De stille revolutie van Santoro

Klagen over de linkse media doet het nog steeds goed in Nederland en daarbuiten. Daar halen we dan graag enquètes bij waarin journalisten aangeven dat ze op linkse partijen stemmen. Schande! Van ons geld! Toch kun je juist in het Nederlandse omroepbestel met een beetje moeite gewoon de televisie op met je verhaal, of je gebrek eraan. Maar dan moet je er wel wat voor doen en daar houden klagers nooit van. Die klagen liever tegen de klippen op, al zou Joost Eerdmans zelf alle NOS-journaals presenteren. Hoe anders is dat in Italië waar de staatsomroep inderdaad een staatsomroep is. Hoofdredacteurs van journaals en bestuursvoorzitters van kanalen worden door de politiek benoemd en zij nemen politieke beslissingen. Zo kon het gebeuren dat het programma Annozero van de populaire (linkse) journalist Michele Santoro vorig jaar ineens van de buis verdween. Annozero dat soms meer kijkers trok dan tegelijkertijd uitgezonden voetbalwedstrijden. Silvio Berlusconi haatte Annozero en Santoro moest kapot. En daar hield de macht van de cavaliere niet op. Het kanaal La7 wilde Santoro en zijn programma graag hebben, maar het is eigendom van Telecom Italia en de ex-premier dreigde met een voor het voormalige staatsbedrijf zeer negatieve telecomwet. Zegt men althans. Santoro kwam in ieder geval niet naar La7.

Door: Foto: copyright ok. Gecheckt 27-09-2022
Foto: copyright ok. Gecheckt 23-11-2022

Renaissance

Waar ik vroeger de deur van de bioscoop platliep, kijk ik tegenwoordig steeds vaker tv-series. Het aanbod is beter dan ooit: van Mad Men, Dexter, Homeland en Breaking Bad tot Once upon a Time, Person of Interest en Game of Thrones.(Ja, allemaal Amerikaans – maar voor wie internet in huis heeft, doet dat er nog weinig toe.)

Het zijn goed geschreven en knap geacteerde series, met een groot oog voor detail. Elk ervan zet van meet af aan een eigen wereld neer, waarvan de finesses en complexiteiten gaandeweg onthuld worden. Juist daarom houd ik zo van het format van een serie, geloof ik inmiddels. Een film is een kort verhaal: en maximaal twee uur tijd wordt een intrige opgezet en ontknoopt, terwijl een goede serie als een roman kan zijn: een meanderend verhaal dat zich ontvouwt, herschikt en verdiept.

Series gaan vaak gebukt onder wat bekend is gaan staan als ‘het probleem van de week’. Elke aflevering had van oudsher zijn eigen crisis: een nieuwe moord die moest worden opgelost, een nieuwe zieke die moest worden genezen of een nieuw monster dat onschadelijk moest worden gemaakt. De betere series hadden weliswaar altijd al een overkoepelend verhaal, maar gebruikten hun probleem van de week opzichtig als een parallel voor de psychologische ontwikkeling van de hoofdpersonen. Wat eigenlijk nogal onsmakelijk is: dat reduceert andermans leed tot leuk les- en leermateriaal voor de mensen om wie het ‘echt’ gaat.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

WW: Zomergasten kost uur van je leven

De woensdagmiddag is op GeenCommentaar Wondere Woensdagmiddag. Met extra aandacht voor de nieuwste ontwikkelingen in Wetenschap- en Techniekland.

lekker tv kijken (foto flickr/xJasonRogersx)Wetenschappers zijn een zuur stelletje mensen, zo lijkt het vaak. De naarlingen zijn zulke misantropen dat voor alles wat lekker of leuk is, aangetoond moet worden hoe schadelijk het voor je is. Alcohol, drugs, muziek: allemaal hartstikke leuke dingen die verpest worden door teveel nieuwsgierigheid van de kant van de mannen en vrouwen van de wetenschap. Ook een persoonlijk favoriet tijdverdrijf -televisiekijken- komt er nooit echt goed vanaf.

Hoewel het met de paplepel is ingegoten is het natuurlijk onzin dat je van teveel televisiekijken vierkante ogen krijgt. En negatieve effecten op de ogen van te lang naar een punt staren (oogmoeheid oftewel Asthenopie) zijn voor zover bekend tijdelijk. Maar televisie is op een andere manier wél degelijk slecht voor je. En hier krijgen we te maken met het welbekende verschil tussen correlatie en causatie: televisiekijken wordt namelijk doorgaans zittend gedaan. En zittende mensen verbrandden te weinig calorieën. En we weten allemaal wat er dan gebeurd: verhoogde kans op hart- en vaatziekten, suikerziekte en andere luie mensen ellende. 

