Schütz

22 Artikelen
2 Waanlinks
64 Reacties
Achtergrond: Jay Huang (cc)
Stuitte ooit op ontbrekend gevoel voor humor bij de Utrechtse rector magnificus, dan wel een onvermoede afkeer voor dure Havana’s.

Toevallig groen en bijna nooit sociaal. Voor het overige een warm voorstander van terugkeer naar het feodale stelsel.

Zou willen dromen.

Door insiders gezien als ’s werelds best onderlegde en meest getalenteerde klimaatjournalist.

Heet inderdaad Rolf Schuttenhelm.

Blogt voor Sargasso vooral (uit en) over Kopenhagen.

Gemeenten verhogen OZB dit jaar met 6%

Als we die OZB nou gewoon met 6 procent zouden verhogen? Zouden ze het dan merken?

Er lijkt iets niet helemaal te kloppen aan de begroting van lokale overheden dit jaar. Die crisisberichten op NOS Journaal moeten bij de heren en dames ambtenaren een primair survivalinstinct hebben aangewakkerd: hamsteren. Oppotten.

En dan kun je natuurlijk bezuinigen op de aanleg van hockeyvelden naast hockeyvelden of minder leegstaande kantoorgebouwen bijbouwen. Je kunt ook Italiaanse architecten een schop onder hun pantallon geven in plaats van ristretto met ze te willen drinken in alwéér een nieuw nieuwbouw gemeentehuis (hallo Nieuwegein!).

Maar als je als overheid wat dat betreft werkelijk álles al uit de kast hebt getrokken (het werk verdelen over de helft van de ambtenaren, de andere helft ontslaan al overwogen? Scheelt nog meer ristretto…) kennen we bij de gemeente ook altijd nog een ander truukje. Het heet onroerendezaakbelasting. En normaal gesproken is er geen haan die er naar kraait als je daar als gezellige ristrettodrinker (al 25 jaar om 16:30 dezelfde fietsafstand naar huis) een beetje mee speelt.

Maar daar zouden ze zich dit jaar aan de basis van de ambtenarenpyramide toch wel eens danig in kunnen hebben vergist…

Foto: Eric Heupel (cc)

NASA: CO2 bepaalt temperatuur Aarde

Twee parallele NASA-studies (een in Science, een in Journal of Geophysical Research) gaan terug naar de basis van klimaatwetenschap: infraroodabsorbtie per broeikasgas (nasa.gov) – en opgetelde atmosferische klimaatgevoeligheid (nasa.gov). Voor de liefhebbers het hele verhaal: ‘Temperature is all about CO2’ (bitsofscience.org). Op Sargasso gewoon de 4 hoofdconclusies:

    • Atmosferisch water vormt de belangrijkste motor achter temperatuurstijging. Waterdamp is verantwoordelijk voor 50 procent van het Aardse broeikaseffect, wolken voor een additionele 25 procent. • Niet-condenserende broeikasgassen zijn verantwoordelijk voor de resterende 25 procent van het broeikassysteem. CO2 is met 20 procent veruit de belangrijkste. • De toevoer van water is temperatuurafhankelijk. Water is daarom een klimaatterugkoppeling, terwijl alleen niet-condenserende broeikasgassen climate forcers zijn. • CO2 is de ‘thermostaat van de Aarde’. De CO2-concentratie bepaalt waar een nieuwe evenwichtstemperatuur wordt bereikt, de waterkoppeling bepaalt hoe dit gebeurt.
Foto: Eric Heupel (cc)

Subcultuurverbod

Vandaag treedt het kraakverbod in werking. Morgen roepen duizend afwijkenden voor de laatste keer boe. Nijmegen, Kronenburgpark, mocht je je nog willen vervoegen. Hoeveel saaier moet ons land nog worden? Willen we überhaupt nog in de Lonely Planet verschijnen?

