De journalist als snackboer

Menig scholier heeft erover gefantaseerd: stel je eens voor dat je talen kon leren in je slaap, door een cassettebandje met woorden en oefeningen af te spelen terwijl jij ligt te maffen. Een populaire tekenfilmserie over een jonge 'mad scientist' (Dexter's Laboratory) nam dit zelfs als uitgangspunt voor een komische sketch. In de desbetreffende aflevering blijft de plaat hangen bij het woord 'Omelette du Fromage' (kaasomelet), waardoor Dexter in plaats van vloeiend Frans nog slechts dat ene woord kan uitbrengen. Als we de Volkskrant mogen geloven, menen wetenschappers aanwijzingen te hebben gevonden dat het in de toekomst wel eens werkelijkheid zou kunnen worden. Onderzoek toont aan: slapend een taal leren, het brein is er ontvankelijk voor!

Door: Foto: j_lai (cc)

Closing Time | Strange Fruit

De film The United States vs Billie Holiday is in première gegaan in Nederland. Een film over een deel van het leven van deze jazz zangeres  met actrice Andra Ray als Billy Holliday. De song Strange Fruit is hierin te horen. Maar omdat ik de film (nog) niet gezien heb, kan ik er ook niet over oordelen. Niet over de film en ook niet helemaal over de zangkwaliteit van Andra Ray. Wel zijn er al verschillende recensies verschenen. En die zijn niet eensluidend in hun oordeel.

Lezen: Het wereldrijk van het Tweestromenland, door Daan Nijssen

In Het wereldrijk van het Tweestromenland beschrijft Daan Nijssen, die op Sargasso de reeks ‘Verloren Oudheid‘ verzorgde, de geschiedenis van Mesopotamië. Rond 670 v.Chr. hadden de Assyriërs een groot deel van wat we nu het Midden-Oosten noemen verenigd in een wereldrijk, met Mesopotamië als kernland. In 612 v.Chr. brachten de Babyloniërs en de Meden deze grootmacht ten val en kwam onder illustere koningen als Nebukadnessar en Nabonidus het Babylonische Rijk tot bloei.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De Volkskrant verspreidt nepnieuws over Wilders en Baudet

ANALYSE - Het kan geen kwaad als kranten af en toe hun eigen koppen aan factchecks onderwerpen. De Volkskrant  kopte “De nieuwrechtse toekomst is niet langer aan Wilders, maar aan Baudet” maar vergat dat aan een grondige factcheck te onderwerpen. Een analyse van Matthijs Rooduijn op Stuk Rood Vlees.

Vorige maand kreeg de Volkskrant flink wat kritiek te verduren. Aanleiding voor de ophef was een uitgebreid interview met Thierry Baudet, de voorman van Forum voor Democratie (FvD). Het interview zou kritiekloos zijn geweest en bovendien Baudet een podium hebben geboden dat hij, op basis van het aantal Tweede Kamerzetels waarover zijn partij beschikt, niet verdiende.

De ombudsman van de krant, Jean-Pierre Geelen, schreef twee weken later een genuanceerde reactie op het interview en alle ophef die was ontstaan. Aandacht voor een politicus in de krant is niet automatisch ook een steunbetuiging voor die politicus, aldus Geelen, maar verwarring die daarover kan ontstaan is wel een gevaar waar de krant zich goed van bewust moet zijn.

Je zou verwachten dat de Volkskrant hier lering uit heeft getrokken. Niets is echter minder waar.

Op 21 januari publiceerde de krant een artikel met als titel “De nieuwrechtse toekomst is niet langer aan Wilders, maar aan Baudet”. Over de inhoud van het stuk wil ik het hier niet hebben, daar mag iedereen zelf over oordelen. Het gaat me puur en alleen over de elf titelwoorden.

Foto: Alan Cleaver (cc)

Rammelende conclusies over criminaliteit onder asielzoekers

ANALYSE - De politie maakte vorige week cijfers bekend over verdachte asielzoekers. De Telegraaf en de Volkskrant meenden te weten dat asielzoekers crimineler zijn dan de Nederlandse bevolking. Maar die vergelijking kan niet zomaar worden gemaakt.

De Telegraaf berichtte vrijdag en zaterdag over ‘criminele asielzoekers’: “Schokkend beeld misdaad kansloze asielzoekers”. Andere media volgden en verschillende cijfers deden de ronde. Wat opvalt is dat de verslaggeving erg onduidelijk was: geen verwijzing naar bronnen, inconsistentie in definities (overigens ook door schuld van de politie: 10.000 verdachte statushouders bleken vreemdelingen te zijn). Hierdoor is het moeilijk om cijfers en beweringen van journalisten te checken, mocht de lezer daarvoor überhaupt tijd hebben (alle documenten staan hier). En dat checken is nodig, want journalisten die schrijven over criminaliteitsstatistieken, dat gaat nogal eens mis.

