Kunst op Zondag | Opgeblazen kunst

Sommige dingen  moeten de media niet zo opblazen. Is er toch iets leuks in Den Haag, is het weer niet goed. Dat ‘leuks’ is BlowUp Art Den Haag: vijf opgeblazen kunstwerken rond het Binnenhof. Tot en met 13 oktober te zien in het gebied rondom het Binnenhof. Het ‘weer niet goed’ werd aangewakkerd door een berichtje van de lokale Omroep West. De journalist leefde zich helemaal uit met de kop ‘kunst of kunstverkrachting?’ Niet meer dan twee tweets van conservatieve Haagse politici en een citaat van één ‘iemand’ vormden het bewijs van   respectloze minachting. Eerlijk is eerlijk (fair balance?), de journalist wist er nog uit te persen: “Ook wordt er positief gereageerd. 'Vind het zelf prachtig en prikkelend', schrijft iemand. En een ander noemt het 'leuk om zo tijdelijke kunst in de publieke ruimte te zien'. U kunt zelf uw oordeel vellen en de installaties gaan zien. Bijvoorbeeld het werk van Steve Messam, met twee installaties vertegenwoordigd. Een daarvan is een opgeblazen reproductie van de kroon van het Amerikaanse Vrijheidsbeeld. Dat siert nu Willem van Oranje, die al weer zo’n 174 jaar op het Plein staat. Naast de Hofvijver staat een koraalachtige sculptuur van Adrianus Kundert. Verder werk van Marleen Sleeuwits, van wie ook werk is te zien in een groepstentoonstelling in Escher in Het Paleis, fotografeerde allerlei zuilen die in Den Haag te vinden zijn. Een deel daarvan staat nu, opgepompt en wel, voor de Koninklijke Schouwburg. Meer werk van haar: hier. En Larissa Ambachtsheer, wiens werk ingeklemd hangt in een steegje naast kunstenaarssociëteit Pulchri Studio. De opgeblazen kunst staat binnen het Haagse Museumkwartier, dus mooi te combineren met een bezoekje aan Pulchri Studio, Escher in Het Paleis of West Den Haag (de voormalige Amerikaanse ambassade). En voor wie al die moderne frivoliteiten niet ‘jouw ding’ zijn, is er het Mauritshuis. Christo In Kunst op Zondag was al eerder opgeblazen kunst te zien, dus veel gaan we aan het Haagse initiatief niet toevoegen. Wel dit: destijds wees ene Maaike ons op opgeblazen werk van Christo, bij het grote publiek meer bekend van het inpakken van grote bouwwerken. Iets minder bekend zijn Christo’s ‘Air Packages’. In de zestiger jaren maakte Christo een aantal ‘Air Packages’, in lucht ingepakte objecten. In oktober 1966 de 42,390 Cubic Feet Package: ballonen ingepakt in een ballon. Voor de Document IV in Kassel (1968) maakte Christo de 5,600 Cubicmeter Package. Een voor die tijd reusachtige opblaasbare kolom van 85 meter hoog en 10 meter rond. De eerste ‘Air Package’ (1966) was een stuk bescheidener. Voor het Van Abbemuseum (Eindhoven) wilde hij de torenklok inpakken. Daar werd geen toestemming voor gegeven. In plaats daarvan maakte Christo een grote opgeblazen bol die voor de ingang werd gehangen en zodoende het museum deels aan het zicht onttrok. Christo’s werk (zowel binnen als buiten het museum) werd met groot sarcasme ontvangen. In 2013 realiseerde Christo de Big Air Package. De Gasometer Oberhausen werd als het ware ingepakt met een van binnenuit opgeblazen doek, dat nagenoeg de hele ruimte vulde. Je kon er omheen én er doorheen lopen. Filmpje 4 min. 46 https://www.youtube.com/watch?v=lRu2KX-TksU Andy Warhol Tot slot de ‘Silver Clouds’ van Andy Warhol. In 1965 liet Warhol zo’n wolk vrij. https://www.youtube.com/watch?v=besJaZyPqS8 De ‘Silver Clouds’ zijn jaren daarna een terugkerend fenomeen in menig museum. Tot groot vermaak van jong… https://www.youtube.com/watch?v=QvDcz_WXbeI en oud https://www.youtube.com/watch?v=-5-Az_aUC08 De wolkjes zijn ook gebruikt in ‘Rainforest’, een dansvoorstelling, ontworpen door choreograaf Merce Cunningham. Het Britse dansgezelschap Rambert voerde het stuk in 20210 uit en kreeg van David Vaughan,  archivaris bij de Merce Cunningham Dance Company, een aardige anekdote mee. Iets met naakt en 'om te janken'. Hier een deel uit ‘Rainforest’, uitgevoerd door de Merce Cunningham Dance Company. https://www.youtube.com/watch?v=MOkaFuq2NC8 De afbeelding boven dit artikel: Hans Hemmert, German Panther (2007). Prettige zondag.

