een nieuwe plaat van Robert Finley, geproduceerd door Dan Auerbach waarop de song Country Boy staat. Op internet staan allerlei vergelijkingen met andere grote Amerikaanse blues-artiesten, maar ik moet vreemd genoeg denken aan het Nederlandse Brainbox en Kaz Lux.

Closing Time | Hesitation Blues

Nou had ik zo rondom de TK21 verkiezingen al wel een paar keer het logo van die nieuwe politieke partij JA21 gezien (ik heb even opgezocht waar die afkorting voor staat, die staat dus voor JuisteAntwoord (*naar adem hapt* en *headdesk doet*, en ik denk dan, gast, wat was de vraag dan?) en dus niet, zoals ik dus aannam voor Joost en Annabel. Maar ik had een andere associatie, ik dacht: Jefferson Airplane. Die hippieband die op Woodstock gespeeld heeft. Met Grace Slick op zang. En ze waren natuurlijk hele erge hippies, maar ze hadden ook een groot talent voor de blues, zo wit als ze waren. En dat is op dit soepele bluesje goed te horen, zonder Grace Slick en alleen Jorma Kaukonen op gitaar en Jack Cassady op bas.

Closing Time | Howling wolf

Terwijl elders op Sargasso het topic over de favoriete live albums van de bezoekers/reageerders net wordt gesloten, luister ik hier naar het Muddy Mississippi Waters Live album. En als mijn smaak niet veranderd was in de loop der jaren, dan had ik deze plaat er zeker op gezet. Maar mijn belangstelling voor de Blues is de loop der jaren wat verflauwd. En dat ligt aan mij, en niet aan de Blues, want, allemachtig, wat een krachtig genre kan het zijn in de handen van Muddy Mississippi (dubbel s, dubbel s, dubbel p) Waters. Ik houd zo van deze plaat omdat het ‘publiek jennen’ hier naar een hoger plan wordt gevoerd. Hier wordt de zaal getergd, getreiterd met die gitaar. En de piano. En de mondharmonica. En maar doorgaan, en nog een beetje, en nog wat meer. En dan toch weer wat terug, en dan weer een uithaal. En dan weer gauw terugtrekken. Wel beloven, maar niet direct geven. Hier een schijnbeweging, daar weer een sneer. Het publiek wordt uitgedaagd, op de proef gesteld, de verlossing uitgesteld. Het is een spel. Het is het leven zelf. Het is de Blues. Wat een plaat. Hoe ik sta? Paf.

Closing Time | Bukka White

Bukka White werd geboren als Booker T. Washington, dus om verwarring te voorkomen was het logisch dat hij zich op het podium anders liet noemen. Zijn eerste hoogtijdagen in de delta blues beleefde hij in de jaren dertig. Nadat Bob Dylan een nummer van hem coverde volgde dertig jaar later een herontdekking. Bovenstaande clip komt uit die tweede periode. Hij word erin terzijde gestaan door Howlin’ Wolf.

Closing Time | Muddy Waters – Mannish Boy

Jeansbroekenfabrikant Levi Strauss maakte een aantal dagen geleden bekend (tijdelijk) te stoppen met het maken van reclame op Facebook en Instagram in de Verenigde Staten, omdat Facebook en Instagram niet genoeg doen tegen haatzaaien. In 1988 gebruikte ditzelfde Levi’s in televisie reclames onder andere het nummer Mannish boy van Muddy Waters (1913 – 1983).

Muddy Waters nam het nummer Mannish boy in 1955 op als vervolg op zijn hit Hoochie Coochie Man en als reactie op Bo Diddleys I’m a man. Op het eerste gehoor gaan alle drie de nummers over mannen die opscheppen over hun seksuele dadenkracht. Wanneer we nog eens naar het refrein luisteren horen we ook een andere betekenis:

Closing Time | Billie Holiday – Strange Fruit

Het heeft tot nu toe weinig tot geen aandacht gekregen in de Nederlandse media, maar de afgelopen dagen zijn twee jonge zwarte mannen dood aangetroffen hangend aan een boom in Californië, zo bericht Associated Press. De lokale politie concludeerde al snel dat het om zelfdoding gaat. Nabestaanden en anderen vinden de omstandigheden waarin de doden zijn aangetroffen en de wel heel snelle conclusies van de lokale politie verdacht. De FBI is een onafhankelijk onderzoek begonnen. De vergelijking met de door de Klu Klux Klan uitgevoerde lynchpartijen in de jaren dertig en veertig is snel gemaakt.

In 1939 nam Billie Holiday het nummer Strange fruit op, waarbij het vreemde fruit hangend in de bomen een directe verwijzing is naar de vele lynchpartijen in de Zuidelijke staten van de Verenigde Staten waar zwarte mannen door de Klu Klux Klan werden opgehangen. CBS, de platenmaatschappij waar Holiday onder contract stond en dat haar opnames uitbracht op het ‘mainstream’ label Columbia, wilde het nummer niet uitbrengen. CBS was namelijk bang dat het uitbrengen van dit nummer tot negatieve reacties zou leiden van platenverkopers in het Zuiden en ook dat radiostations in het Zuiden CBS zouden gaan boycotten. 1939 Was nog te vroeg voor het grote CBS om geassocieerd te worden met de burgerrechtenbeweging. CBS gaf Holiday toestemming om voor een keer een nummer uit te brengen op een ander label. Dit werd uiteindelijk Vocalion, een kleiner label gespecialiseerd in het opnemen en uitbrengen van blues, jazz en gospel platen, primair gericht op een zwart publiek en bijna alleen verkrijgbaar in platenzaken die gevestigd waren in zwarte woonwijken. Toeval of niet, CBS had Vocalion eind 1938 gekocht als deel van de overname van het veel grotere label Brunswick.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Volgende