In dit geval ging het onder andere mis toen journalisten de vraag stelden of asielzoekers “crimineler” zijn dan “gewone burgers” en “niet-westerse allochtonen”. De Telegraaf maakte deze vergelijking in een kort artikel met nota bene de titel ‘Cijfers schieten tekort’. De Volkskrant maakte eenzelfde vergelijking in een poging de bewering in de Telegraaf te checken.

De journalisten lijken zich echter niet te realiseren dat de politiecijfers zodanig tekortschieten dat hierover geen zinnige uitspraak valt te doen.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

De Volkskrant en Fu Manchu

Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Een fraaie illustratie daarvan vonden we deze week in de Volkskrant, waar de opinieredactie een artikel van David P. Goldman over China als wereldmacht vergezeld doet gaan van een koloniale karikatuur van Fu Manchu. Onderschrift: ‘China houdt niet van de wereld, althans niet van de wereld buiten China’.

Zo slaagt de Volkskrant erin met het gebruik van één beeld de strekking van het artikel (on)handig binnenstebuiten te keren. Goldman maakt namelijk eveneens gebruik van het stereotype van Fu Manchu, maar dan om de draak te steken met een andere auteur, die net een boek uit heeft met de omineuze titel: The Hundred-Year Marathon: China’s Secret Strategy to Replace America as the Global Superpower.

Als je gruwelfantasieën wilt lezen over een Chinees complot om de wereld over te nemen, spot Goldman, dan kun je beter The Insidious Dr Fu Manchu van Sax Rohmer uit 1913 lezen. Dat boek is niet alleen onderhoudender, maar ook nog eens gratis.

China is helemaal niet geïnteresseerd in wereldmacht, meent Goldman. Het is vooral naar binnen gekeerd. Dat het de wereldmacht goed mogelijk in de schoot geworpen zal krijgen, is vooral omdat de VS die rol heeft opgegeven: enerzijds is het oorlogsmoe, maar belangrijker nog laat ze het op het gebied van wetenschap en technologische innovatie volstrekt afweten.

Foto: Maurice (cc)

Ik vin u zo lief

COLUMN - Waarom plaatste de Volkskrant een gedrocht van een column als die van Jan Bennink?

Herinnering, schreef Cees Nooteboom in Rituelen, is een hond die gaat liggen waar hij wil. Zo herinner ik me dat ik in 1973 – ik was toen net vier – van school een boekje kreeg met kindertekeningen en -brieven aan koningin Juliana ter gelegenheid van haar zilveren regeringsjubileum. Het werkje heette Ik vin u zo lief. Het is op Marktplaats nog wel te vinden, mocht u geïnteresseerd zijn.

U kunt ook gewoon een abonnement op de Volkskrant nemen, want op de opiniepagina van die krant deed Jan Bennink het kleffige kinderwerkje nog eens dunnetjes over. Met de naïviteit van de man met de pet laat Bennink de koningin Chardonnay drinken – want dat klinkt zo chic – en op geschept papier schrijven, aan een Louis XVI-secretaire.

Nu is Bennink helemaal geen man met de pet. Bennink is een reclamejongen. Vandaag schrijft hij een roerend verhaal over de eeuwenoude tradities van een roemrijk merk whiskey en morgen laat hij kirrende baby’s over uw televisiescherm dartelen om u luiers aan te smeren. Net zo makkelijk.

Bennink weet net als ik dat Chardonnay zo’n beetje de minst chique witte wijn is die je kunt vinden, met uitzondering natuurlijk van de Keller-Geisters en Tavernello’s van deze wereld. En Bennink weet ook dat de koningin gewoon een werkkamer heeft, met een degelijk bureau en een paar pakken 80 grams A4, en geen gammele secretaire. Een gammele secretaresse wellicht, om de boel uit te typen.

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Dronkers stopt met z’n schoolcijferlijsten

NIEUWS - Hoogleraar Jaap Dronkers stopt met de schoolcijferlijsten (pdf). Lange tijd werden deze door Trouw gepubliceerd, waarna een paar jaar geleden de Volkskrant het stokje overnam. De lijsten ware verre van onomstreden. Nu vindt Dronkers het dus genoeg:

Maar het gedoe erom heen, begint mij tegen te staan. Dat kost vele dagen werk, het geeft veel stress en de publieke steun is gering. Na 17 jaar stop ik daarmee.

Volgende