Er waait een gure wind over Oost-Groningen. Nu waait zo'n wind daar vrijwel altijd, maar voor de gestaalde kaders is hij nu nèt wat guurder, aangezien de twee communistische partijen die het gebied rijk is elkaar openlijk lijken te gaan bestrijden. Wat wil het geval? In Oost-Groningen zal een nieuwe fusiegemeente "Oldambt" ontstaan uit de huidige gemeentes Winschoten, Scheemda en Reiderland. Deze nieuwe gemeente, waar in oktober tussentijdse verkiezingen gehouden zullen worden, omvat de gehele "rode driehoek" van Groningen, waarvan de plaats Finsterwolde (bekend van Time Magazine) misschien de meest notoire is. In deze streek was van de neergang van het communisme na 1989 weinig te merken. De Nieuwe Communistische Partij Nederland (NCPN), naar eigen zeggen de ware opvolgers van de oude CPN (en wie het CPN-programma vergelijkt met dat van GroenLinks nu zal dat moeilijk kunnen ontkennen) heeft nog geruime tijd de absolute meerderheid in de gemeenteraad van Reiderland gehouden en ook toen die wegviel bleef de partij nog enige tijd collegepartner. Toch kwam er slijtage in de grote rode droom.
“Als je met je hiel op een kabouter gaat staan, gaat de kabouter eerder kapot dan de hiel.”
CDA’er Hans Hillen legt in de Volkskrant even uit hoe zijn partij zich verhoudt tot coalitiepartner ChristenUnie.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Honderden gemeenten gebruiken de Mosquito, een apparaat dat een hoge toon produceert die jongeren nog net wel kunnen horen, maar ouderen niet. De gedachte is dat jongeren het geluid zo irritant vinden dat ze bij het apparaat uit de buurt blijven. Een soort preventief straatverbod voor een hele leeftijdscategorie, zeg maar.
Maar terwijl lokale politici roepen om meer, is minister Guusje ter Horst ineens aan de noodrem gaan hangen. Argument: het zou wel eens de onaantastbaarheid van het menselijk lichaam kunnen schenden. In normaal Nederlands: de Mosquito is een martelapparaat.
Okay, dat is allicht wat overdreven, gegeven de definitie van de Verenigde Naties. De Mosquito is eerder de auditieve equivalent van de corrigerende tik. Maar ook die is
Nederland heeft geen ombudsman voor kinderen, en dat moet veranderen. Vindt PvdA’er Khadija Arib, en met haar een meerderheid in de Tweede Kamer en minister Rouvoet (CU, Jeugd en Gezin). U zegt: een kinderombudsman? Dat is iemand die kinderen, jongeren en volwassenen helpt bij vragen over kinderrechten. Die oplet of iedereen kinderrechten respecteert. En die regelmatig advies over kinderrechten geeft aan de regering.
Europa telt inmiddels 35 instituten voor kinderombudsmannen in 25 landen. Nederland loopt dus achter, en dat is al jaren een bron van ergenis voor Unicef en het kinderrechtencomité van de Verenigde Naties.
Om te begrijpen waarom citeer ik graag het jaarverslag van 2007 van de gewone, nationale Ombudsman: “Op 21 januari 2008 presenteerden UNICEF Nederland en Defence for Children International Nederland de resultaten van hun gezamenlijke onderzoek naar kinderrechten in Nederland. De conclusie was dat Nederland de rechten van kinderen onvoldoende naleeft. Vooral in het vreemdelingenbeleid, de gezondheidszorg en de jeugdzorg schiet de naleving van de rechten tekort. De onderzoekers bepleiten daarom de aanstelling van een kinderombudsman.”
Maar goed, het is nu dus bijna zover. PvdA, SP, PVV, GroenLinks en D66 zijn in ieder geval vóór de komst van de kinderombudsman. Maar nu doet zich de vraag voor: wie? Want wie oh wie moet de belangen van kinderen gaan behartigen? Moeten we dan denken aan iemand als Ron Boszhard? Bram van der Vlugt? Of de burgemeester van Pluk van de Petteflet?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
“I’m assuming that watching Bush attempt to justify the myriad interesting choices he’s made – all of which fall somewhere in the range of “irresponsible” to “deadly” to “Were you asleep?” – holds the same sickeningly captivating appeal as watching a car crash.”
Columniste Meg Kane van de Britse krant The Guardian snapt niet waarom geen enkele uitgever belangstelling heeft voor de memoires van George W. Bush. Zelfs conservatieve Amerikaanse uitgevers geven momenteel liever een anti-Obama boek uit dan de memoires van Bush. Vreemd inderdaad. Niets toch dat beter verkoopt dan een goed rampenboek ofwel een boek waarin geen ramp verzonnen en de hoofdpersoon een omhooggevallen cowboy uit Texas is? Stop achterin nog twintig pagina’s met grootste blunders en gekste foto’s en Bush heeft een absolute bestseller. David Letterman kwam overigens al eens met tien titels op de proppen. De leukste: “The War in Iraq, a 6-foot sandwich, and other things I started but couldn’t finish.” Bush hoeft die titel alleen nog maar een beetje aan te scherpen.