De discussie over het kraken wordt helaas zowel door tegenstanders als door de pleitbezorgers van het kraakverbod onder valse argumenten gevoerd. Het gaat namelijk alleen maar over het kraken. De intellectuele mankering van de linkse hoek, slecht in staat zichzelf in breder perspectief te beschouwen: nog steeds hoor je de oude verhalen over leegstand en woningnood. Het klopt, de situatie in de grote steden is niet voldoende veranderd. Leegstand bestaat en woningnood is. Maar de argumenten zijn smal en betrekkelijk. Want ook zonder dakloze studenten en pandspeculanten is het kraakverbod een slecht idee. Ook de weerzin tegen kraken zou zogenaamd met het feitelijke kraken te maken hebben. Iets met geluidsoverlast en het ‘waarom mag jij wel in een oude loods wonen als ik dat zelf niet durf?’. Terwijl de Haagse anti-kraakwet voortkomt uit een diepe angst voor het oncontroleerbare in algemene zin – een angst die een democratisch parlementariër helemaal niet mág hebben, want als deze ooit de macht over het volk zou mogen verliezen – dan had dat immers zo moeten zijn, het democratisch grondbeginsel. Politieke angst voor anarchie – zodra deze tenminste in wetten wordt gegoten – is daarmee antigrondwettelijk.

Foto: Eric Heupel (cc)

Nieuw huis voor Neêrlands endemische trots?

China heeft z’n reuzenpanda, Indonesië z’n orang oetan, Australië van die buidelgekkies en op de Galapagos en Madagaskar is ongeveer elke soort uniek. Makkelijk scoren, voor eilanden. Maar verder is het toch vrij uitzonderlijk, als gewervelden door mensen bedachte landsgrenzen respecteren.

Daarom mogen wij in Nederland best trots zijn op onze enige eigen microtus oeconomus arenicola, een doorgemuteerde noordse woelmuis. Van alle ons bekende dieren komt alleen de arenicola uitsluitend in Nederland voor. Z’n kouminnende vriendjes zijn na de laatste ijstijd netjes naar Scandinavië gewandeld, maar in de moerassen van West-Nederland ontstond in 10.000 jaar onze ondersoort, een liefhebber van bagger, drek, brakke klets en bij voorkeur regen. Kortom, het beestje is hier thuis.

Het zijn sindsdien echter nogal knorrige karakters, die liever op zichzelf zijn dan de vruchten van een samenleving te plukken. Alhoewel ze groter en sterker zijn, delven ze het onderspit zodra de meer coöperatief opererende veld- en aardmuis het leefgebied binnenwandelen en de noordswoeligen wegterroriseren. De Hollandmuis is in drassige gebieden echter in het voordeel, maar desondanks houdt momenteel alleen op droge zandbult Texel nog een flinke populatie stand. Ze hadden er het rijk alleen. Slecht nieuws voor het beestje, toen in maart dit jaar de eerste veldmuis op het eiland ontdekt werd, nadat eind jaren ’90 ook de aardmuis en de rosse woelmuis Texel al koloniseerden. Slordige toeristen met slecht sluitende broodtrommeltjes. In elk geval globalisering, de bron van alle kwaad.

Foto: Eric Heupel (cc)

Mei 1985: de vergeten redding van de aarde

Sommigen denken dat milieumensen om de paar jaar iets verzinnen dat goede kans maakt een mediahype te worden. De kongsi van wetenschappers, boeroepers en alles van de Huffington Post tot Hilversum bestaat enkel om miljaren aan reclame-inkomsten, subsidies en onderzoeksgelden veilig te stellen – door steeds een nieuwe doodsramp aan te kondigen.

Zo ook dat gat in de ozonlaag. Nooit meer iets van gehoord. Dus die CFK-ban was volkomen onzin, net als die broeikasbullshit van nu.

Ironisch dus, dat wereldhelden Joe Farman, Brian Gardiner en Jonathan Shanklin samen met al het andere oppervlakteleven op aarde, ook de zodenkende lui het leven redden toen ze 25 jaar geleden met hun publicatie in Nature de noodklok luidden. Weinigen beseffen hoe klein het oog van de naald was. De wetenschappers ontdekten bij toeval een ozonanomalie, met een verouderd apparaat, dat ze omwille van ononderbroken wetenschappelijke meetreeksen maar trouw aan de praat hielden. De Nederlander Paul Crutzen won er in 1995 de Nobelprijs voor de Chemie mee, maar onze collectieve redding danken we aan de drie eenzame meetklerken-met-baard, die er voor kozen hun vruchtbare jaren door te brengen in een scheepscontainer op Antarctica, tussen jaren ’80 Playboys en op een dieet van doperwten en marsen.

