Overgewaaid vanuit de Verenigde Staten. Is het ook zinvol om te doen? Na honderd dagen kijken of een regering iets bereikt heeft, is erg mediageniek. Obama had in Amerika binnen die periode al belangrijke wetgeving door het parlement geloodst, zoals zijn zorgwet. Maar Nederland is Amerika niet. Hier gaat bijvoorbeeld het maken van een wet een stuk langzamer. Dit weerhield media er niet van om al na ruim drie maanden een rapportcijfer te geven. Een overzichtje laat zien dat de start van het kabinet voorzichtige lof oogste. Het kabinet krijgt een 6,8 als rapportcijfer van de Kamerleden van de zes grootste partijen, meldt De Telegraaf na eigen onderzoek. Het Reformatorisch Dagblad laat een aantal buitenlandse correspondenten oordelen. Zij vinden dat Rutte cum suis 'voorzichtig gestart' zijn. Het Eindhovens Dagblad vindt in zijn redactioneel commentaar dat de premier en zijn ministers de eerste honderd dagen 'met glans' hebben doorstaan. Hans Goslinga, politiek journalist van Trouw, is zelfs van mening dat Mark Rutte nu al 'het wonder van de liberale comeback' verbeeldt. Er zijn nog ruim 1600 dagen te gaan. Als het kabinet de volledige rit uitzit natuurlijk.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Kinderen van 13 ontdekken Twitter ook al gestaag. Steeds vaker zie ik vriendinnengroepjes 13 en 14-jarigen hun wel en wee delen via Twitter. Dat dit in het openbaar gebeurt, deert ze geen klap: “wie wil meelezen moet dat zelf maar weten!”. Mijn eigen dochter is ook op Twitter, maar ik mag haar niet volgen.
Ze gaan ervan uit dat docenten en ouders er niet eens opkomen om hen te volgen, of mee te lezen. Of dat ze er niet in geïnteresseerd zijn. Dochter: “Zeg, bemoei je er niet mee!”.”Maar iedereen kan meelezen!”, ruziede ik terug.
Als ik kan meelezen, kan iedereen dat. En of je iemand blokt of niet, maakt geen klap uit. Op MSN heb je dan iemand inderdaad buitengesloten, maar op Twitter werkt dat niet zo.
Zo heb ik in mijn netwerk een concullega die mij op Twitter geblokt heeft. Beetje dom, want meelezen kan ik natuurlijk toch gewoon als ik dat zou willen. Hij twittert ook heel onhandig trouwens zijn 06-nummer en zijn adres naar mensen alsof het om privé-berichten gaat en vertelt precies wanneer hij naar zijn buitenhuisje gaat. Het idee van ‘openbaar’ is dus zelfs voor zogenaamde mediawijze mensen nog heel moeilijk te bevatten…
“De brug naar de PVV is gevaarlijk, maar noodzakelijk”, zo hield CDA-lid Piet Hein Donner het CDA congres in Arnhem voor. Maar wat is er precies “gevaarlijk”? Zembla gaf op 23-01-11 een antwoord met een reportage over medische redenen voor een verblijfsvergunning; het gevaar is het morele niveau van de samenleving, het gevaar is dat de woede over de criminele Marokkaanse schoffies ons morele oordeelsvermogen gaat overheersen.
Hoe erg is dat? Zembla toonde een reeks van voorbeelden van zieke mensen, die volgens de IND behandeld konden worden in het land van herkomst.
Een voorbeeld: een illegale Ghanese met twee kinderen. Zij krijgt een nierprobleem, moet aan de dialyse en krijgt uiteindelijk een donornier van een ingevlogen familielid. Na de operatie moet zij medicijnen hebben tegen afstoting, maar de donornier doet zijn werk en zij maakt het goed. ‘Maar mevrouw was illegaal, dus verdere behandeling doet u maar in Ghana’, zegt de IND. De dienst beschikt voor de expertise op medisch gebied, over een groep basisartsen, die advies geven. De wakkere jurist van de nierpatiënte gelooft het niet zo en besluit maar eens wat te bellen naar Ghana. De medicatie tegen afstoting is nauwelijks bekend, dus de nier zal zij verliezen na terugkeer. En dan? Dan moet er weer gespoeld worden en dat kost 300 dollar per keer. De rijkste Ghanees zou er van schrikken. Maar zo blijkt de wakkere jurist: de medische adviseurs mogen niet naar de draagkracht van de patiënt kijken, of naar de praktische realiseerbaarheid van de behandeling. Hoe ze dan van de IND of de Minister wel moeten kijken is een raadsel. De instructies zijn onbekend, de adviezen hermetisch en de adviseurs zijn niet direct bereikbaar.
(Bewerk) Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“Hij had nooit een grotere angst gekend. Maar die schitterende en intense angst, dit verschrikkelijke hier en nu, tegelijk met het cruciale belang van elke beweging van zijn lichaam, duwde hem over een grens die hij tot dit moment niet gekend had. Hij gaf zichzelf volledig over aan de god van de oorlog in hem.”
(Karl Marlantes in zijn roman Matterhorn; geïnterviewd in de Volkskrant, alleen online toegankelijk voor abonnees of na eenmalige betaling)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Al Jazeera lanceert The Palestine Papers
Al Jazeera lanceerde vandaag The Palestine Papers, met bijna 1700 documenten, duizenden pagina’s aan diplomatieke correspondentie over het Israëlisch-Palestijns vredesproces gedurende de periode 1999 tot 2010, waaronder memo’s, e-mails, kaarten, minuten van privé-ontmoetingen, strategiedocumenten en powerpointpresentaties.