Ik wil een Studio Politiek

Wat de Nederlandse televisie nodig heeft, is een praatprogramma waarin het politieke spel geanalyseerd wordt – een soort Studio Voetbal voor het Binnenhof. Ik kijk zelden televisie. Toch is er één programma dat ik de laatste tijd graag kijk, en dat is Studio Voetbal. Goed, het gestook van Jan Mulder wil nog wel eens tot een hanengevecht leiden – wat Jack van Gelder dan een paar minuten laat razen voordat hij het welletjes vindt – maar buiten die momenten is het een heel fijn programma. De sfeer is nuchter, ontspannen, beschouwend. De gasten laten elkaar uitpraten, en zijn het vaak met elkaar eens. Er valt zelfs wel eens een stilte; kom daar maar eens om bij De Wereld Draait Door. Het zette me aan het denken: waar komt dat fijne ontspannen sfeertje vandaan? Wat heeft Studio Voetbal dat DWDD, wijlen Pauw & Witteman, en al die andere praatprogramma's op de Nederlandse tv niet hebben? En toen opeens had ik het: niemand zit daar aan tafel om iets van zichzelf te pluggen.

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-11-2022

Zomergasten | Hoe progressief is de VPRO?

DATA - De namen zijn bekend voor de serie Zomergasten van de VPRO dit jaar. Ook dit jaar, zoals alle jaren sinds 2010 zijn maar 2 van de 6 gasten vrouw.

We hebben daarom de historische vrouw/man-verdeling maar eens in kaart gebracht.

zg2_475

zg1_475

Gerekend over al die jaren heen is 1/3 van de gasten vrouw. De cijfers van het CBS geven aan dat vrouwen vrij consequent 50,5% van de Nederlandse bevolking uitmaken.

Hoe rechtvaardigt een progressieve omroep als de VPRO dit?

Lezen: Venus in het gras, door Christian Jongeneel

Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.

Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022 copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

Geen bal op tv | 24 uur met… Katja Schuurman

COLUMN - In 24 uur met… Katja Schuurman krijgen wij een Katja Schuurman te zien zoals Katja Schuurman zelf denkt dat Katja Schuurman hoort te zijn.

Wilfried de Jong is een goed interviewer. Oprecht geïnteresseerd, goed geïnformeerd, hij luistert echt, heeft het vermogen verrassende vragen te stellen en is nooit te beroerd om zich kwetsbaar op te stellen. Toch weet hij met zijn programma ’24 uur met…’ zelden écht te boeien. Van alle afleveringen die ik gezien heb, is eigenlijk alleen de uitzending met de kunstenaarszusjes L.A. Raeven mij bijgebleven. O, en Pierre Bokma was ook wel goed. En Jack Wouterse. Die leken beiden te hebben besloten om volledig met de billen bloot te gaan. Als je met die houding naar binnen stapt, dan zorgt Wilfried de Jong wel dat je excelleert. Anders niet en kabbelt het voort. Hij zal het niet uit je trekken. Daarvoor is hij, vermoed ik, te aardig.

Afgelopen vrijdag zat De Jong 24 uur opgescheept met Katja Schuurman. Het was gezellig, de twee konden het goed met elkaar vinden. Misschien had Schuurman zich ook wel voorgenomen om met de billen bloot te gaan. Ze vertelde over haar dwangneuroses. Dat bijvoorbeeld, als iemand zegt in 1954 te zijn geboren, zij de rest van de dag verschillende manieren zit te bedenken om uit te rekenen hoe oud hij of zij nu is. ‘Daar slik ik nu wat voor,’ zei ze. Heel even schoot er door me heen dat ze zich die neurose had aangemeten om wat interessanter over te komen, maar ze leek me niet het type om lichtzinnig met dat soort zaken om te springen.

Foto: Dennis van Zuijlekom (cc)

Computer killed the video star?

COLUMN - De televisie is een achterhaald medium? Maar zal het internet die goeie ouwe beeldbuis uit ons bestaan verbannen?

Het gebeurt nog al eens dat ik uit verveling Tell Sell of Lingo lig te kijken. Verder kijk ik eigenlijk nooit televisie. Dat wil niet zeggen dat ik geen programma’s, series of nieuws kijk. Ik vind daarvoor de televisie simpelweg een achterhaald medium.

Allereerst kan ik programma’s niet bekijken wanneer ik dat zelf wil, daardoor mis ik programma’s omdat ik niet kan of omdat ik er op dat moment geen zin in heb. Als ik de programma’s al kijk, kan ik ze niet eens op pauze zetten wanneer ik dat wil, maar moet ik mijn plas inhouden tot er een reclameblok komt (als dat er al is). Daar komt nog bij dat als ik meer wil weten over het programma, ik een slecht werkende tweede scherm-app moet downloaden. Natuurlijk geldt dit allemaal alleen voor het actief tv-kijken. Bij het passief tv-kijken (Tell Sell en Lingo) maakt het me niets uit, zo lang er maar tijd verstrijkt.

Voor mijn soort mensen werden het tweede scherm, interactieve televisie en on-demand-elementen in het leven geroepen. Die doen echter omslachtig wat het internet al lang veel beter kan. Het downloaden van series kan al legaal en streamingsites als Uitzending Gemist zijn tegenwoordig de normaalste zaak ter wereld. Waarom in godsnaam moeite doen voor een tweede scherm? Het kan immers ook allemaal op één (namelijk je computer-) scherm.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

EO-producent maakt racist van goedbedoelende mevrouw

Sylvia Voogel staat sinds kort bekend als racistische hufter.

