Geef het maar toe, u bent een politiek-maatschappelijk betrokken burger. U ligt ’s nachts wel eens woelend wakker, van weltschmerz in het algemeen, van smeltende poolkappen in het bijzonder, van de oorlog in Irak of Afghanistan, van de vriendjespolitiek van Kim Jong-il, van Jan Smit en Ellemieke Vermolen, van Jan Pronk desnoods. Kortom, u trekt het uzelf allemaal behoorlijk aan af en toe. Maar terwijl u zich op uw dooie gemak ligt druk te maken, schuift dit land langzaam de afgrond in. We moeten namelijk als gekken gaan innoveren! En snel, anders zijn we verloren. En dat doen we dus niet! Groot alarm. Zeer groot alarm.
(Bron: knmi.nl Foto: Jacob Kuiper)
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Nog geen twee weken geleden schreef ik een stuk over de onderdrukkende bureaucratische dictatuur hier in Nederland en alsof de duvel ermee speelt werden we via de media binnen tien dagen tijd tot twee keer toe getrakteerd op een sterk staaltje represaille. Niet dat het iets met elkaar te maken heeft, maar toch, ik ben blijkbaar niet de enige die zich ergert aan de hautaine, zogenaamd professionele en gestandaardiseerde (lees: onmenselijke) manier waarop instanties en bedrijven tegenwoordig werken. Je kan het je zo gek niet bedenken of het is wel geprofessionaliseerd. Niemand kan meer iets zelf. Niemand denkt meer voor zichzelf. Alles hangt vast aan regeltjes en procedures. Het is om moe van te worden. Of boos. Niet dat ik wil goedpraten dat iemand door middel van een gewelddadige steekpartij zijn frustraties over dit systeem botviert, ik zou niet durven, maar laten we voor het gemak even naar de emoties erachter kijken. Zonder al te diep in te gaan op de wel zeer bizarre uitvoering ervan. En naar het systeem zelf, want eerlijk gezegd vind ik het hoog tijd dat dáár iets aan verandert.
Zo zou ik eens willen beginnen de absurde voorzorgsmaatregelen, die getroffen moeten worden om mensen in publieke functies te beschermen tegen agressie van burgerheethoofden, op de korrel te nemen. De gangbare verklaring is dat agressie in de maatschappij toeneemt. Bescherming is dus noodzakelijk. Maar laten we het eens omdraaien. Regeltjes worden strakker. De mens achter de medewerker verdwijnt. Er is niemand die rekenschap kan of wil geven. Er komen steeds meer regels waar medewerkers zich achter kunnen verschuilen. Er zijn steeds meer instructies die medewerkers leren vooral geen haarbreed toe te geven. En medewerkers worden steeds akeliger in hun houding naar klanten of burgers toe. Er is niemand die verantwoordelijk gehouden kan worden voor fouten. Tien tegen één dat het automatiseringssysteem het gewoon weer eens fout heeft gedaan. En als dat niet zo is, dan is er alsnog geen enkele medewerker die van de hoed en de rand weet. Ergens op een ver hoofdkantoor zit een anonieme kantoorklerk die al die fouten maakt. En deze persoon krijgt de klant of burger niet te spreken natuurlijk. En het erge is nog dat niemand zich afvraagt of die regeltjes allemaal wel zo terecht zijn. Medewerkers schijnen zich niet te realiseren dat ze met echte mensen te maken krijgen. En bedrijven en instanties schijnen zich niet te realiseren dat die regeltjes voor de instelling zelf dan weliswaar reuze handig en tijdsbesparend mogen werken, maar dat de gemiddelde mens nu eenmaal niet standaard is. En dat uitzonderingen die regeltjes altijd bevestigen.
Nederland geeft, vergeleken met veel andere westerse landen, al jaren relatief weinig uit aan medicijnen. En dat is kennelijk niet acceptabel voor de Nederlandse farmaceutische industrie.
Dus moet je een list verzinnen om er voor te zorgen dat mensen meer medicijnen gaan gebruiken.
