"Een historisch relaas" Op 23 oktober 1956 in de Hongaarse hoofdstad Boedapest begonnen studenten te demonstreren tegen het Sovjet-bewind dat Hongarije in het gareel van de Oostbloklanden wilde dwingen. De opstand van de studenten werd al snel een massademonstratie bij het Hongaarse parlement en binnen de kortste keren was er sprake van een massale volksopstand tegen de overheerser. Dit leidde tot gevechten van de burgers tegen Sovjettroepen en het neerhalen van het standbeeld van Stalin, de zeer gehate overleden Sovjetheerser. In eerste instantie nam het Sovjet-bewind onder leiding van Nikita Chroesjtsjov een afwachtende houding aan en stemden in met een aantreden van de hervormingsgezinde communist Imre Nagy als premier en János Kádár als partijchef. Het leek een overwinning voor de opstandelingen. Hongarije werd snel gede-staliniseerd en de Russen trokken twijfelend hun troepen terug. Hierdoor kreeg Nagy het idee dat Hongarije zich kon bevrijden van het Russiche juk en op 1 november kondigde hij de uittreding van Hongarije uit Warschawpact aan.
“Het is acceptabel om gewone mensen in Europa te doden, want dat zijn de mensen die de regeringen hebben gekozen”
Mullah Amin van de Taliban over het voornemen aanslagen te gaan plegen in Europa.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
President Chirac van Frankrijk biedt zijn verontschuldigingen aan aan turkse premier Erdogan betreffende de nieuwe Franse wet die het mensen verbiedt de Armeense genocide te ontkennen.
Althans, dit claimt Erdogan. Het lijkt mij hoogst onwaarschijnlijk dat Chirac dit zo heeft gezegd. Maar mocht hij gelijk hebben, als president van Frankrijk lijkt het me dat je achter de wetten moet staan die mede met de hulp van jouw partij zijn geschreven, ook al ben je het er zelf niet mee eens. Dat niet doen is ondemocratisch, en je vertegenwoordigd als president de democratie. De wet is er overigens nog niet helemaal doorheen, hij moet nog worden goedgekeurd door de Franse Senaat, en daarna moet Chirac hem nog ondertekenen.
Eerst je verontschuldigingen aanbieden maar de wet straks toch gaan tekenen zal nog meer woede en onbegrip in Turkije opleveren.
In Groot Brittanië is een rel ontstaan rondom een klasse-assistent die haar sluier niet af wil doen. Wel in de klas, maar niet waar mannelijke collega’s en andere volwassenen bij zijn. Minister van Ras en Geloof (die hebben ze daar) Phil Woolas vindt dat ze ontslagen moet worden: “She is denying the right of children to a full education by insisting that she wears the veil. If she is saying that she won’t work with men, she is taking away the right of men to work in school.”
Minister van Buitenlandse Zaken Jack Straw begon het debat toen hij eiste dat moslimvrouwen die bij hem op bezoek kwamen, hun sluier afdeden. David Davis, een hoge Conservatieve partijfunctionaris, steunde Straw. “What Jack touched on was the fundamental issue of whether in Britain we are developing a divided society. Whether we are inadvertently encouraging a kind of voluntary apartheid.”
Salman Rushdie heeft zich intussen ook in het debat gemengd: Straw “was expressing an important opinion, which is that veils suck, which they do. I think the veil is a way of taking power away from women.”
Tony Blair prijst zijn landgenoten dat ze zo beheerst over het onderwerp praten. Maar er komt nog een relletje aan: een mevrouw die bij British Airways werkte is op non-actief gesteld omdat ze een kruisje om haar nek droeg. Dat terwijl BA-staf wel tulbanden en hoofddoeken mag dragen. Er is al opgeroepen tot een boycot van BA. Dat beheerste dreigt er nu toch een beetje af te gaan.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“Het komt niet vaak voor dat een president een wet kan tekenen waarvan hij weet dat die Amerikaanse levens zal redden”
Bush over de nieuwe wet waarin martelen wordt gelegaliseerd.
Provoceert Noord-Korea de wereld en heeft dit land inderdaad voldoende kernwapens om de VS te raken of zijn het spastische stuiptrekkingen van een gestoord leider?
