Het onderscheidende kenmerk van de gewervelde dieren (fylum vertebrata) is het bezit van een ruggengraat. Wie de politiek in Amerika volgt krijgt de indruk dat Democraten gerangschikt moeten worden in de groep van de weekdieren (fylum mollusca) omdat niet altijd duidelijk is of zij in het bezit zijn van dit orgaan. Maar misschien is dat optiek: het contrast met de onverbiddelijke, doelgerichte en nooit loslatende Republikeinse haaien, is gewoon te groot. Binnenkort zal blijken tot welk fylum de Democraten behoren want vóór 1 januari moet het Congress beslissen of de belastingverlaging, die tien jaar geleden door Bush is ingevoerd, gecontinueerd moet worden. Als men niets doet verloopt deze wet en komt het belastingniveau weer terug op het nivo van 2000. Anders geformuleerd: per 2011 wordt de belasting verhoogd als het Congress niets doet. Dat mag niet gebeuren want een belastingverhoging midden in een diepe recessie is zeer onverstandig. Alleen voor gezinnen die meer dan $250.000 per jaar verdienen willen de Democraten een uitzondering maken. De extra inkomsten die dat oplevert is 700 miljard dollar over een periode van 10 jaar. Ook de Republikeinen willen deze wet verlengen maar dan wel voor alle inkomensgroepen. De korting voor de hoogste inkomens die de Democraten willen schrappen zijn namelijk een essentieel onderdeel van deze wet. Tot 1 januari hebben de Democraten de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden, maar in de Senaat komen ze stemmen te kort. Er moet dus een compromis gevonden worden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Dit is een nieuwe gastbijdrage van Paul Teule.
Gisteren zei Eurocommissaris voor Begroting Janusz Lewandowski tegen een Duitse journalist dat de Europese Commissie in september met plannen komt om ‘eigen’ inkomsten te verkrijgen. Plannen die toch al op de tekentafel liggen, een vliegtax, een bankentax, maar ook de te veilen emissierechten, zouden volgens Lewandowski het best direct naar de EU kas kunnen vloeien. Dan kunnen de nationale bijdragen omlaag, is de eigenaardige redenering.
Volgens Lewandowski zouden de Europeanen van het eerste uur, bij het opstellen van het Verdrag van Rome, een EU voor ogen hebben gehad die haar eigen broek ophoudt. Maar in de afgelopen twintig jaar zijn de bijdragen van de lidstaten van 11% naar 76% gegroeid (de EU int verder nog douane- en landbouwrechten). De nationale (netto)bijdragen zijn altijd controversieel, het terughalen van geld is vaak een heldendaad (denk aan Thatcher en Zalm). Bijna alle lidstaten worstelen met hun begroting en de Eurocommissaris hoopt dat hij op deze ‘Sparzwänge’ mee kan meeliften.
Maar los van het feit dat het voor de nationale begroting weinig uitmaakt of je nu inkomsten van bv. een bankentax misloopt, of geen ’teruggave’ krijgt, de grote angst voor de Europese Superstaat doemt natuurlijk weer op. Want, aldus NRC, “wie voor zichzelf belasting heft, is soeverein.” Duitsers en Britten hebben gisteren meteen de proefballon doorgeprikt. Ook CDA-ers en VVD-ers zien er niets in. De Oostenrijkers zijn wel vóór.
Belastingen moet je zo veel mogelijk op hetzelfde niveau houden, ook al kan dat tijdelijk minder economische groei met zich meebrengen.
Alles pleit ervoor om de belastingen op een gematigd niveau vast te houden. Spelen met belastingverlagingen om consumenten aan het kopen te krijgen of meer bedrijven in je land te laten vestigen, levert alleen maar korte termijn resultaten op. Op lange termijn krijg je de deksel op je neus in tijden van economische crisis.
Verder is een voorspelbaar belastingklimaat met name voor lange-termijn-investeerders goed om zonder al te veel risico zaken op te starten.
Houdt daarom in goede en slechte tijden de belasting min of meer op hetzelfde niveau.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Gisteren werd in het NRC door twee heren een bekend idee herkauwd. Het gaat om de vleestaks. Vlees is een product dat nogal wat “kost” in de productie (bv CO2) en zou dus best met wat meer belasting in de winkel mogen liggen. De heren stellen voor om er maar accijns van te maken. En, zo roepen ze, je slaat drie vliegen in één klap. Afremmen koopgedrag op een “vervuilend” product én het gat in de begroting een beetje kleiner maken én werken aan de gezondheid van de bevolking. Wie kan daar nu tegen zijn? Of daarom de politieke partijen het maar in hun verkiezingsthema’s willen opnemen.