Gisteren is Nefarma, branche organisatie van de farmacie, gestart met een campagne. In een aantal landelijke dagbladen verscheen een paginagrote advertentie met als titel “We hebben zelfs een middel tegen hoge ziektekosten” en het volgende plaatje:
Het onderschrift bij het plaatje: “Innovatieve medicijnen verlagen het aantal (kostbare) ziekenhuistopnames. Met twee procent extra groei in medicijngebruik hebben we in 2011 nog maar twee bedden per 1000 inwoners nodig.”
De tekst bevat vervolgens nog de zin “Zonder nieuwe medicijnen zouden de zorguitgaven nog hoger zijn“.
Als aanvullend “bewijsmateriaal” wordt het staatje getoond waarin duidelijk wordt dat de uitgaven voor medicijnen (onterecht “geneesmiddelen” genoemd) in Nederland relatief laag zijn.
Om vervolgens af te sluiten met de tekst:
“We hebben een effectief middel tegen hoge ziektekosten: nieuwe medicijnen. Die zorgen voor aanzienlijke kostenbesparingen elders in de zorg en houden de (ouder wordende) bevolking langer gezond en werkend. Alles bij elkaar opgeteld, verdienen nieuwe medicijnen de ruimte.”
Dit alles valt na te lezen op de speciaal opgezette site www.receptvoorzorg.nl.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Binnen vakorganisatie CNV is commotie ontstaan over het voorstel om de vakantiedag op Tweede Pinksterdag om te ruilen voor een vrije islamitische feestdag, zo meldt de Volkskrant.
Niet alleen binnen het CNV is daar commotie over, want al jaren verzetten mensen zich tegen de suggestie dat zoiets wel eens mogelijk zou kunnen zijn, maar de juiste koers is natuurlijk gewoon een extra vakantiedag erbij. Niet ten koste van een christelijke dag maar gewoon eens samen feestvieren in plaats van zeiken over terreur en integratie. Het lijkt mij een prima idee, zo’n door het jaar naar voren wandelende feestdag. Hebt u wel eens gekeken hoeveel feestdagen er in de zomer en het najaar vallen?
Juist ja. En als u niets met de islam hebt? Nou dan hebt u in elk geval nog altijd een gratis vrije dag, dat kan het bezwaar niet zijn. En de hindoes? Hebben die niet ook nog een leuk feest?
(Het CNV heeft het voorstel overigens net ingetrokken)
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“En stilaan begon ik te beseffen wat het publieke debat en de politiek in Nederland met elkaar te maken hebben: niets, namelijk. Het zijn twee volstrekt van elkaar losgezongen systemen.”
Aldus de Belgische essayist en hoogleraar moderne Nederlandse Letterkunde Geert Buelens in zijn open brief aan J.P. Balkenende in de Volkskrant gisteren.
Deze uitspraak volgde na een lofzang over het intellectuele debat dat hij in Nederland aantrof in de tijd van het referendum over de Europese Grondwet. Om vervolgens later te constateren dat dit debat geheel genegeerd werd door de politiek. Inmiddels is hij er achter dat dit symptomatisch is.
“Het probleem van Nederland is dus niet dat er geen bevlogen en geëngageerde kunstenaars en intellectuelen zijn, zoals u in uw brief aan Harry Mulisch suggereert. Het probleem van Nederland is dat het geregeerd wordt door politici die geen gehoor geven. Die dusdanig opgesloten zitten in hun al dan niet ivoren Torentje dat ze, tot verbijstering van iedereen die in Nederland wel eens een krant openslaat of naar NOVA kijkt, durven te beweren dat intellectuelen geen ‘bijdrage aan het publieke debat’leveren en niet in staat zijn tot ‘boeiende, splijtende, controversiële, politiserende vergezichten over hoe het nog beter kan’.“
De bij sommigen al lang verwachte fusie tussen energiebedrijven Essent en Nuon lijkt nu toch echt te gaan plaatsvinden. Het fusiebedrijf heeft straks 4,5 miljoen stroomklanten, goed voor 60 procent van de markt (Vokskrant) en wil op de Europese markt de concurrentie aangaan met giganten als EON, RWE en EDF. ‘Alle moeilijke punten zijn min of meer opgelost’, zegt een bron die op de hoogte is van de onderhandelingen. President-commissaris Harry Pennings van Essent spreekt van ‘klinkklare onzin’. (Het Financieele Dagblad)
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.