Jeltsin wankelt, Poetin dicteert

Het leek dat de voornaamste leden van het terreurnetwerk 17 November enkele jaren geleden allemaal waren opgepakt en dat zo een einde kwam aan de lijst van slachtoffers van de organisatie. Gister is echter de aanslag op de Amerikaanse ambassade in Athene opgeëist door de organisatie ‘Revolutionaire Strijd’ (louter een andere naam voor 17 November).

Hiermee zit de schrik er weer goed in bij veel Grieken die de terreur sinds 1975 maar al te goed kunnen herinneren (echter, veel Grieken vinden de symboliek van de daad alles behalve om te rouwen, ze zijn eerder verheugd dat de Amerikanen eens op hun nummer gezet worden). Echter, de groepering is niet altijd impopulair geweest, pas vanaf eind jaren ’80 nam hun populariteit af nadat ze ook Grieken gingen doden. Daarvoor waren de voornaamste slachtoffers Amerikaanse en andere buitenlandse diplomaten. Nog steeds is het anti-Amerikanisme goed voelbaar in Griekenland en veel mensen verafschuwen het pro-Amerikaanse beleid van de huidige regering.

Het feit dat er geen slachtoffers zijn gevallen is eerder een goede uitkomst voor de terreurorganisatie dan een slechte. Dit hebben ze ook duidelijk gemaakt in een vroege verklaring; ze zijn niet uit op doden maar veeleer op symbolische acties. Of dit geheel de waarheid is betwijfel ik, maar gezien het tijdstip van de aanslag zou het best kunnen. Nu is het nog wachten op een proclamatie van de organisatie waarmee ze hun doelen wereldkundig maken. Zou het een nieuwe 17 November kunnen zijn? Ze dragen immers de naam welke 17 November ook heeft gehandhaafd en hun manier van werken lijkt veel op de vroegere organisatie.

Nu het tijdperk Annan voorbij is en de Zuid-Koreaan Ban Ki-Moon het stokje overneemt is het een mooi moment om terug te zien en vooruit te kijken wat betreft de rol van de Verenigde Naties in de wereld.

Al snel kom je dan tot de conclusie dat er de VN zware tijden te wachten staan. En hoewel Ban de naam zou hebben een ras-diplomaat te zijn is het de vraag of hij op deze taak berekend is. Zijn regeerperiode begint in elk geval onstuimig. Al op zijn eerste dag als secretaris-generaal veroorzaakte Ban Ki-Moon een relletje door naar aanleiding van de executie van Saddam te verklaren dat ieder land een eigen beslissing moet nemen wat betreft de doodstraf. En dat terwijl de VN duidelijk tegen de doodstraf is.

Nu lijkt hij dit weer te sussen door Irak te vragen “executies in de nabije toekomst” niet uit te voeren. Wellicht probeert Ban hiermee wat sympathie te wekken bij de permanente leden van de veiligheidsraad die de doodstraf nog kennen: de VS, China en Rusland.

Zoals gezegd staat de VN grote uitdagingen te wachten de komende jaren. We hebben al kunnen zien dat het non-proliferatie verdrag aan het falen is. Verder zijn de VS buiten de VN om aan de invasie van Irak begonnen en heeft genocide in Darfur kunnen plaatsvinden zonder dat de VN een vinger uitstak. Tijdens het Israel-Libanon conflict werden bestaande resoluties niet uitgevoerd (vooral 1559), en de VN kan ook zonder pardon gegijzeld worden door de grotere geldschieters zoals de VS, die eens haar bijdrage achterhield totdat een hervorming van de bureaucratie zou plaatsvinden. Het is ook duidelijk dat de Veiligheidsraad aan hervorming toe is, maar die hervormingen zijn moeilijk tot stand te brengen.

Democraten zijn de afgelopen decennia in Amerika altijd de “watjes” geweest. Het zachtaardige, politiek correcte imago van de partij heeft haar ook wel de bijnaam “mommy party” opgeleverd. De Republikeinen, oftewel de “daddy party”, sponnen hier in het post-11 september tijdperk garen bij. Watjes helpen je namelijk niets in tijden van “oorlog”.

Op het eerste gezicht lijkt het dat de Amerikanen nu terugkomen van deze zienswijze door de democraten weer in het zadel te helpen. Nancy Pelosi was tijdens haar inauguratie misschien wel het prototype “mommy”, zo omringd door haar kleinkinderen.

Maar als je iets verder kijkt zie je niet dat de Amerikaanse kiezer “softer” is geworden, maar dat de Democraten “tougher” zijn. De nieuwe kandidaten van de partij zijn niet zelden voormalige FBI- of CIA-hotshots of komen rechtstreeks uit het leger.

Patrick Murphy, bijvoorbeeld, was een leraar op de West Point militaire academie, aanklager en veteraan van de Irak-oorlog. Chris Carney zat bij de Marine en Joe Sestak is een voormalig vice-admiraal die in Afghanistan heeft gediend.

Dit is uiteraard geen toeval, maar compleet geregisseerd. Amerikanen willen meer “stoere mannen” in de politiek? Dan kunnen ze ze krijgen. De commissie die hielp de congreskandidaten te selecteren zocht daarom vooral in die hoek.