Voor het oog (en oor) van de hele wereld stak Bush afgelopen week een stokje voor een vredesmissie van Blair naar het Midden-Oosten. Dat was een mooi klusje voor zijn Condi. En Condi had geen haast. Eerst ging ze nog eventjes wat papier verplaatsen in Washington, en intussen kon Israël rustig doorgaan. Gister is ze vertrokken, en guess what? Opeens komt er beweging in de zaak. Waar de VS de hele tijd tegen een staakt-het-vuren waren (Kofi's Annan's plan werd direct afgeschoten om in terminologie te blijven) zijn ze nu opeens een stuk genuanceerder. En Israël, voorheen categorisch tégen een UN-vredesmissie, vindt dat opeens een goed idee mits onder de NATO (lees: VS-commando) en met een sterk mandaat. Daardoor zijn alle ogen nu gericht op Syrië, geheel in lijn met Bush' opmerking dat "what they need to do is get Syria to get Hezbollah to stop doing this shit and it’s all over. " Weliswaar hebben Syrië en Iran Hezbollah in de begindagen helpen opbouwen, en steunen beide landen Hezbollah nog steeds met wapens - het is zeer de vraag of Syrië en ook Iran Hezbollah echt wel kunnen tegenhouden zoals Bush zegt. Hezbollah is de afgelopen jaren een zelfstandig opererende groep geworden. Ze had wel degelijk haar eigen agenda, en de ontvoeringsactie was al maanden voorbereid. Omdat de VS bepaald geen nauwe diplomatieke banden hebben met Syrië, zal druk op dat land overigens eerder via Egypte en Jordanië worden uitgeoefend. Beide landen, Iran en Syrië, zullen hopelijk geïsoleerder komen te staan in het Midden-Oosten en dat is wat de VS willen. Op de achtergrond speelt dat de US er veel aan gelegen is om Iran (met haar nucleaire aspiraties) en Syrië te verzwakken, en dat Israël leuk bezig is om de kastanjes uit het vuur te halen. De VS hebben daarom geen haast en laten Israël nog even rustig haar gang gaan. Wat kan de uitkomst zijn van het diplomatieke proces? Een erkenning door Hamas' of Hezbollah's politiek leiderschap van Israël is ondenkbaar: een precair evenwicht is het best haalbare. Die door Israël gevraagde NAVO-macht komt er wellicht wel - ooit, een keertje. Maar als het aan de VS ligt, gaat het conflict nog eventjes door. Sargasso dossier: Libanon 2006
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Het conflict in Libanon (nu gedoopt tot de Juli-Oorlog) is nog steeds gaande.
De VS, VN, Rusland en de EU hebben hun positie duidelijk gemaakt.
Maar waar blijft de Arabische wereld? De zelfbenoemde “broedernaties” van Libanon.
Hoe reageert de Arabische wereld op dit nieuwe conflict?
De Juli-“Oorlog” heeft bij de meeste Arabische landen geen heftige reacties opgewekt. De meeste dus.
Saudi-Arabië, Jordanië en Egypte hebben wél felle kritiek geuit op wat er nu gaande is.
In de statements van deze 3 landen moest vooral Hezbollah het ontgelden. En dus niet Israël.
Het avonturisme van Hezbollah zou onverantwoordelijk en levensgevaarlijk zijn. De Saudische regering heeft er zelfs een fatwa tegen aan gegooid. Het zou volgens de islamitische wetten verboden zijn om te bidden voor Hezbollah of deze beweging van ketters te steunen.
Deze drie landen zijn ook de grote Arabische spelers in het gebied. Het lijkt dus alsof de Arabische wereld anti-Hezbollah is.
Maar niets is minder waar. De Hezbollah is in de Arabische medinas nog steeds populair en er worden zelfs vergelijkingen gemaakt tussen Nasrallah (de Hezbollah-leider) en Nasser ( Egyptische oud-president en Arabische volksheld).
Hezbollah wordt gezien als de enige Arabische beweging die Israël tot stoppen heeft weten te brengen. En daarmee verdien je veel credits in de Arabische wereld.