Closing Time | Nationale Bijlmerramp herdenking 1993 gedicht door Jamal Khamis

‘Het was een bal van vuur, van vernietiging die naar beneden kwam.’ De kunstenaar Jamal Khamis las in De Rai in Amsterdam, bij de Nationale Bijlmerrampherdenking in 1993, het gedicht voor dat hij geschreven had naar aanleiding van wat later de Bijlmerramp is gaan heten.

Een Boeing 747 vrachtvliegtuig van de Israelische luchtvaartmaatschappij El Al  stortte op 3 oktober 1992 neer op de flats Groenewegen en Klein-Kruitberg.
Bij de ramp kwamen 43 mensen om het leven en werden veertig appartementen verwoest en 135 woningen stonden in brand.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Point of View (2007) © Tony Cragg © foto Wilma Lankhorst.

Kunst op Zondag in Skulpturenpark Waldfrieden

REPORTAGE - Ook voor cultuurliefhebbers was het een warme, hete zomer. Een bezoek aan een museum is gegarandeerde een fijn verkoelend moment. Nog fijner is een wandeling door een beeldentuin. Voor Kunst op Zondag bezocht ik Skulpturenpark Waldfrieden in het Duitse Wuppertal. Deze zomer kon je met een € 9 ticket een maand lang met trein en bus door Duitsland reizen. Voor ons een uitgelezen kans voor een bezoekje over de grens.

Skulpturenpark Waldfrieden Runner (2015) © Tony Cragg © foto Wilma_Lankhorst.

Runner (2015) © Tony Cragg, Skulpturenpark Waldfrieden © foto Wilma Lankhorst.

Skulpturenpark Waldfrienden

Een groene oase van ruim veertien hectare ligt in het glooiende landschap tussen het centrum van Wuppertal en de wijk Barmen. De Duitse industrieel Kurt Herberts was de oorspronkelijke eigenaar van het park. Hij gaf architect Franz Krause de opdracht om hier tussen 1947 en 1950 een ruime villa te bouwen. Een plek waar Herberts met zijn gezin tot rust kon komen. Het huis kreeg de naam Villa Waldfrieden en is sinds 1992 een rijksmonument. Naast een ruime tuin hadden de Herberts een uitgebreid loofbos voor de deur. Je ziet hier een grote variatie aan loofbomen en dat maakt een wandeling over de slingerende paden extra fijn. In 1974 werd de Engelse beeldend kunstenaar Tony Cragg, die in Wuppertal woont en werkt sinds 2006 de nieuwe eigenaar van de villa en het landgoed. Twee jaar later heeft hij de beeldentuin geopend.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Oren Ambarchi

Dat muziek kabbelend is klinkt misschien niet complimenteus, dus ik benadruk dat het nieuwe album Shebang van multi-instrumentalist Oren Ambarchi (samen met vele anderen) heerlijk kabbelend is, bij vlagen een kabbelende kakafonie, en wel op zo’n manier dat tenen en hoofd permanent met de ritmes moeten meewiebelen, steeds heftiger naar het einde toe.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Closing Time | Song For Insane Times

Niet mijn favoriete song van Kevin Ayers, of een song waar ik gelijk aan zou denken, maar een vriend van mij noemde die titel vandaag en toen heb ik ‘m (de song dus) daarna ook weer even beluisterd. En wat heeft die Kevin toch een mooie stem, zijn Engels klinkt zo verzorgd, (ze moesten toen ‘ns weten wat die hippie verder allemaal uitspookte). En de titel is natuurlijk vandaag erg toepasselijk: liedje voor knotsgekke tijden. En dan hebben we het fantastische drumwerk van Robert Wyatt, en de swingende jazzy toetsen van Mike Ratledge en de bas  van en….