Vandaag plaatst Sargasso een gastbijdrage van Mark Thiessen Algemeen Bestuurslid Politiek & Voorlichting JOVD Hoofdbestuur.
Het Nieuwe Verbieden lijkt anno 2008 een trend te zijn geworden waar het kabinet zich graag aan overgeeft. Helaas doen ook veel oppositiepartijen hieraan mee. Dit is een zorgwekkende ontwikkeling, die veel Nederlanders rechtstreeks raakt. Verbieden is een beleidsmatig zwaktebod, en bovendien kan een beetje vertrouwen in de burger geen kwaad.
Toch ontbreekt het onze bewindslieden in Den Haag, de Christelijke partijen fier voorop, aan enig geloof in het individuele beoordelingsvermogen van de Nederlander. Mogen we geen lol meer hebben, omdat het volgens ons kabinet te gevaarlijk is? De ene na de andere betuttelende maatregel verlaat het Haagse Binnenhof.
De betutteling werd bij de kabinetsvorming zelfs geïnstitutionaliseerd, in de vorm van een minister voor Jeugd en Gezin. De naam van deze portefeuille laat duidelijk zien dat deze minister niets liever wil dan achter de voordeur gluren en ingrijpen. Met het lanceren van het Elektronisch Kind Dossier laat de minister in ieder geval blijken dat hij ieder Nederlands kind als een potentieel probleemgeval ziet, dat door de overheid in de gaten moet worden gehouden. Rouvoet laat zich geregeld negatief uit over de jeugd van tegenwoordig, maar is tot dusverre nog niet aan het Nieuwe Verbieden toegekomen. Gelukkig is hij vooralsnog een zwakke minister, met veel woorden en weinig daden.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
Na eerdere kritiek op de vermeende subjectiviteit van het NOS-Journaal heeft Geert Wilders nu zijn pijlen gericht op het daarop aansluitende weerbericht. In een frontale aanval op de dagelijkse meteorologische voorspelling van de publieke omroep noemt de PVV-politicus het informatieve blokje van Erwin Kroll en zijn collega’s ‘een bastion van linkse sentimenten.’ Zijn beleidsvoorstel Een Frisse Wind is een poging het weerbericht weer ’terug te brengen bij de gewone Nederlander.’
“Wij hebben als partij eens goed gekeken naar het NOS-weer, en de linkse tendens is onmiskenbaar,” zo zegt de flamboyante lijsttrekker, die als voorbeeld de belerende houding van de weermannen en vrouwen aanhaalt: “Dat opgeheven vingertje, ik erger me er al jaren rot aan.”
Ook de politieke correctheid van de dagelijkse vooruitzichten is Wilders een doorn in het oog: “Waarom horen we wel dat depressies vanuit Engeland ons land naderen, maar wordt verzwegen dat ze hun oorsprong vinden op de Antillen?”
Het weer is bovendien doorspekt met een terminologie die de fractieleider als gekleurd beschouwt. “Minima, maxima, temperaturen in het rood, allemaal neo-communistisch jargon waar de gewone Nederlander niet op zit te wachten. En altijd dat zure toontje. In de winter is het te warm, in de zomer juist weer te koud of regent het te veel. Waarom kunnen we nooit eens gewoon trots zijn op ons klimaat, zoals vroeger?”
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Is het een vogel? Is het een (gekaapt) vliegtuig? Is het Israëlisch-Amerikaanse oorlogshitserij? Nee het is de Iraanse religieuze plantsoenendienst! Althans, laten we daar voorlopig even van uit gaan…
In de noordelijke provincie Gilan hebben de Iraanse autoriteiten besloten eeuwenoude moerbei bomen om te hakken (LATimes). Deze bomen moeten kapot omdat ze door de lokale bevolking worden gebruikt voor rituelen in bijgeloof. Mensen plaatsen kaarsjes onder de grote bomen en binden lintjes in de takken (foto’s). Bijgeloof dat mag niet van Allah zo vinden de mullah’s. Dus deze prachtige bomen zullen worden omgehakt.
