Een vliegtuig vol passagiers ontsnapt ternauwernood aan een ramp. De gezagvoerder wordt neergestoken, passagiers grijpen in, andere piloten krijgen het toestel veilig aan de grond. Voor Benjamin Netanyahu was vervolgens nog één ding nodig: zorgen dat ook hij op de foto stond.
Toen de passagiers van Flydubai-vlucht FZ1073 terugkeerden naar Israël, stond Netanyahu ze op Ben-Gurion op te wachten. De ontmoeting werd keurig vastgelegd door de Israëlische Government Press Office en via internationale persbureaus over de wereld verspreid. Het incident vindt bovendien plaats vlak voor de Israëlische verkiezingen, waardoor het Netanyahu een dankbare gelegenheid biedt om veiligheid weer centraal te stellen.
Vanuit Netanyahu’s perspectief is dat volkomen rationeel. Een dramatisch incident met een vliegtuig vol Israëliërs biedt hem vrijwel het ideale PR-materiaal: gevaar, Israëlische burgers, terrorisme en een premier die achteraf tussen de helden kan gaan staan.
Daarvoor hoeft de toedracht nog niet eens vast te staan. De copiloot stak de gezagvoerder neer en het toestel maakte een scherpe duik, waarna bemanning en passagiers ingrepen. Onderzoek naar het motief loopt nog. Netanyahu verklaarde ondertussen al dat de copiloot islamistisch was geradicaliseerd, zonder daar bewijs voor te leveren.
Zo verandert ook het verhaal. De hoofdrol hoort bij de Indiase gezagvoerder Smit Machchhar, die zwaargewond het cockpitluik wist te openen, en bij de mensen die daarna de aanvaller overmeesterden en het vliegtuig hielpen redden. Vervolgens verschijnt Netanyahu in beeld en wordt ook hij onderdeel van het heldenverhaal.
Dat politieke leiders zulke kansen benutten is weinig verrassend. Interessanter is hoe gemakkelijk de internationale media eraan meewerken. De ontmoeting is nieuws, de foto’s liggen klaar en Netanyahu levert de gewenste quotes. Een PR-moment dat door zijn eigen regering wordt georganiseerd, verandert zo vrijwel automatisch in internationale berichtgeving.
En daarmee krijgt Netanyahu precies het beeld dat hem goed uitkomt: beschermer van bedreigde burgers, bestrijder van terrorisme, staatsman tussen helden.
Terwijl hij tegelijkertijd politiek verantwoordelijk is voor de Israëlische genocide in Gaza.
Die tegenstelling hoeft Netanyahu zelf uiteraard niet te benoemen. Zijn propagandamachine bestaat er juist bij de gratie van dat soort zorgvuldig afgebakende beelden. Vandaag zien we de premier die overlevenden ontvangt. Wat hij op een paar honderd kilometer afstand laat aanrichten, valt buiten het kader van de foto.
Dat het zo werkt, zegt daarom minstens zoveel over onze nieuwsconsumptie als over Netanyahu. Hij produceert het beeldmateriaal waarvan je van een politicus in verkiezingstijd kunt verwachten dat hij het produceert. Wij nemen het vervolgens over en helpen daarmee de hoofdverantwoordelijke voor een genocide zich presenteren als beschermer van mensenlevens.
De helden zaten in dat vliegtuig. Netanyahu stond alleen handig bij de uitgang klaar toen de camera’s aangingen.