Closing Time | Coolio

Ach, rapper Coolio is op 59-jarige leeftijd overleden. Vijf weken van 1995 stond hij in Nederland op 1 met zijn ‘Gangsta’s Paradise’, waardoor hele hordes dertigers en veertigers nog altijd mee kunnen rappen: “As I walk through the valley of the shadow of death, I take a look at my life and realize there’s nothing left”. Laten we hopen dat het hem aan zijn einde beter verging. Voor deze hit had Coolio in de VS trouwens al een hit(je) gehad met het nummer ‘Fantastic Voyage’.

Closing Time | Glacier

“Mocht je nog albums kunnen gebruiken om over te bloggen, dan heb ik nog een pareltje voor je. Met als uitschieter het laatste nummer op het album, The Temple And The Tomb. Fantastisch album. Zijn er weinig die ik zo vaak in de repeat heb.”

Nou ja, eh, prima hoor. Glacier, dus. Inderdaad erg lekkere traditionele heavy metal, een beetje in deze stijl. Nice.

Closing Time | All For Nothing

Dat deuntje laatst over 2 minuten haat gaf me aanleiding om nog eens te kijken wat de Nederlandse hardcore scene te bieden heeft. Want al komt er hier af en toe wat langs, heel goed op mijn netvlies heb ik het niet. Maar via de 2 minuten haat kwam ik dus bij All For Nothing, en wat een feest is dat! Lekker agressief, twee zangers die lekker met elkaar contrasteren (boos en heel boos – maak zelf maar uit wie wie is), en heerlijk melodieus gitaarwerk. Want laten we wel wezen, hardcore is het leukst als het wat metalinvloeden heeft die wat melodie en/of gitaarsolo’s toevoegen aan al het geweld.

Closing Time | Winterlady

Covers. Er zijn mensen die ervan gruwen, die er op neer kijken, immers, niets haalt het bij het origineel, en bedenk zelf ‘ns iets makker, beetje makkelijk sier gaan lopen maken met andermans product. Boe!

Maar. Aan de andere kant. Ik heb ook de ervaring dat ik me verheugde op de voordacht van een dichter bij een poëziefestival, ik had het merendeel van zijn bundels, kende zijn gedichten, vond ze goed – maar hij had ze door iemand anders moeten laten voordragen, want allemachtig, wat kun je een optreden verprutsen door onhandig gedoe met microfoon, te lang gerommel in de papieren, gehakkel, of erger, gemompel – en daar gaan die mooie gedichten. Had ze nou maar door een ander laten voorlezen, dan was er  nog iets van over gebleven.

Closing Time | Can’t Fit Her Limbs In The Fridge

Het is zondagavond en tijd voor een gedicht. In deze roerige en soms gewelddadige  tijden is er behoefte aan een rustpunt, aan welgekozen woorden over een voorbije liefdesrelatie bijvoorbeeld. Even niet dat schreeuwerige gedoe met drumkabaal en gierende gitaren, maar alleen de tekst.

Wilt u toch even het origineel van Can’t Fit Her Limbs In The Fridge van Gorerotted horen? Dat kan hieronder.

 

Closing Time | Sageru

 Laatst was er een Closing Time over de danc-act Animistic Beliefs, een Rotterdammers duo, waarvan de een Molukse roots heeft.

Er was een tijd in de Nederlandse popmuziek dat Molukse muzikanten en zangers prominent aanwezig waren: Daniel Sahuleka, Nippy Noya, Julya Lo’ko en Massada natuurlijk, die stonden onder andere op PinkPop en pakten behalve de jeugd, ook mijn moeder en oma, in met hun romantisch wiegende Sajang È.

Closing Time | Eisgekühlter Bommerlunder

M&M waren, also,  een lang weekend in Duitsland om de kunsttentoonstelling Documenta 15 te bezoeken. En als je vier dagen in dat land bent, Duits hoort, Duits spreekt, Duits eet en Duits drinkt, dan ontkom je ook niet aan de Duitse muziek. In dit geval Die Toten Hosen, punk, aber gemütlich, frech en een beetje altmodisch ook wel. Het hoeft in Duitsland ook niet altijd alles ernsthaft te zijn,

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende