Er is al jaren bezorgdheid over regenboogzebrapaden. Kinderen zien zomaar zes verschillende kleuren op weg naar school. Voor je het weet gaan ze vragen stellen. Waarom zijn er zoveel kleuren? Waarom mogen die naast elkaar bestaan? Kan ik zelf ook een kleur zijn? Het hellend vlak richting genderfluïditeit begint kennelijk bij een pot wegenverf. En dan hebben we het nog over de ouderwetse regenboog. Met alle huidige Pride-vlaggen erbij is een beetje Pride-optocht inmiddels een complete vlaggenspaghetti. Maar van eentje had ik het bestaan nooit vermoed. Ik was vandaag jaar oud toen ik ontdekte dat er ook een heterovlag bestaat.
Zes horizontale banen. Zwart. Wit. Zwart. Wit. Zwart. Wit.
Niemand weet precies wie hem heeft bedacht. De vlag duikt in 2001 op als ‘bestaand voorstel‘, zonder bekende ontwerper. Het principe is in ieder geval helder: neem de regenboogvlag en verwijder alle kleur. Er bestaat zelfs een latere variant waarvan de maker opmerkt dat dit typisch het soort heterovlag is dat homo’s zouden bedenken: de regenboog als basis, alleen dan saai.
Voor de oorspronkelijke vlag weten we niet of dat ook de grap was. Het zou bijna zonde zijn als het niet zo was, want de vlag wordt inmiddels actief gebruikt bij ‘hetero pride’-evenementen. Tegelijk, en dat is verontrustend, als een regenboogzebrapad kinderen effectief kan indoctrineren met homoseksualiteit, bisexualiteit, aseksualiteit, panseksualiteit, trans-zijn, non-binariteit en genderfluïditeit, hebben we een aanzienlijk groter probleem dan gedacht.
Overal in Nederland liggen heterozebrapaden, tienduizenden. Zwart. Wit. Zwart. Wit. Zwart. Wit. Onze kinderen lopen er dagelijks overheen. En niemand die iets doet.