Foto: Eric Heupel (cc)

100.000 Europeanen willen Malta uit de euro

Het is hoog tijd om de zachte buik van Europa eens stevig aan te pakken, om in Rommeliaanse termen te spreken. En om die abs voor de meimaand strak te krijgen moet er gesnoeid worden. Griekenland, Portugal en Spanje verneuken dat numismatisch bindmiddel waar wij onze mooie gulden voor hebben opgeofferd. De conclusie is helder, zegt Königineuropeër Merkel: de voorwaarden voor toetreding zijn dezelfde als de voorwaarden voor uittreding. En what comes in must once come out, lijkt aan de onderkant des te harder te gelden.

Maar terwijl de mainstream dagelijks bericht over de diplomatieke reisjes waarmee Papandreou junior jarenlang structureel liegen over de Griekse cijfers meent weg te wuiven wordt de rest van de Mediterrannée nog wat over het hoofd gezien.

Jazeker, Malta.

Het hoogst haalbare voor een petitie is te inspireren tot een enkele nieuwskop in de obscuurste hoekjes van de blogosfeer. Bij deze. Vogelbescherming laat weten dat maar liefst 100.000 Europeanen – waaronder 13.000 Nederlanders – het klompje geologisch Afrika uit de eurozone willen zetten. Tenminste, dat zullen we maar veronderstellen als ‘afdoende maatregel’. Het is eenmaal terecht een ‘land’ als Malta net zo aan te pakken als Cyprus, dat voortduring van z’n eigen EU-avontuur eerder aan naleving van de vogelbeschermplannen had opgehangen.

Foto: Eric Heupel (cc)

Hoezo maandagochtend werken? We hebben goud. Wéér. Wüst.

Nederlanders zijn (toch) fantastisch, tralala en wat dies meer zij.

Maar wat valt verder op: de kleine competities langs de zijlijn. Wordt het Becel, Essent, of Unox? De energieboer maakte gisteren een lelijke misslag door direct na de winnende race van Tuitert een teleurgestelde helaas-geen-goud-voor-Sven-maarja over een volledig uitgelaten Nederland uit te zenden. Dan snap je weinig van Hollands nationalisme. We hadden immers goud. Sven of Mark, who cares.

Ook Becel komt slecht weg. Bij mondeling gebod van Henk Gemser moet Nederland niet alleen merkmargarine op de boterham smeren, we moeten ook tijdens het kokkerelen blijkbaar afstand nemen van de olijfolie. Bakken en braden in meervoudig onverzadigde vetten is beter dan de door voedingswetenschappers geadviseerde enkelvoudige, vindt Becel. Dat omega-3’s en -6’en in de koekepan omzetten in transvetten en we daarom tijdens het schaatsenkijken allemaal hartaanvallen en enorme kankers krijgen nemen de marketeers even voor lief. Trappen wij mooi niet in. We zitten immers met een blocknote voor de NOS en zien álles. We noteren een minpunt voor Becel.

Hoe kut zo’n bij elkaar gecaste nephuiskamer ook mag zijn: Unox lijkt tot nog toe geen echte slippertjes te hebben gemaakt. Alhoewel dat jochie – in die ‘leuk inhakende’ commercial tijdens de dweil – eigenlijk iets te vroeg begint met lachen, nog voor hij besluit zijn resterende stukjes rookworst niet af te staan aan die zich niet nader voorstellende veertiger, mogelijk familie, mogelijk buurman. Net niet naturel.

Foto: Eric Heupel (cc)

Hoe hoog acht deze man de wereld?

De wereld die niet wil. Ons verkozen onvermogen tot marktoverstijgende koerswijzigingen was nooit pijnlijker zichtbaar dan afgelopen jaar, in het proces waar hij verantwoordelijk voor was. Yvo de Boer moet de dominante onwil gezien hebben, ruim voor Kopenhagen. Maar de man wiens grote persoonlijke betrokkenheid onverholen bleef kan niet anders dan diep teleurgesteld zijn. Vraag is, wat zal hem meer zorgen baren: dat de wereld geregeerd wordt door kleine clubjes machtswellustelingen, KGB-getrainden, kapitaalpionnen, Chinezen; of dat het electoraat niet ontvankelijk is voor wetenschap – wanneer deze het schaalniveau van tweejaarlijkse innovatie op het gebied van consumentenelectronica overstijgt?

Wellicht geeft hij na 1 juli een openhartig antwoord. Vandaag maakte de Nederlandse baas van het UNFCCC bekend die datum het stokje over te dragen. Dat is vóór de volgende mislukte klimaattop, waarschijnlijk in Mexico.

Volgende