Verkiezingstijd is dé tijd om de kiezer eens flink in het hart te raken. En wat gaat de kiezer meer aan het hart dan televisieprogramma’s. Je kon de klok dan ook gelijk zetten op de ophef en kamervragen over Lingo en De Gouden Kooi. Toen ik gisteren al zappend bij de TMF-awards uitkwam, was ik getuige van de volgende rel. Een stadion vol pubers, broze en kneedbare kinderzielen nog, werd getrakteerd op een optreden van vaderlandse rockers Kane.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
U bent de discussie waarschijnlijk wel tegengekomen, de afgelopen dagen. PvdA-Kamerleden Martijn van Dam en Jeroen Dijsselbloem willen een gedragscode voor televisiemakers, naar aanleiding van het Talpa-programma De Gouden Kooi. De twee vinden dat de deelnemers “verleid worden fysieke, emotionele en ethische grenzen over te gaan die ze in het normale leven nooit zouden passeren.”
Over Dijsselbloem kan ik niet spreken, maar ik snap de betrokkenheid van Martijn van Dam op dit gebied. Hij zal zelf nog regelmatig ’s nachts wakker worden van zijn deelname aan BNN presenteert AVRO’s Sterrenslag in 2004 (Kijk dan! volledige uitzending, WMP). Met de ethische grenzen valt het in dit programma weliswaar mee, maar de herinneringen aan het hoppen op een grote plastic opblaasrol, met een mountainbike door de modder rennen en dan ook nog verliezen, kan van Dam nog niet vergeten zijn. Het was gelukkig geen verkiezingstijd.
Het is natuurlijk nobel dat Martijn van Dam iets wil doen aan trillende billen om zeven uur ’s avonds, en moeders die hun kinderen uit handen geven om in een villa te kunnen wonen. Maar zou er misschien ook nog een persoonlijk belang meespelen? Zou van Dam met deze gedragscode niet meteen iets willen doen voor al die Kamerleden en ministers die in ruil voor wat publiciteit bijna alles moeten doen wat de camera van ze vraagt?
Het was even crisis bij Defensie. Dat had niets te maken met de nucleaire ambities van Noord-Korea, maar alles met het wangedrag van onze mariniers. Vorige week was een aantal van hen betrokken bij een vechtpartij in een discotheek in het Noorse plaatsje Karasjok. Nou is zo’n schermutseling op zich begrijpelijk. Mariniers oefenen de hele dag met hightech apparatuur, trainen op allerlei complexe operaties, denken in strategische aanvalsbewegingen en verplaatsen zich in wiskundige formaties. Maar een militair moet ook af en toe de knokkels scherpen. Want stel je voor dat je Glock of snipergun de geest geeft net op het moment dat je tegenover een Taliban-strijder staat. Dan moet je van je vuisten op aan kunnen. Af en toe even sparren in een aftandse Noorse discotheek is de ideale methode om daarop voorbereid te zijn.
Maar er was één probleem. Bij de vechtpartij zijn ook vrouwen onder handen genomen. Nou is het voor een marinier geen punt als in het heetst van de strijd af en toe een vijandige vrouwelijke strijder sneuvelt. Dat hoort erbij; risico van het vak. Maar in vredestijd een vrouw in elkaar slaan, nee, dat gaat te ver. Hoogstens haal je een keer met de vlakke hand uit in de wangstreek, in een vloeiende beweging uiteraard. Maar nu waren vrouwen in hun buik geschopt en van hun tanden ontdaan. Dat gaat veel te ver. Zoiets doet een echte man niet. En mariniers behoren echte mannen te zijn.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sinds 2002 onderhandelen 77 landen in Afrika, het Caribische Gebied en de Stille Oceaan met de Europese Unie over nieuwe handelsverdragen. De zogenaamde Economic Partnership Agreements moeten de in het slop geraakte economieen van deze landen weer vlot trekken. Vrijhandel als motor van ontwikkeling dus.
Natuurlijk is niet iedereen overtuigd van het nut van vrijhandel, dus wordt er gedebatteerd door het hele land (klik hier voor een overzicht van de debatdata).. In Amsterdam ging het afgelopen donderdag in CREA hard tegen hard; Harry van Bommel (SP) tegen Zsolt Szabo (VVD). Harry van Bommel is vrij duidelijk, zoals te zien is in de film welke lokaalmondiaal over de EPA’s maakte. Maar goed wat kun je verwachten van iemand van de Socialistische Partij?
Zsolt Szabo (VVD) daarentegen kwam met en een hele nieuwe insteek:
EPA’s en vrijhandel zijn een uitstekende manier om de corruptie in Afrika aan te pakken!
Ben ik nou zo slim, of zijn jullie zo dom?
Bij Sargasso ruimen we regelmatig plaats in voor gastschrijvers. Ditmaal wederom een bijdrage van Gin. Haar vorige stuk staat al drie maanden bovenaan de lijst met meest gelezen posts. Je kan haar ook vinden op haar eigen stek The Vault.