In het TV-programma Hufterproef zien we een winkelbediende racistische opmerkingen maken jegens een moslima met hoofddoek. Vervolgens lijkt het alsof de bediende bevestiging zoekt bij Voogel. Hij zegt dat er voortdurend wordt gestolen en dat de maat op een gegeven moment vol is, zij bevestigt dat hij groot gelijk heeft.

Het lijkt zo net alsof Voogel een racist is. Volgens haar verliep het in werkelijkheid precies andersom, en knoopte de winkelbediende eerst met haar een praatje aan over winkeldiefstal, waarop zij reageerde; en begon de man toen de moslima uit te kafferen, waarop ze de bediende corrigeerde.

Foto: copyright ok. Gecheckt 09-02-2022 copyright ok. Gecheckt 09-02-2022

Geen bal op tv | Langs de Grenzen van Turkije

COLUMN - Waarin hardboiled TV-detective Max Molovich onderzoekt wat de hedendaagse televisie te bieden heeft. Aflevering 1: Langs de grenzen van Turkije.

Turkse boer voor de camera. Over de vele vluchtelingen die via zijn land de rivier proberen te bereiken om naar Griekenland over te steken. Vanuit Turkse wachttorens worden het land en de oevers van de rivier in de gaten gehouden. De boer heeft medelijden met de vluchtelingen. Je laat niet voor niets alles achter om met gevaar voor eigen leven Fort Europa te bereiken. Mensen willen het beste. Geef ze eens ongelijk.

Aan de andere kant van de rivier. Vanachter hun ouzo bekijken Griekse mannen met lede ogen aan hoe hun dorp dag in dag uit wordt overspoeld door sukkelaars uit alle windstreken die als zombies door de straten zwerven. Of tegen een boom gaan zitten. Wachten totdat ze opgepikt worden door de douane. Een enkeling realiseert zich dat zijn voorouders hetzelfde hebben gedaan. De meesten laten zonder zelfcensuur hun zwart geblakerde hart spreken. 

De Turkse boer ziet wanhoop. Mensen die, voortgedreven door overlevingsdrift, met hun laatste krachten Europa proberen te bereiken. De Grieken zien gelatenheid. Passievelingen die uitgeput wachten op wat komen gaat. Ongedierte, noemen ze het. Muggenzwermen die komen teren op onze welvaart. Parasieten. Europa doet niks.

Foto: copyright ok. Gecheckt 21-02-2022

De macht van feestboek

OPINIE - Na een avondje facebooken wil ik af en toe nog wel eens gezellig ouderwets een half uurtje de televisie aanzetten. Op die manier kreeg ook ik lucht van het verjaardagsfeestje van Merthe.

Drie dagen lang tetterden het journaal en de actualiteitenrubrieken het op voorhand uit de hand gelopen feestje van Merthe rond. Ik op vrijdagavond natuurlijk met een borrelnootje achter de TV. Want die tweets, dat is toch een stuk minder dan de echte beelden.

… Maar wat verbazingwekkend dat men op die oude media meldde dat ze zo verrast werden door het feest en de rellen! Een bizarre gang van zaken: eerst drie dagen lang reclame maken voor een feest dat niet de bedoeling is, en dan vreemd staat te kijken als er duizenden opgeschoten reljongeren op af komen… om dan vervolgens te beweren dat dit kennelijk de vernietigende kracht van Facebook is. Gelukkig zijn er na twee dagen verstandsverbijstering al mede-columnisten die dit aanwijzen. Scheelt mij weer wat werk.

Toch kan ik er niet over uit hoe slecht mensen blijken te weten hoe sociale media werken. Zo schijnen verslaggevers van de “oude media” nog steeds te denken dat de oorzaak van alles “een vergeten vinkje” is.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Het probleem met Oprah*

ANALYSE - Terwijl we eigenlijk de guillotine uit het vet zouden moeten halen …

Three decades of companies restructuring their operations by eliminating jobs (through attrition, technology, and outsourcing) and dismantling both organized labor and the welfare state have left workers in an extremely precarious situation.

Today, new working-class jobs are primarily low-wage service jobs, and the perks that once went along with middle-of-the-road white-collar jobs have disappeared. Flexible, project-oriented, contingent work has become the norm, enabling companies to ratchet up their requirements for all workers except those at the very top. Meanwhile, the costs of education, housing, childcare, and health care have skyrocketed, making it yet more difficult for individuals and households to get by, never mind prosper.

David Attenborough over het belang van publieke televisie.

As we were saying earlier, how can you be a competent member of a democratic society, with a right to vote, and have no conception of or no basis for understanding the technology on which the whole of your society is built, from the food you eat and the schools you go to, to the way you move, the way you communicate, the way you look after your kids, the way you read at night? All these decisions are fundamentally scientifically based.

Now, if a public-service broadcasting organisation has any responsibility, then it must be in these areas where it doesn’t necessarily make a financial profit to talk about it.

Science is an obvious example. We spend a lot of time saying, “Oh yes, it’s very accessible and very exciting” – but it’s not always accessible, it’s not always exciting, and it’s quite easy to be boring about. It is the job and responsibility of the broadcaster to deal with these problems and make sure it’s available to everybody. I really feel very powerfully about that. If the BBC as a public-service organisation allowed its scientific output to dwindle, then it ought to be a national scandal.

Vorige Volgende