Maar ondanks de bewezen ellende blijven mensen televisie kijken. En dus namen onderzoekers van de Australische School of Population Health aan de University of Queensland zich voor om eerder gepubliceerde sterftecijfers onder televisiekijkers  nog eens te analyseren en met nog deprimerender conclusies te komen. In totaal werd de data van 11.000 Australiers gebruikt. De onderzoekers vonden na extrapolatie dat in 2008 Australische volwassenen van 25 jaar en ouder een totaal van 9.8 miljard uur televisie keken en verbonden dat aan 286,000 eerder gestorven jaren. Alsof deze conclusie niet deprimerend genoeg is formuleren ze het als volgt: Na je 25e kost ieder uur dat je televisie kijkt, je 22 minuten van je leven. Dat maakt een uur televisie kijken dus net zo schadelijk als het roken van twee sigaretten.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Zomergasten VPRO | Marc-Marie Huijbregts

De afgelopen jaren waren onze waanlinks over de reeks Zomergasten van de VPRO zo populair dat ze nu wel een heel postje verdienen. Niet dat wij veel informatie kunnen toevoegen vooraf. Dat kan de VPRO zelf heel goed. Maar u bent notoir lui, dus hier de essentie.
Vanavond starten we met Marc-Marie Huijbregts, cabaretier en TV-persoonlijkheid. Hij won in 1999 het Camaretten Festival. Meest bekend is hij nu waarschijnlijk als regelmatige gast bij De Wereld Draait Door.

De film die hij gekozen heeft, is Chère inconnue (ook: I Sent a Letter to My Love) uit 1980.

Gastheer dit jaar is Jelle Brandt Corstius, u weet wel, zoon van.

U heeft na verschijnen van dit postje nog 5 minuten om alles klaar te zetten. Veel kijkplezier.
(Sorry, zover wij weten is er geen livestream beschikbaar momenteel)

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Quote van de Dag: Laatste column van Frank Rich

[qvdd]

By the time I reached high school, Vietnam was heating up. I began tracking the columnists’ pronouncements with some ardor. This was, of course, in the day when everyone read the papers, when pundits had yet to start bloviating on television, and when it was widely believed, especially in Washington, that the wise men of the press held enormous sway over national events, from the making of presidents to the waging of wars both hot and cold.

Frank Rich, columnist van de NYT neemt afscheid van zijn column. Hij brengt in zijn laatste column de goede oude tijd in herinnering dat televisie nog niet zo belangrijk was en toen Presidenten nog werden afgezet als zij logen en de kranten nog invloed hadden. Tegenwoordig hoeft een President die liegt niet meer af te treden – tenzij hij een Democraat is – en zijn de media vooral dienstbaar aan de macht. De wijze mannen van de pers zijn tegenwoordig wijze mannen en vrouwen op radio en televisie die het normaal vinden om serieus te discussiëren over de vraag of de President wel in de Verenigde Staten is geboren. Dat zou in Rich’s jeugd ondenkbaar zijn geweest.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nicholas Carr: Het ondiepe – Hoe onze hersenen omgaan met internet

Deel van boekomslag/Maven publishingVolgens Nicholas Carr maakt internet ons dommer. In het boek Hoe onze hersenen omgaan met internet, en al eerder in het artikel Is Google making us Stupid? zet hij uiteen dat internet ons denken op een subtiele manier beïnvloed. Door veel bezig te zijn op internet veranderen onze hersenen. We zijn sneller afgeleid, niet meer instaat om ons goed te concentreren op lange teksten en kunnen daardoor ook minder goed nadenken. Zeker als we dagelijks 8 uur naar een beeldschermen kijken. We zijn hierdoor geneigd tot multitasking, we kijken om de paar minuten naar onze email-inbox, en we raken afgeleid door de vele links en andere irrelevante informatie die op een webpagina zichtbaar zijn.

Carr was onlangs op toer in Nederland om zijn boek, dat in het Nederlands is vertaald, te promoten. Afgelopen vrijdag 5 maart was ik aanwezig bij een van de lezingen die hij heeft ter gelegenheid hiervan heeft gegeven (in Wageningen). In het stampvolle auditorium vertelde hij over de gevolgen van internet voor ons denken. De boodschap van Carr is dat onze hersenen veranderen door de grote blootstelling aan internet. Uiteraard zijn niet alle effecten van het internet negatief maar hij benadrukt dat de negatieve effecten mogelijk toch ernstiger zijn dan we denken. Carr is natuurlijk zelf een zware internetgebruiker en constateert de problemen dan ook bij zichzelf. Hij merkt dat hij minder goed instaat is om zich te concentreren op een langer stuk tekst en hij is geneigd om snel door lange stukken heen te skimmen.
Ook op televisie was aandacht voor Carr (Een Vandaag, 7 maart 2011):

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Helpdesk

Dit is een gastbijdrage van iamzero en het stuk is ook op zijn site te lezen.