Sinds de Amerikanen ooit poogden ‘hoop te herstellen’ in Somalië, en er vervolgens smadelijk verjaagd werden, hebben ze niet echt heel veel bijgeleerd. Anderhalf jaar geleden trad een uitermate wankele overgangsregering aan in het land dat sinds vijftien jaar geen centrale regering kende. Er ontstond weer enige hoop, ook al hing de regering van opportunisme aan elkaar. De macht van de wardlords leek wat af te nemen.
De warlords, ook niet op hun achterhoofd gevallen, verklaarden zichzelf opeens tot strijders tegen het terrorisme. Ze richtten er zelfs een club voor op, de Alliantie voor Herstel van Vrede en Counterterrorisme (ARPCT). En de VS, opportunistisch als altijd, steunde de warlords met naar schatting 100.000 tot 150.000 dollar per maand. Ook al waarschuwden gerenommeerde clubs als de International Crisis Group dat dit Somalië wel weer eens terug in chaos zou doen storten, de VS trok zich er niets van aan. De Amerikaanse steun aan de warlords zette veel kwaad bloed in Somalie en bepaalde redelijk fundamentalistische groepen hebben daarvan gebruik gemaakt om hun positie te versterken.
Intussen deed de Ethiopisch gezinde overgangsregering (TFG) er ook alles aan om zich ongeloofwaardig te maken. Ze gebruikte de toenemende chaos om internationaal ingrijpen af tedwingen, liefst van Ethiopie. Ethiopie, overigens, dat onder leiding van dictator Meles Zenawi niet bijster geïnteresseerd is in mensenrechten en dat soort onzin, schurkt ook stevig tegen de VS aan.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Een nog openstaande microfoon bij de G8 gaf een goed beeld van de werkelijke verhoudingen tussen Bush en Blair. (Transcriptie hier; video hier). De commentaren in de Britse pers zijn vernietigend voor Blair. Tony verblijdt Bush met nog-net-niet-zelfgebreide truien en zou dolgraag in het Middenoosten op diplomatieke missie willen om lekker de grote staatsman uit te hangen. Maar Bush steekt daar een stokje voor, dat is een mooi klusje voor zijn Condi. Blair biedt vervolgens bijna aan haar koffers te pakken. Voor wie dacht dat politiek moeilijk is: dat valt best mee. De WTO-onderhandelingen zijn ’this trade thingy’ (Blair) en de oplossing voor het Midden-Oosten conflict is dat ‘Syria must stop this shit’ (Bush).
Omdat de honger naar nieuws en verhalen over de situatie Midden-oosten bij ondergetekende nauwelijks te stillen is en bij sommigen van u waarschijnlijk ook niet volgen hier citaten van twee Nederlanders die momenteel bloggen vanuit Beiroet: schrijver Abdelkader Benali zat er al, NRC-journalist Thomas Erdbrink reisde zaterdag af naar Beiroet.
▪ Net ook nog bij wat VN mensen geweest, die waren aan het klagen omdat ze geëvacueerd werden maar hun familie niet mee mochten nemen. “Alsof ik mijn vrouw en drie-jarige dochter hier alleen achter ga laten!”, zei een Amerikaanse VN’er boos. Hun bazen waren gewoon in auto’s gestapt en vertrokken. “Er is een vrouw van onze organisatie die haar paard geevacueërd probeert te krijgen”, zei de VN medewerker. “We weten niet of dat ook als familie wordt gezien… “ (OnzeManinTeheran)
▪ In het café zit ook een groep Amerikanen. Ze lachen, drinken bier, praten, lachen en beginnen steeds harder te praten, te lachen, te drinken. Iemand vraagt of ze kunnen dimmen. Ik heb het gevoel dat ze aan de drugs zijn. ‘Nee,’ zegt een vriendin, ‘ze zijn bang.’ Ze zijn bang. Een meisje staat op en loopt naar buiten. In een soort van half-slaap. Ze is bang. Ze zijn bang. Het gezicht van angst is een kakellach uit Virginia. De vriendin zegt dat ze problemen heeft met Hezbollah. ‘Hun ideologie is de ideologie van de dood.’(AbdelkaderBenali)
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.