In ieder geval, de eerste kernproef van Noord-Korea is geslaagd en heeft voor een verdere polarisatie in de wereld gezorgd. Vooral de VS zijn het doel, en de leiders van NK zeggen dat ze hun reacties zullen afstemmen op de blokkade plannen van de VS, want acties van de VS zijn voor NK een oorlogsverklaring. Dat in de VN hierover overlegt wordt, schijnt niet erg interessant te zijn voor de NK-ers.
Veel interessanter is om te zien hoe China op de dreigementen van NK gaat reageren. China is de grootste voedsel- en energieleverancier van NK en zonder deze leveringen heeft NK weinig kansen. Een atoombom op Peking lijkt een utopie gezien de overeenstemmende bewinden, maar het zou best kunnen. Gaat NK dan zover?
Of is het gewoon stoerdoenerij?
Rusland – Tot stomme verbazing van vrijwel alle partijen heeft Gazprom besloten om het gigantische Shtokmanovskoye gasveld in de Barentszee geheel zelf te ontwikkelen. In eerste instantie leek Amerika als partner mee te mogen doen, maar daar zagen de Russen vorige week al vanaf. Toen hoopten vooral Statoil en Norsk Hydro een partnerschap aan te kunnen gaan wegens hun ervaring met het ontwikkelen van gasvelden op dergelijke afstand. Gisteren maakte Alexei Miller van Gazprom bekend dat de deal, waar al jaren over wordt onderhandeld, niet door zal gaan. Het gas is voor Rusland, en voor Rusland alleen. Saillant detail voor de Amerikanen is dat voorzichtig geponeerd is dat de Verenigde Staten geen voorziening van gas zullen krijgen vanuit Rusland. Eerder hadden de Russen aangegeven dat ze vloeibaar aardgas gingen leveren aan de V.S. Aangezien de eigen aardgasproductie in de Verenigde Staten af begint te nemen, betekent dit een knal voor de Amerikaanse economie. Des te meer omdat het Shtokmanovskoye veld een van de grootste in de wereld is, tweemaal zo groot als de huidige Nederlandse gasreserves.
OPEC – Het OPEC oliekartel overweegt nog steeds om de olieproductie met 1 miljoen vaten per dag te verminderen. Dit omdat ze geschrokken zijn van de snelle daling van de olieprijs, welke sterke invloed heeft op de economie van de OPEC landen. Een week lang wordt er al intern gepraat tussen de 11 OPEC leden, maar een besluit is nog niet gevallen. De huidige OPEC President, Edmund Daukoru van Nigeria, zou vrijdag tegen Dow Jones hebben gezegd dat een consensus voor de vermindering snel naderbij komt, en dat deze nog deze maand zal plaatsvinden. Vandaag wil Daukoru een respons van zijn plan, dat uitgaat van een daadwerkelijke productievermindering, niet van een theoretische quotaverandering zoals in het verleden vaak is voorgekomen. De productie van OPEC leden worden bepaald door gezamenlijk afgesproken quota, waar zeer vaak van afgeweken wordt. Een jaar geleden kondigde OPEC een aantal keren aan dat ze de olieproductie gingen verhogen, terwijl alleen maar de quota omhooggeschroefd werden zodat deze gelijk liepen met productie die al boven de quota uitkwam. In realiteit gebeurde er niets, maar de aankondiging was voldoende om de media te misleiden. Nigeria is sterk voorstander van de vermindering zodat de olieprijs opgedreven wordt, in tegenstelling tot Saoedi-Arabië. De woorden van Daukoru zijn waarschijnlijk sterk gekleurd vanuit zijn Nigeriaanse belangen, waardoor zijn uitspraken betwijfelbaar zijn. Volgens de Algerijnse olieminister Chakib Khelil is er nog lang geen consensus. Een beslissing over de vermindering kan telefonisch plaatsvinden, een extra vergadering van de OPEC olieministers is daarvoor niet nodig.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Het Vlaams Belang is weer eens flink gegroeid de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen. Echter, de overige partijen in België verkeren in een overwinningsroes. Omdat ze Antwerpen gewonnen hebben, blijkbaar. Dat het VB verder bijna overal flink gegroeid is… Nou ja, lees het artikel hieronder maar, waar Packet Storm het Cordon Sanitair failliet verklaart, en terecht. Volgens mij is er nergens een partij die zo groot is als het Vlaams Belang en toch nog nooit regeringsmacht heeft gehad.