Dat we in Nederland een uitgebreid klimaat van kleinzielige bureaucratie kennen is ongetwijfeld bij iedereen bekend. We lijken er allemaal een hekel aan te hebben. Totdat we in de politiek terecht komen. Of in de ambtenarij. Want dan weten we ineens van gekkigheid niet meer hoe absurd we het kunnen maken. Neem nou het kabinet Balkenende II. Jonge politici aan de macht. De oude rotten moesten maar eens het veld ruimen voor vers bloed. Jongere mannetjes met een identiek ouderwets uiterlijk en voorkomen als hun voorgangers hadden grootse plannen. Vooral met de bureaucratie. Maar ze waren ook ambitieus, de mannetjes van Balkenende. Geen steen in Nederland kon op zijn plaats blijven liggen. Dus bedachten ze nieuwe systemen voor de weliswaar dure, maar relatief goed functionerende oude stelsels. Zoals voor de tegemoetkoming in de huurkosten.
Er werd bedacht dat een innende instantie als de belastingdienst best ingezet kon worden om voortaan uitkeringen te gaan verschaffen. In de vorm van huurtoeslag. Reuze handig dat systeem. Heus niet alleen omdat op die manier veel mensen veel minder lang recht zouden hebben op een tegemoetkoming in de huurlasten. Maar ook omdat de arme burger die te maken zou krijgen met een plotselinge inkomensdaling, niet meer hopeloos in de problemen zou hoeven komen. Prachtig idee. Wat is er nou mooier dan een overheid die rekening houdt met de actuele situatie van haar burgers? Prijzenswaardig. Verandert half oktober je inkomen? Niets aan de hand. Per 1 november wordt er rekening gehouden met je nieuwe salaris. Of uitkering. Of wat dan ook. De belastingdienst krijgt wel zes weken de tijd om die wijziging door te voeren, maar dat is zo’n mierenneukerig detail, daar moet je maar niet teveel over klagen. Maar wat als diezelfde belastingdienst die termijn van zes weken met een wel hele grote korrel zout gaat nemen? En wat als er dan bij de belastingdienst helemaal niemand voor verantwoordelijk kan worden gehouden? En er zelfs bij de politieke instanties niemand aan het roer van deze dubieuze onderneming lijkt te staan? Dan is die arme burger overgeleverd aan de willekeur van kleinzielige ambtenaartjes. Ambtenaartjes die schijnen te denken dat huurtoeslag een soort aardig kadootje is. Een bonusuitkering, die mensen niet echt nodig hebben. Dat soort ambtenaartjes nemen rustig drie maanden de tijd om een beslissing door te voeren. En drie maanden lang houdt de belastingdienst de uitvoerende ambtenaartjes angstvallig verborgen voor publiek dat verhaal wil halen. Ineens is iedereen bij de belastingdienst doofstom geworden. Of te druk met andere wijzigingen. Van inkomensveranderingen naar boven bijvoorbeeld. Want die gaan om één of andere reden wel razendsnel.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Mijn verslag van het CDA verkiezingscongres zal nog een dag op zich laten wachten. Daarom even een tussendoortje naar aanleiding van datzelfde congres.
Hét thema van JP Balkenende en het CDA deze verkiezingen is “We zijn trots op Nederland”.
Tijdens het congres konden mensen slogans inleveren om op Delfst blauwe tegeltjes te laten drukken. Het Delfst blauw verwijst ook naar de historie van Nederland en de Gouden Eeuw in het bijzonder.
CDA heeft er zelfs een aparte site voor opgezet. Daar staan ook een aantal traditioneel Nederlandse liedjes op die je kan downloaden, zoals “Berend botje” (Ben Bot!), “Altijd is kortjakje ziek” en “Broodje smeren“. Maar om dat nou op te voeren onder de noemer “Nederland heeft een rijke traditie van muziek van eigen bodem“….
Dit is wel een beetje truttig.
Oh ja, tijdens het congres liepen twee bont uitgeruste acteurs rond, geheel in wit en Delfts blauw, om de promotie te doen. Deze twee acteurs doken op zondag ook nog even op het PvdA congres op. Ik realiseerde me pas later dat dit mogelijk een verkiezingsstunt was. Iemand meer info?
“Normen en waarden zijn in”
De Nederlandse bevolking staat in overgrote meerderheid achter het door premier Balkenende gestarte Normen en Waarden debat. Zelfs de PvdA haakt aan met een 10 punten programma waarin gezellige dooddoeners staan als “Handen af van onze hulpverleners” en “Vandaag in de fout, morgen gestraft”.
De meeste mensen hebben een fatsoenlijke opvoeding gehad en ergeren zich, net als ik, aan de toenemende verruwing van de samenleving. Toch richt de discussie zich hoofdzakelijk op repressie van ongewenst gedrag terwijl normen en waarden iets zijn dat je met de paplepel krijgt ingegoten en waar tot je 20ste nog wel wat aan valt bij te schaven.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.