Dat de Iraanse religieuze plantsoenendienst al eerder met dit botte bijltje heeft gehakt vernemen wij via de Perzische blogosfeer. Bomen die op een Bahá’í begraafplaats stonden moesten het ook ontgelden. Een boom die met zijn wortels nabij overleden bahá’ís staat is immers niet kosjer. De Bahá’í religie benadrukt de onderliggende eenheid van de grote wereldgodsdiensten. Bahá’ís zien Abraham, Boeddha, Jezus, Mohammed ook als hun goddelijke boodschapers. Desondanks -of misschien wel juist daarom- worden ze vervolgd in Iran, tussen 1978 en 1998 zijn meer dan 200 gelovigen zijn geëxecuteerd. Sinds 2006 is de Iraanse overheid bezig systematisch informatie in te winnen over bahá’ís in Iran, tot grote zorg van de VN.
De partij voor de Dieren en de Christen Unie hebben de beste site. De site van de Christen Unie valt vooral op door haar overzichtelijkheid en begrijpelijkheid. De sites van de VVD en de SP vallen vooral op door hun onoverzichtelijkheid en onbegrijpelijkheid. De pogingen van de VVD hun site ook tot een verkapte nieuwssite te maken, helpt daarbij zeker niet. Ik heb de sites van de volgende partijen onderzocht: van het CDA, de PvdA, van de VVD, van D66, van GroenLinks, Partij voor Vrijheid, de ChristenUnie, de Partij voor de Dieren en de Socialistische Partij. Daarbij heb ik een aantal criteria onderzocht: (1) de vermelding van partijbeginselen en standpunten, (2) de vermelding van plannen en prioriteiten, (3) of de site (tot zekere hoogte) interactief is, (4) of sprake is van fondsenwerving, (5) of ik lid kan worden via de site, (6) of de site actueel is, (7) of de site het emailadres van de partijleider vermeld, (8) of de site het mogelijk maakt mij te laten waarschuwen door middel van SMS, en (9) tot slot hoe overzichtelijk en begrijpelijk de site is (voor mij).
Interactief wil zeggen dat de site een discussieforum/blog aanbiedt, het criterium ‘actueel’ heb ik geoperationaliseerd door na te gaan of op de site een expliciet partijstandpunt/visie staat vermeld met betrekking tot de kredietcrisis. Een inhoudelijke toets van deze criteria – bijvoorbeeld of de vermelde partijbeginselen actueel zijn, en in hoeverre het standpunt t.a.v. de kredietcrisis vertaald kan worden in concrete beleidsvoorstellen – heb ik achterwege gelaten. Bij deze toetsing heb ik zeven minuten per site uitgetrokken; mogelijk dat bepaalde informatie wel op de site staat, maar (voor mij) te goed verstopt was.
“De betreffende jongeren gedragen zich niet Marokkaans of islamitisch, maar gewoonweg beestachtig. Ze menen door middel van onaangepast, bedreigend en intimiderend gedrag, gepaard gaan met geweld, de maatschappij te moeten ontregelen.”
[…] “Spreek ze aan, geef hun gedrag door aan de politie, getuig tegen ze.”
Opiniemakers met een voornamelijk Marokkaanse achtergrond schrijven onder leiding van Prem Radhakishun een ingezonden brief. Overigens ontbreekt de lijst van ondertekenaars.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Uiteraard kunt u, beste verkiezingsjunk, elke dag even hier kijken of er al weer wat nieuws te melden is op het verkiezingsfront, maar als extra-de-luxe lezersservice brengt GeenCommentaar het laatste verkiezingsnieuws uit de Verenigde Staten op een presenteerblad op de voorpagina. U heeft wellicht meegekregen dat 16 dagen geleden veel mensen op een zwarte Amerikaan gestemd hebben. Die verkiezing was ditmaal redelijk snel duidelijk, maar in de gelijktijdige verkiezingen voor het Huis van Afgevaardigden en de Senaat waren nog wat losse eindjes. Wat is nu de stand van zaken?
Eerst de presidentsverkiezingen: de overwinning van Obama staat uiteraard niet meer ter discussie. Integendeel, nu ook zo ongeveer alle stemmen per post of van afwezigen meegeteld zijn is zijn voorsprong zelfs nog gegroeid. Obama wint nu met 52,7 tegen 45,9%. In stemmen zijn dat er ruim 8,5 miljoen meer. Ook aardig: Missouri in zijn bellwether status kwijt. Voor het eerst in 100 jaar was de winnaar in Missouri niet de winnaar van de verkiezingen. Weliswaar was het verschil miniem, maar toch.
Senaatsraces
Dan de Senaat. De Democraten hebben daar nog altijd zicht op 60 senatoren. Dat is belangrijk omdat ze daarmee zogenaamde filibusters kunnen blokkeren. Op de verkiezingsavond waren nog drie staten onbeslist en was de vraag wat er met Joe Lieberman zou gebeuren, die weliswaar met de Democraten meestemt, maar onafhankelijk is en nogal openlijk campagne had gevoerd voor John McCain.