Maar waar is men zo bang voor met het Vlaams Belang? Als je het verkiezingsprogramma bekijkt staat er niet zoveel schokkends in. In het integratiebeleid staan wat stevige uitspraken, maar misschien zou de partij in Nederland nog niet eens de rechtste partij zijn.
Waar is men daar dan bang voor? Niet voor het huidige programma. Men is bang voor het verleden. Een verleden waar het Vlaams Belang in woord mee heeft gebroken, maar in de praktijk vertrouwen de overige politieke partijen het niet. Wat is het lijk in de VB kast? Het lijk heet het 70-puntenplan en is opgesteld in 1996. 70 Punten om van Vlaanderen weer een land voor Vlamingen te maken, of vooral een land van niet-buitenlanders. Een aantal opvallende punten uit het plan, dat in zijn geheel hier te vinden is:
In het nieuws wordt uitgebreid aandacht besteed aan het feit dat in Antwerpen de groei van het Vlaams Belang tot stilstand is gebracht, sterker nog het wordt als een overwinning gevierd van de andere partijen.
Ik ben het niet met deze overwinningskreten eens.
Het Vlaams Belang heeft namelijk meer stemmen gehad dan bij de vorige verkiezingen, een half procent, maar toch, meer is meer. Het is nu dan wel de tweede partij geworden, maar alleen ten koste van andere partijen, niet van hun eigen zetels.
In de rest van Vlaanderen heeft de partij het goed gedaan. In veel gemeentes zitten ze voor het eerst in de gemeenteraad of is hun aantal zetels toegenomen. Bij sommige gemeentes wordt er getwijfeld aan het cordon sanitair dat de partijen rond het Vlaams Belang opgericht hebben. Waarom wordt er dan zo gefocust op Antwerpen? In mijn ogen is de partij alleen maar groter geworden en doet men hard zijn best om te negeren dat de groei er nog lang niet uit is. Het wordt tijd voor een serieus antwoord op de partij, want het cordon sanitair werkt gewoon niet, goed besturen trouwens wel. Laat het Vlaams Belang maar eens op hun bek gaan in plaats van altijd commentaar vanaf de zijlijn te geven. Eens kijken of ze het dan nog zo goed doen?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Bij de New York Review of Books loop ik altijd een nummer achter. Dat komt omdat mijn Review gewoon per zeepost komt. Daarom las ik nu pas het artikel over vice-president Dick Cheney. Je weet wel, van Halliburton, dat bedrijf dat zo veel contracten in de wederopbouw (wederwát?) van Irak helemaal eerlijk heeft gekregen. De man die vorig jaar een van zijn vrienden bijna doodschoot, maar weigerde daar in het openbaar iets over te zeggen.
Het tamelijk doorwrochte artikel beschrijft Cheney als een zeer gesloten man die elk detail wil beheersen – en bijvoorbeeld een memo schrijft over de zoutvaatjes in het Witte Huis. Iemand die op de slippen van Donald Rumsfeld naar de macht stijgt en als diens trouwe assistent de vuile zaakjes opknapt. Zoals zorgen dat de luidsprekers het even niet doen als rivaal Nelson Rockefeller een speech wilde houden. Maar bovenal: iemand die de ‘executive power’ (oftwel presidentiële uitvoerende macht) stelt boven democratie en de rechtsstaat.
Zo verdedigde Cheney de Iran-Contra Affaire (waar de regering-Reagan wapens verkocht aan Iran en de opbrengst gebruikte om de rechtse guerillagroep de contra’s in Nicaragua te steunen). Dat deed hij door de conclusies van het congres op elke mogelijke manier verdacht te maken en daarnaast het verhaal te ‘reframen’. Het ging hier niet om een geheime wapendeal, welnee, het ging hier om het opbouwen van een ‘nieuwe strategische relatie’ met Iran.