Dit is een gastbijdrage van Gerrit Jan Groothedde. Op eetschrijven.nl vindt u meer 'vrijblijvende gedachtenspinsels' van deze culinair journalist. Op Sargasso wordt afgeteld. Afgeteld tot een drietal mijlpalen. De eerste is de klimaattop in Kopenhagen. Die staat er het kortst op en verdwijnt ook het eerst weer: over 16 dagen zijn we op dit punt uitgeteld. De tweede teller loopt tot de gemeenteraadsverkiezingen. Daarop moeten we, als we niet in Zuidplas, Oldambt of een zevental Limburgse gemeenten wonen, nog dik drie maanden wachten. De laatste teller loopt tot het uitsterven van de blauwvintonijn. Natuurlijk is voor dat laatste geen datum geagendeerd, maar de schatting van nieuwjaarsdag 2012 zou zelfs nog wel aan de optimistische kant kunnen zijn. Het is best mogelijk dat de favoriete sushi van de Japanners al vóór die tijd uit een ander visje zal moeten bestaan. Een duiveltje binnenin mij maant me nog even gauw een stukje te kopen, om nog één keer goed te proeven hoe ongelooflijk lekker. Toch maar niet doen. De herinnering moet maar volstaan. Ik heb me erbij neergelegd dat ik, gedwongen of vrijwillig, waarschijnlijk nooit meer blauwvintonijn zal proeven. Over een andere vis gaat het op Sargasso eigenlijk nooit, en dat is in zekere zin eigenaardig want er bestaat een nauw verband met de naam van dit blog. Ik bedoel de paling, een vissoort die onze nationale zou kunnen zijn als we niet zo trots waren op de maatjesharing, die we vermoedelijk aan de Belgen danken. Of we het palingroken wél hebben uitgevonden, is niet met zekerheid te zeggen. Ik zou er niet op rekenen. Hoe dan ook is gerookte paling lekker, bijna net zo lekker als blauwvintonijn.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Et voilá, een leuke binnenkomer. Koeltoer vs mooie vogeltjes? Ik zeg alvast: laat die vrolijke nachtegalen, zwaluwen en tjiftjafs rondfladderen en eet nog zo’n slappe dolma met kleffe rijst.
Elk jaar hopen ontelbare, in keurig afgebakende Noord-Europese natuurgebieden opgefokte zangvogeltjes de winter te overleven op een dieet van Afrikaanse insecten. Maar dan hebben ze één probleem: de Middellandse Zee. Over de breedte vinden onze blije hartendiefjes het ding wat nat, maar gelukkig liggen er een paar stapstenen in het water. Naast Gibraltar en de route om de Oost, langs Israël, houden miljoenen daarom een pitstop op de kleine Mediterrane eilanden, zoals Malta en Cyprus.
En daar worden ze vervolgens massaal afgeslacht. Iets met mistnetten, stokjes met lijm, frituurpannen en lokale horeca. Zogezegd cultuur. Tot nog toe niks aan de hand dus. Behalve dat Cyprus had beloofd netjes met de barbarie te stoppen als ze dan alsjeblieft ook mochten vegeteren op EU-geld. Klonk prima, dus in 2004 joinden de Cyprioten het elite-clubje dat tot nog toe iets kritischer is over Turkije. De grens ligt aldaar op ontkenning van de slacht van één miljoen Armeniërs. Waren het er iets meer: Turkije geen lid. Ietsjes minder: het Aziatische schiereiland mag zich Europa noemen. Historici buigen zich er nog over. We moeten een beetje schappelijk zijn. Zo ook Cyprus. ‘Een land een land, een woord een woord’ is voor internationale diplomatie natuurlijk wat al te stellig. Nee, ook hier netjes de grens op één miljoen lieve, onschuldige slachtoffertjes.
De kredietcrisis gaat ‘kliekjesdag’ weer helemaal groot maken. Lezers ouder dan dertig jaar zullen zich deze term nog wel herinneren. Want ook al was er in de jaren zeventig geen economische noodzaak toe de angst voor de hongerwinter zat er toen nog goed in. In sommige gezinnen resulteerden dit zelfs in een vaste wekelijkse kliekjesdag waarbij een allegaartje aan etensresten van de afgelopen week op tafel kwam. Tijdens de duizelingwekkende economische voorspoed onder de Paarse kabinetten in de jaren negentig verdween kliekjesdag echter uit onze vaderlandse gezinscultuur (..en daar kwam geen moslim aan te pas, besef dat eens!).
Maar anno 2009 gaat kliekjesdag een keiharde comeback maken. Waarom? Omdat het in Amerika al zover is! En wie wijs is weet: alles wat in Amerika gebeurt zal hier uiteindelijk ook gebeuren. Uit een peiling naar de verkooptrends van Amerikaanse supermarkten blijkt dat de verkoop van plastic bakjes en diepvrieszakjes de laatste tijd met 11.5% is gestegen. Amerika zit economisch in de put dus Amerika bewaart haar kliekjes weer!
Uit de peiling blijkt verder dat we weer gaan cocoonen nu niet vanwege de broodnodige rust of misplaatst relationeel esoterisme maar uit pure arremoe. De verkoop van wijn en andere alcoholhoudende dranken steeg: uitgaan is te duur, thuisdrinken is de oplossing. De verkoop van fotocamera’s (-31.5%), sportartikelen (-26.5%), tijdschriften (-17.1%) kelderden. Weg met dat dure sportschool abonnement! Foto’s en artikelen zien we wel extragratis op de internets!
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Dit is een gastbijdrage van Thijs Kuipers.
De vraag is of ze het voorzien hadden, Michèl Kagenaar en Suzan Stevens van restaurant ‘In de’n Dillegaard’, al die publiciteit naar aanleiding van hun persbericht woensdagnacht. Hoe dan ook hing het ANP na tien minuten aan de lijn. Daarna ging het snel: AD, nu.nl, de Telegraaf, nrc.next, Elsevier.nl, allemaal berichtten ze over het Limburgse restaurant In de’n Dillegaard. Al kers op de taart mocht chefkok Michèl ook nog eens aanschuiven bij Pauw & Witteman.
De aanleiding: het ‘teruggeven’ hun Michelinster, nog nooit eerder vertoond in Nederland. Dat klopt, maar misschien komt dat ook wel doordat het eigenlijk niet echt kan, het teruggeven van zo’n ster. Want wat is dat eigenlijk? Een vermelding in de gids en een bordje op de gevel. Die vermelding in de gids blijft uiteraard staan, tot in november de nieuwe gids uitkomt. Het bordje is inmiddels van de gevel, maar volgens Suzan Stevens is het niet teruggeven aan Michelin. Echt uit de race zijn ze ook niet. Wordt in het ANP-bericht op nu.nl nog geschreven dat Kagenaar ‘definitief’ van de ster wil afzien, telefonisch laat Stevens weten een nieuwe ster ‘opzich wel’ te willen hebben. “We hebben niks tegen Michelin.”
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
O nee toch niet… herkansing: The (Official) Palm Wine Sound
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.