‘Goedemiddag! UPC Helpdesk, u spreekt met Debby, waarmee kan ik u van dienst zijn?’
‘Goedemiddag mevrouw, ik heb een probleem met mijn televisie.’
‘Zegt u het maar, meneer.’
‘De laatste paar weken verschijnt er om de haverklap een irritant klein mannetje in mijn beeld.’
‘Een irritant klein mannetje?’
‘Juist, een irritant klein mannetje met een kale kop en een bril op zijn neus.’
‘En wat is dat precies voor mannetje, meneer?’
‘Nou, hij zegt dat hij cabaretier is maar ik heb daar zo mijn twijfels over.’
‘Aha. En kunt u aangeven wanneer het probleem precies optreedt? Is dat de hele dag of alleen op bepaalde momenten?’
‘Ik heb het idee dat het meestal ‘s avonds is, maar overdag werk ik en kijk ik geen tv. Ik zou niet durven zeggen dat het mannetje dan niet ook verschijnt.’
‘En waar verschijnt hij, meneer? Kunt u dat ook aangeven?’

‘Nou, als het aan hemzelf ligt schermvullend, maar hij is dus nogal klein. Hij heeft wel een grote waffel, dat wel.’
‘Ik bedoel eigenlijk: op welke zenders?’
‘Op allemaal, zo ongeveer! Ik heb hem volgens mij alleen nog niet op CNN gezien.’
‘Hebt u al geprobeerd de stekker eruit te trekken en opnieuw erin te doen?’
‘Helpt niet.’
‘De kanalen opnieuw ingesteld?’
‘Heb ik ook gedaan, maar ik heb de indruk dat dat een averechts effect heeft gehad.’
‘Heel vervelend, meneer. Eens kijken… doet het mannetje ook nog iets of is hij alleen hinderlijk in beeld?’
‘Was het maar zo! Nee, hij hoort zichzelf heel graag praten maar hij heeft een stem als een transistorradio zonder ontvangst.’
‘En wat zegt hij dan bijvoorbeeld, meneer?’
‘Hij zegt bijvoorbeeld om de haverklap “De mensen zijn het spuug- en spuug- en spuugzat”. De ene keer zegt hij wat vaker “spuug” dan de andere. En hij zegt, voor zover ik het kan verstaan tenminste: “Voor je het weet ben je een soort Pieter Storms, en dat wil ik niet want dan moet ik met Nina Brink dansen”, en dan begint hij onbedaarlijk te lachen. Heel irritant.’
‘Maar u zei toch net dat hij cabaretier was?’
‘En ik zei dat ik daar mijn twijfels over had.’
‘Dat is waar. Luister meneer, wij hebben het probleem dat u schetst de afgelopen weken inderdaad vaker gehoord. De meeste mensen zijn er alleen heel erg enthousiast over, we krijgen eigenlijk alleen maar positieve reacties. Ik ben dus bang dat wij u niet verder kunnen helpen.’
‘Nee, dat zegt die eikel nou ook al de hele tijd!’
‘Wat ik u ter compensatie kan aanbieden, meneer, is een half jaar gratis abonnement en geheel vrijblijvend een maand lang ons internationale zenderpakket met 324 buitenlandse zenders. We hebben stellig de indruk dat het probleem op buitenlandse zenders significant minder voorkomt.’
‘Nee, ik ben niet geïnteresseerd in uw aanbiedingen; ik wil niet voor een dubbeltje op de eerste rij zitten met het goedkoopste abonnement en dan bij het minste of geringste probleem om het hardst gaan klagen dat ik niet goed genoeg geholpen word.’
‘Ik begrijp niet goed wat u bedoelt.’
‘Daar was ik al bang voor. Goedemiddag, mevrouw.’
‘Goedemiddag, meneer.’

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Krijg de ziekte!

Greg HouseEen groot aantal ziekten en syndromen is genoemd naar hun ontdekker, niet zelden een arts of patholoog. Wanneer je geregeld naar de serie House MD kijkt – met de nurkse botterik Greg House (Hugh Laurie) als diagnosticerend arts in een Amerikaans ziekenhuis – ben je vast reeds bekend met een heleboel van dit soort aandoeningen. Het gros van deze ziektebeelden is behoorlijk zeldzaam. Al zou je dat niet zeggen aan de hand van de frequentie waarmee ze in de kliniek van dokter House als mogelijke diagnose over tafel vliegen.

Het gaat dan om ziektes als die van Addison, Chagas, Cushing, Creuzfeldt-Jacob, Hodgkin, Huntington, Parkinson, maar ook bijvoorbeeld Wegener’s granulomatosis of het syndroom van Guillain-Barré. En vergeet natuurlijk ook Alzheimer en Korskakov niet. (Wie?) Dit maakt deze ziektes tot eponiemen, oftewel begrippen die vernoemd zijn naar een persoon.

De onverbeterlijke misantroop House heeft welgeteld één vriend, tevens het voortdurende mikpunt van zijn schimpscheuten en beledigingen, James Wilson, gespeeld door Robert Sean Leonard. Het is dus vast geen toeval dat er ook een Ziekte van Wilson bestaat, volgens wikipedia ‘een zeldzame autosomaal recessief erfelijke aandoening waarbij de uitscheiding van koper via de gal verminderd is. Hierdoor worden langzamerhand vele organen vergiftigd, vooral de lever en de hersenen.’ Afgaande op de serie House zou je trouwens de Ziekte van Wilson eerder typeren als een welhaast pathologische vorm van blijmoedig gedragen masochisme.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Vorige Volgende