Je zou van een oud-politicus als Jan Terlouw toch wat minder incident-politiek verwachten. Natuurlijk heeft vlees een negatieve component die je als overheid graag zou willen inperken. Maar dat geldt voor heel veel zaken. Neem chips in computers en mobieltjes. Daarvoor is minimaal 30 kilo aan schoon water en ander materiaal voor nodig. Buitengewoon vervuilend. Gaan we chips dan ook maar van accijns voorzien?
Genoeg zaken dus waar we, net als bij de bestaande accijnsproducten als benzine en alcohol, graag “sturen” middels een prijsprikkel.
Maar waarom zo gefragmenteerd? Waarom niet een belastingstelsel opzetten waarin zowel de herkomst, de gebruikte energie (ook co2), de gebruikte producten alsmede de gezondheidsconsequenties eenduidige gekwantificeerd worden. Dan heb je tenminste een systeem met een zekere logica. Verschuif het accent dan van BTW naar die schade-accijns en iedereen is gelukkig.
Kijk, dat is nog eens een aardig onderzoek van de Volkskrant zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen. Welke partijen hebben gezorgd voor meer of minder lokale belasting. D66 en GroenLinks kwamen er niet zo goed vanaf. Maar, dit is natuurlijk niet het hele verhaal. Het is natuurlijk wel aardig om te laten zien dat bijvoorbeeld de SP prima in staat blijkt de lasten gelijk te houden, maar wat als dat consequent een tekort op de lokale begroting oplevert? En misschien verkoopt de VVD wel iedere keer het tafelzilver om de lasten in hun gemeentes te drukken.
Kortom, tijd voor wat nader onderzoek, tijd voor wat crowdsourcing.
Dat is natuurlijk nogal wat werk, met bijna 500 gemeenten. Dus hopelijk springen andere weblogs ook in. Wat boven tafel zou moeten komen is, in lijn met het VK onderzoek, hoe de begroting van de gemeenten zich hebben ontwikkeld in de periode 2006-2009 en of er speciale omstandigheden zijn (bv verkoop aandelen energiemaatschappij) die ander licht op de zaak werpen.
Om te voorkomen dat mensen gemeenten dubbel uitzoeken, is het verstandig om even aan te geven als je met een gemeente aan de slag gaat. Dan kan je later het resultaat publiceren. Gaan wij even kijken of we daar een fijn format voor kunnen neerzetten.
Wellicht is het ook aardig als je aangeeft op welke manier je de cijfers naar boven hebt gehaald. Het is waarschijnlijk per gemeente weer even zoeken waar ze het verstopt hebben. Dus tips zijn daarbij welkom.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Hieronder volgt een gastbijdrage van Marcel Meijer: docent economie en wiskunde en blogger op economische onderwerpen. Dit artikel werd ook gepubliceerd op zijn eigen blog.
Ik had laatst een discussie over oorlog. Het is duidelijk dat ik tegen ben en mijn gesprekspartner was ook tegen. Daarom ging ik een stap verder. Daarbij stelde ik dat het voor mij niet mogelijk is om afzijdig te blijven. Als ik niet mee wil betalen aan de oorlog dan komt de belastinginspecteur toch echt even langs. Werk ik dan nog niet mee dan volgen boetes, nog hogere boetes en uiteindelijk gevangenisstraf. De geweren zijn ineens niet meer gericht op de tegenstander, maar op mij. Maar ik heb niemand kwaad gedaan. Het enige dat ik wilde is dat er geen geweld gepleegd werd. En daar werkte ik niet aan mee. Het uiteindelijke gevolg is dat mijn vrijheid wordt beroofd.
De onrechtvaardigheid hiervan wordt vaak niet gezien. En ook mijn gesprekspartner wilde er niet aan dat er iets mis is. Hij kwam met een aantal tegenargumenten die tekenend zijn voor dergelijke discussies.
Ten eerste gaf hij aan dat dit bij het systeem hoort. Je betaalt belasting voor alles tegelijk. Je kan er niet een bepaald ding uithalen en zeggen dat je daarvoor niet wil betalen. Maar waarom eigenlijk niet vroeg ik me af. Door niet te betalen doe ik niemand geweld aan. Toch kom ik door een geheel geweldsloze actie in het gevang terecht.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.